Jó 11

As God Hom wou openbaar, sê Sofar, sou Job gou sien wie die skuldige is.

1 TOE het Sofar, die Naämatiet, geantwoord en gesê:

2 Moet die menigte van woorde onbeantwoord bly? Of moet 'n loslippige man reg hê?

3 Sou jou gepraat manne laat swyg, sodat jy spot — sonder dat iemand jou beskaamd maak —

4 en sê: Suiwer is my leer, en rein is ek in u oë?

5 Maar, ag, as Gód maar wou spreek en sy lippe open teen jou!

6 En jou bekend wou maak dat die verborgenhede van die wysheid die insig verdubbel! Sodat jy kan weet dat God vir jou 'n deel van jou skuld deur die vingers sien.

Gods alwetendheid ontdek sonde waar die mens niks sien nie.

7 KAN jy die dieptes van God peil? Of sal jy kan deurdring tot by die volmaaktheid van die Almagtige?

8 Hoogtes van die hemel is dit — wat kan jy doen? Dieper as die doderyk — wat kan jy weet?

9 Langer as die aarde is die maat daarvan en breër as die see.

10 As Hy verbyskuiwe en gevange neem en 'n regsvergadering oproep — wie sal Hom dan teëhou?

11 Want Hý ken die valse mense, en Hy sien die ongeregtigheid sonder dat Hy juis daarop ag gee.

12 So kan dan 'n domme verstand verkry en 'n jong wilde-esel as mens gebore word.

Laat Job breek met ongeregtigheid, na God terugkeer; dan sal hy die lig van beter dae aanskou.

13 AS jý jou hart berei en jou hande uitbrei na Hom

14 — as daar ongeregtigheid in jou hand is, verwyder dit, en laat geen onreg in jou tente woon nie —

15 ja, dan sal jy jou aangesig kan ophef, vry van smet; en jy sal vasstaan sonder om te vrees.

16 Ja, jý sal die moeite vergeet; soos aan water wat verbygeloop het, sal jy daaraan dink.

17 En helderder as die middag sal die lewe oprys; is dit donker — dit sal wees soos die môre!

18 En jy sal vertrou, want daar is verwagting; en kyk jy rond — jy sal in veiligheid gaan slaap.

19 Ook sal jy lê sonder dat iemand jou skrikmaak; en baie sal jou guns soek.

20 Maar die oë van die goddelose sal versmag, en die toevlug is vir hulle verlore; en hulle verwagting is — uitblasing van die laaste asem.

1 Da tok Sofar fra Na’ma til orde og sa: 2 Skulde en ordflom bli uten svar, eller en ordgyter få rett? 3 Skulde dine store ord drive menn til taushet, skulde du spotte uten at nogen skammer dig ut? 4 Og skal du få si: Ren er min lære, og skyldfri er jeg i dine øine? 5 Men bare Gud vilde tale og oplate sine leber mot dig 6 og åpenbare dig visdommens hemmeligheter, at det i dem er dobbelt forstand! Da måtte du nok innse at Gud tilgir dig noget av din misgjerning.

7 Mon du kan finne bunn i Guds vesen eller nå frem til den Allmektiges ytterste grense?

8 Himmelhøi er den, {de. Guds visdom} hvad kan du gjøre? Dypere enn dødsriket, hvad vet du? 9 Lengere enn jorden er dens mål og bredere enn havet. 10 Om han farer frem og setter i fengsel og sammenkaller retten, hvem vil da hindre ham? 11 For han, han kjenner de falske folk og ser uretten, uten at han trenger å gi akt på den, 12 og selv en uvettig mann får forstand, {når Gud således går i rette med ham} og et ungt villesel blir født til menneske.

13 Hvis du retter ditt hjerte og utbreder dine hender til ham(-)

14 er det synd i din hånd, da ha den bort og la ikke urett bo i dine telt(-) 15 ja, da skal du, fri for lyte, opløfte ditt åsyn og stå fast og ikke frykte; 16 for du skal glemme din møie, som forbifarne vann skal du komme den i hu. 17 Og lysere enn middagen blir da ditt liv; mørket blir for dig som morgenen. 18 Og du skal være trygg, for da er det håp, og når du har sett dig vel omkring, kan du legge dig trygt til ro. 19 Og du skal hvile, og ingen skal skremme dig op, og mange skal søke din yndest. 20 Men de ugudeliges øine tæres bort; de har ingen tilflukt mere, og deres håp er å utånde sjelen.