1 Cântico dos cânticos, que é de Salomão.

Esposa

2 Beije-me ele com os beijos

da sua boca;

porque melhor é o teu amor

do que o vinho.

3 Suave é o aroma

dos teus unguentos;

como o unguento derramado

é o teu nome;

por isso as virgens te amam.

4 Leva-me tu;

correremos após ti.

O rei me introduziu

nas suas câmaras;

Coro

em ti nos regozijaremos

e nos alegraremos;

do teu amor nos lembraremos,

mais do que do vinho;

os retos te amam.

Esposa

5 Eu sou morena, porém formosa,

ó filhas de Jerusalém,

como as tendas de Quedar,

como as cortinas de Salomão.

6 Não olheis para o eu ser morena,

porque o sol resplandeceu sobre mim;

os filhos de minha mãe

indignaram-se contra mim

e puseram-me por guarda

das vinhas;

a minha vinha, porém,

não guardei.

7 Dize-me, ó tu,

a quem ama a minha alma:

Onde apascentas o teu

rebanho,

onde o fazes descansar

ao meio-dia;

pois por que razão seria eu

como a que anda errante

junto aos rebanhos

de teus companheiros?

Esposo

8 Se tu não o sabes,

ó mais formosa entre as mulheres,

sai-te pelas pisadas do rebanho,

e apascenta as tuas cabras

junto às moradas dos pastores.

9 Às éguas dos carros de Faraó

te comparo, ó meu amor.

10 Formosas são as tuas faces

entre os teus enfeites,

o teu pescoço com os colares.

11 Enfeites de ouro te faremos,

com incrustações de prata.

Esposa

12 Enquanto o rei está assentado

à sua mesa,

o meu nardo exala o seu perfume.

13 O meu amado é para mim

como um ramalhete de mirra,

posto entre os meus seios.

14 Como um ramalhete de hena

nas vinhas de En-Gedi

é para mim o meu amado.

Esposo

15 Eis que és formosa,

ó meu amor,

eis que és formosa;

os teus olhos são como os das pombas.

Esposa

16 Eis que és formoso, ó amado meu,

e também amável;

o nosso leito é verde.

17 As traves da nossa casa

são de cedro,

as nossas varandas de cipreste.

1 Το πιο όμορφο από του Σολομώντα τα τραγούδια.

ΕΚΕΙΝΗ:

2 Ας με γεμίσουνε τα χείλη σου φιλιά

γιατί η αγάπη σου κι απ’ το κρασί καλύτερη.

3 Τα μύρα σου ευωδιάζουνε γλυκά

και τ’ όνομά σου μύρο που σκορπιέται,

γι’ αυτό κι οι νιες κοπέλες σ’ αγαπούν.

4 Πάνω στα βήματά σου

σύρε με κι ας τρέξουμε.

Στα δώματά σου, βασιλιά μου,

πέρασέ με.

Μαζί ας χαρούμε

κι ας γιορτάσουμε.

Πιότερο από κρασί,

από έρωτα ας μεθύσουμε.

Διόλου παράξενο που όλες σ’ αγαπούν!

ΕΚΕΙΝΗ:

5 Μαυριδερή είμαι κι όμως είμαι όμορφη,

κοπέλες της Ιερουσαλήμ·

σαν τις σκηνές των Βεδουίνων του Κηδάρ,

σαν τα παραπετάσματα στου Σολομώντα το παλάτι.

6 Μην το πολυπροσέχετε αν είμαι μαυρισμένη,

του ήλιου η λαύρα μ’ άρπαξε.

Της μάνας μου οι γιοι σκληρά μού φέρθηκαν.

Μ’ έβαλαν να φυλάω τ’ αμπέλια,

μα το δικό μου αμπέλι δεν το φύλαξα.

ΕΚΕΙΝΗ:

7 Για πες μου εσύ που τόσο σ’ αγαπώ,

πού βόσκεις το κοπάδι σου;

το μεσημέρι πού το ξαποσταίνεις;

Για να μην τριγυρνώ και σε γυρεύω

μες στα κοπάδια των συντρόφων σου.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

8 Ετούτο αν δεν το ξέρεις,

εσύ μες στις γυναίκες η ομορφότερη,

βγες κι ακολούθησε του κοπαδιού τ’ αχνάρια

και βόσκησε τα γίδια σου

κοντά στις στάνες των βοσκών.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

9 Σε παρομοιάζω, αγαπημένη μου,

μ’ ωραία φοραδοπούλα

ζεμένη στ’ άρματα του Φαραώ.

10 Τι όμορφα που ’ναι τα μάγουλά σου

στα σκουλαρίκια ανάμεσα,

κι ο τράχηλός σου μέσα στα γιορντάνια!

11 Στολίδια θα σου φτιάξουμε χρυσά

μ’ ασημοκόλλητα πετράδια.

ΕΚΕΙΝΗ:

12 Καθώς ο βασιλιάς κάθεται στο τραπέζι του

η νάρδος μου σκορπά την ευωδιά της.

13 Θήκη με σμύρνα είναι για με ο αγαπημένος μου,

που ανάμεσα στα δυο μου στήθη ξαποσταίνει.

14 Αγριοστάφυλο για με ο αγαπημένος μου,

στ’ αμπέλια που φυτρώνει του Εν-Γεδί.*Εν-Γεδί. Ή: Νεροπηγή αλόγων. Όαση στη δυτική όχθη της Νεκράς Θάλασσας.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

15 Τι όμορφη που είσαι, αγαπημένη μου,

τι όμορφη που είσαι!

Περιστέρια τα μάτια σου.

ΕΚΕΙΝΗ:

16 Τι όμορφος που είσαι, αγαπημένε μου,

και ζηλευτός!

Γρασίδι θαλερό είναι το κλινάρι μας.

17 Κέδροι του σπιτικού μας τα δοκάρια,

και τα φατνώματά του κυπαρίσσια.