1 Quando Israel era menino,

eu o amei;

e do Egito chamei a meu filho.

2 Mas, como os chamavam,

assim se iam da sua face;

sacrificavam a baalins,

e queimavam incenso

às imagens de escultura.

3 Todavia, eu ensinei

a andar a Efraim;

tomando-os pelos seus braços,

mas não entenderam

que eu os curava.

4 Atraí-os com cordas humanas,

com laços de amor,

e fui para eles como os que tiram

o jugo de sobre as suas queixadas,

e lhes dei mantimento.

5 Não voltará

para a terra do Egito,

mas a Assíria será seu rei;

porque recusam converter-se.

6 E cairá a espada

sobre as suas cidades,

e consumirá os seus ramos,

e os devorará,

por causa dos seus

próprios conselhos.

7 Porque o meu povo é inclinado

a desviar-se de mim;

ainda que chamam ao Altíssimo,

nenhum deles o exalta.

8 Como te deixaria, ó Efraim?

Como te entregaria, ó Israel?

Como te faria como Admá?

Te poria como Zeboim?

Está comovido em mim

o meu coração,

as minhas compaixões

à uma se acendem.

9 Não executarei o furor

da minha ira;

não voltarei para destruir

a Efraim,

porque eu sou Deus e não homem,

o Santo no meio de ti;

eu não entrarei na cidade.

10 Andarão após o Senhor;

ele rugirá como leão;

rugindo, pois, ele,

os filhos do ocidente

tremerão.

11 Tremendo virão

como um passarinho,

os do Egito,

e como uma pomba,

os da terra da Assíria,

e os farei habitar

em suas casas,

diz o Senhor.

12 Efraim me cercou com mentira,

e a casa de Israel com engano;

mas Judá ainda domina com Deus,

e com os santos está fiel.

1 Ο Κύριος λέει: «Όταν ο Ισραήλ ήταν παιδί, τον αγάπησα και τον κάλεσα από την Αίγυπτο να είναι γιος μου. 2 Μετά, όμως, όσο τους καλούσα προς εμέ, τόσο αυτοί απομακρύνονταν. Στο Βάαλ πρόσφεραν θυσίες και μπρος στα είδωλά του καίγαν προσφορές. 3 Εγώ δίδαξα τον Εφραΐμ*Εφραΐμ. Βλ. υποσ. εις κεφ. 4:17. να περπατάει, τον κράτησα στην αγκαλιά μου, αλλά αυτοί δεν αναγνώρισαν ότι εγώ τους φρόντιζα.

4 »Προσεκτικά τούς οδηγούσα, δεμένος μαζί τους με τα δεσμά της καλοσύνης και της αγάπης. Τους φρόντιζα σαν το γεωργό, που βγάζει το ζυγό απ’ τη γελάδα του, για να μπορεί ελεύθερα να φάει, κι ακόμα ο ίδιος σκύβει για να την ταΐσει. 5 Γι’ αυτό δεν είναι ανάγκη να επιστρέψουν στη χώρα της Αιγύπτου· οι Ασσύριοι τώρα θα τους κυβερνούν. Αλλά επειδή αρνήθηκαν να γυρίσουν σ’ εμένα, 6 το ξίφος θα θερίζει μες στις πόλεις τους και θα καταστραφούν όσοι εναντίον μου δολοπλοκούν.*Η έννοια των στ. 4-6 στο εβρ. είναι αβέβαιη.7 Και μ’ όλα αυτά ο λαός μου επιμένει ν’ αποστατεί. Φωνάζει, για το ζυγό που τον καταπιέζει,*Φωνάζει... καταπιέζει. Η φρ. αποδίδεται σύμφωνα με αρχαίες μετ. Το εβρ. έχει «αυτοί φωνάζουν προς τα πάνω». αλλά κανείς δεν βρίσκεται να τους τον πάρει.

8 »Πώς θα μπορούσα να σ’ εγκαταλείψω, Εφραΐμ; Πώς θα μπορούσα να σε καταστρέψω, όπως την Αδαμά, ή να σε κάνω όπως έκανα τη Σεβωίμ; Ραγίζει η καρδιά μου όταν το σκέφτομαι· πονώ για σας. 9 Το φοβερό θυμό μου δεν θα τον αφήσω να ξεσπάσει· δεν θα ξανασκεφτώ να αφανίσω τον Εφραΐμ. Γιατί εγώ είμαι Θεός και όχι άνθρωπος, ο Άγιος Θεός που κατοικεί ανάμεσά σας και δε θα ενεργήσω υπό την επήρεια του θυμού μου. 10 Οι εξόριστοι θα με ακολουθήσουν, όταν σαν το λιοντάρι θα βρυχιέμαι. Τότε θα ’ρχονται τρέμοντας πέρα απ’ τη θάλασσα, από τη δύση, 11 από την Αίγυπτο σαν τα σπουργίτια κι από την Ασσυρία σαν τα περιστέρια. Θα τους ξαναγυρίσω πίσω στα σπίτια τους. Εγώ ο Κύριος το λέω».*Τα υπόλοιπα κεφ. του βιβλίου περιλαμβάνουν αριθμό στίχων αυξομειούμενον κατά 1, σύμφωνα με το κριτικό εβρ. κείμενο.