1 Ah! Quem me dera que

foras como meu irmão,

que mamou aos seios

de minha mãe!

Quando te encontrasse lá fora,

beijar-te-ia,

e não me desprezariam!

2 Levar-te-ia e te introduziria

na casa de minha mãe,

e tu me ensinarias;

eu te daria a beber

do vinho aromático

e do mosto das minhas romãs.

3 A sua mão esquerda esteja

debaixo da minha cabeça,

e a sua direita me abrace.

4 Conjuro-vos, ó filhas de Jerusalém,

que não acordeis

nem desperteis o meu amor,

até que queira.

Coro

5 Quem é esta que sobe

do deserto,

e vem encostada ao seu amado?

Esposa

Debaixo da macieira

te despertei;

ali esteve tua mãe com dores;

ali esteve com dores

aquela que te deu à luz.

6 Põe-me como selo

sobre o teu coração,

como selo sobre o teu braço,

porque o amor é forte

como a morte,

e duro como a sepultura

o ciúme;

as suas brasas

são brasas de fogo,

com veementes labaredas.

7 As muitas águas não podem

apagar este amor,

nem os rios afogá-lo;

ainda que alguém desse

todos os bens de sua casa

pelo amor,

certamente o desprezariam.

Os irmãos

8 Temos uma irmã pequena,

que ainda não tem seios;

que faremos a esta nossa irmã,

no dia em que dela

se falar?

9 Se ela for um muro,

edificaremos sobre ela

um palácio de prata;

e, se ela for uma porta,

cercá-la-emos

com tábuas de cedro.

Esposa

10 Eu sou um muro,

e os meus seios

são como as suas torres;

então eu era aos seus olhos

como aquela que acha paz.

Coro

11 Teve Salomão uma vinha

em Baal-Hamom;

entregou-a a uns guardas;

e cada um lhe trazia pelo seu fruto

mil peças de prata.

Esposa

12 A minha vinha,

que me pertence,

está diante de mim;

as mil peças de prata são

para ti, ó Salomão,

e duzentas para os que guardam

o seu fruto.

Esposo

13 Ó tu, que habitas nos jardins,

os companheiros estão atentos

para ouvir a tua voz;

faze-me, pois, também ouvi-la.

Esposa

14 Vem depressa, amado meu,

e faze-te semelhante ao gamo

ou ao filho dos veados

sobre os montes dos aromas.

1 Γιατί να μην είσ’ αδερφός μου,

να ’χεις της μάνας μου θηλάσει τους μαστούς!

Τότε θα σ’ έβρισκα έξω και θα σε φιλούσα

και κανενός δε θα ’χα την καταφρόνεση.

2 Θα σε οδηγούσα και θα σ’ έφερνα

στης μάνας μου το σπίτι,

κι εκεί θα με δασκάλευες.

Κρασί μοσχάτο θα σε πότιζα

κι απ’ των ροδιών μου το χυμό να πιεις.

3 Το αριστερό του χέρι κάτω απ’ το κεφάλι μου

και το δεξί του με κρατάει στην αγκαλιά του.

4 Σας εξορκίζω, κόρες της Ιερουσαλήμ,

σ’ όσα ζαρκάδια κι ελαφίνες*Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:7. έχει ο κάμπος,

μην την ταράξτε μην αναστατώστε την αγάπη μας

ώσπου μονάχη της να το θελήσει.

ΧΟΡΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝ:

5 Ποια είν’ ετούτη που ανεβαίνει από την έρημο

στου αγαπημένου της το μπράτσο ακουμπισμένη;

ΕΚΕΙΝΗ:

Κάτω από τη μηλιά σε ξύπνησα,

εκεί που κοιλοπόνεσε για σένα η μάνα σου,

εκεί που σ’ έφερε στο φως

εκείνη που σ’ εγέννα.

6 Βάλε με σαν σφραγίδα στην καρδιά σου,*Το σφραγιδοδαχτυλίδι το κρεμούσαν συνήθως γύρω στο λαιμό τους.

βούλα*βούλα. Πιθανώς πρόκειται για το βραχιόλι που φορούσαν στο χέρι τους. πάνω στο μπράτσο σου.

Γιατ’ είναι δυνατή σαν θάνατος η αγάπη,

σκληρό καθώς ο άδης το πάθος το αγαπητικό.

Οι φλόγες της φλόγες φωτιάς,

άγριο αστροπελέκι.

7 Πλήθος νερά να σβήσουν την αγάπη δεν μπορούν

κι ούτε μπορούν ποτάμια να την πνίξουν.

Αν κάποιος του σπιτιού του

όλα τα πλούτη έδινε

για ν’ αγοράσει αγάπη,

άλλο από καταφρόνια δε θα κέρδιζε.

ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ - ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ:

8 Έχουμε μια αδερφή κι είναι μικρή,

τα στήθη της δε σπάργωσαν ακόμη.

Γι’ αυτήν την αδερφή μας τι θα κάνουμε

όταν θα ’ρθεί ο καιρός να παντρευτεί;

9 Αν είναι τείχος, θα της χτίσουμε

επάλξεις ασημένιες για στεφάνι της.

Θα τη σφαλίσουμε, αν είναι πύλη,

με τάβλες κέδρινες.

ΕΚΕΙΝΗ:

10 Εγώ είμαι τείχος και σαν πύργοι είναι τα στήθη μου,

αλλά το ξέρει εκείνος πως του παραδόθηκα

γυρεύοντας ειρήνη.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

11 Ο Σολομών είχε αμπέλι στη Βάαλ-Αμών

και σε δραγάτες το ’δωσε.

Κι είχε να δίνει ο καθείς για τον καρπό

χίλια ασημένια σίκλα.

12 Το αμπέλι μου που είναι δικό μου

το φυλάω εγώ.

Δικοί σου Σολομώντα οι χίλιοι σίκλοι,

και διακόσιοι για κείνους

που δραγατεύουν τον καρπό.

ΕΚΕΙΝΟΣ

13 Εσύ που στα περβόλια κατοικείς,

οι σύντροφοι στήνουν αυτί

ν’ ακούσουν τη φωνή σου.

Κάνε να την ακούσω ως κι εγώ.

ΕΚΕΙΝΗ:

14 Τρέξε, αγαπημένε μου, και φύγε!

Γίνε ζαρκάδι και μικρό ελαφόπουλο*Βλ. υποσ. εις στ. 4.

στα κορφοβούνια πάνω,

’κει που φυτρώνουν τ’ αρωματικά φυτά.