1 Now in the things which we are saying the chief point is this: We have such a high priest, who sat down on the right hand of the throne of the Majesty in the heavens, 2 a minister of the sanctuary, and of the true tabernacle, which the Lord pitched, not man. 3 For every high priest is appointed to offer both gifts and sacrifices: wherefore it is necessary that this high priest also have somewhat to offer. 4 Now if he were on earth, he would not be a priest at all, seeing there are those who offer the gifts according to the law; 5 who serve that which is a copy and shadow of the heavenly things, even as Moses is warned of God when he is about to make the tabernacle: for, See, saith he, that thou make all things according to the pattern that was showed thee in the mount. 6 But now hath he obtained a ministry the more excellent, by so much as he is also the mediator of a better covenant, which hath been enacted upon better promises. 7 For if that first covenant had been faultless, then would no place have been sought for a second. 8 For finding fault with them, he saith,

Behold, the days come, saith the Lord,

That I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah;

9 Not according to the covenant that I made with their fathers

In the day that I took them by the hand to lead them forth out of the land of Egypt;

For they continued not in my covenant,

And I regarded them not, saith the Lord.

10 For this is the covenant that I will make with the house of Israel

After those days, saith the Lord;

I will put my laws into their mind,

And on their heart also will I write them:

And I will be to them a God,

And they shall be to me a people:

11 And they shall not teach every man his fellow-citizen,

And every man his brother, saying, Know the Lord:

For all shall know me,

From the least to the greatest of them.

12 For I will be merciful to their iniquities,

And their sins will I remember no more.

13 In that he saith, A new covenant, he hath made the first old. But that which is becoming old and waxeth aged is nigh unto vanishing away.

1 Şimdiye kadar söylediklerimizin özeti şudur: Böyle bir başrahibimiz var. O göklerde yüce Allahʼın tahtının sağına oturdu.*8:1 Allahʼın tahtının sağına oturdu. Allahʼın yanında en şerefli yere kavuştu. 2 En kutsal yerde, asıl tapınma çadırında hizmet ediyor. O tapınağı insanlar kurmadı, Rab kurdu.

3 Her başrahip Allahʼa adaklar ve kurbanlar getirmek için görevlendirilir. Onun için başrahibimiz İsaʼnın da kurban edecek bir şeyi olması lazımdı. 4 İsa şimdi yeryüzünde yaşıyor olsaydı, rahip olamazdı. Çünkü zaten Tevratʼın istediği adakları getiren rahipler var. 5 Bu rahiplerin hizmet ettiği tapınak gökteki asıl tapınağın bir örneği ve gölgesidir. Çünkü Musa tapınma çadırını kurmaya hazırlanırken Allah ona şöyle buyurmuştu: "Her şeyi sana dağda gösterilen örneğe göre yapmaya dikkat et!"*8:5 Çıkış 25:40 6 Ama şimdi İsa daha üstün bir rahiplik görevini aldı. Çünkü daha üstün bir antlaşmanın aracısı oldu. Bu antlaşma daha üstün vaatlere dayanır.

7 Birinci antlaşma kusursuz olsaydı, ikinci bir antlaşmaya ihtiyaç duyulmazdı. 8 Oysa Rab halkını kusurlu bularak şöyle diyor:

"Bakın, öyle günler geliyor ki, ben İsrail halkıyla,

ve Yahuda halkıyla yeni bir antlaşma yapacağım.

9 Bu antlaşma, atalarıyla yaptığım antlaşmaya benzemez.

Onları ellerinden tutup Mısırʼdan çıkardım.

O zaman onlarla bir antlaşma yaptım.

Ancak benim antlaşmama sadık kalmadılar.

Bu yüzden ben de onlardan yüz çevirdim, diyor Rab.

10 O günlerden sonra, İsrail halkıyla şöyle bir antlaşma yapacağım, diyor Rab:

Kanunlarımı zihinlerine işleyeceğim,

yüreklerine yazacağım.

Ben onların Allahı olacağım,

onlar da benim halkım olacak.

11 Artık kimse yurttaşına, kardeşine,

‘Rabbi tanımalısın!’ diye akıl vermeyecek.

Çünkü küçük büyük hepsi beni tanıyacak.

12 Suçlarını bağışlayacağım.

Günahlarını bir daha hiç anmayacağım."*8:12 Yeremya 31:31-34

13 Allah "yeni antlaşma" derken, birinci antlaşmayı eskimiş saydı. Süresi geçip eskiyense artık yok olmaya hazırdır.