Ezequiel 19

1 "E tu, filho do homem, faze ouvir este cântico fúnebre acerca dos príncipes de Israel.

2 Quem era tua mãe? Uma leoa entre leões; estendida entre os leõezinhos, ela criava os seus filhotes.

3 Um dos filhotes cresceu até se tornar leão; aprendeu a despedaçar a presa, a devorar os homens.

4 Então, as nações se coligaram contra ele, e foi preso em sua fossa; com cadeias foi levado para a terra egípcia.

5 Sua mãe viu que sua expectativa e sua esperança eram vãs; ela tomou outro dos seus filhotes para dele fazer um leãozinho.

6 Ele abriu caminho entre os leões, tornou-se um jovem leão; aprendeu a despedaçar a presa, a devorar os homens;

7 devastou seus palácios e desolou suas cidades, a terra e seus habitantes ficaram amedrontados com os seus rugidos.

8 Coligaram-se contra ele as nações vizinhas; lançaram sobre ele uma cilada; em sua fossa ele foi preso.

9 Foi posto na jaula com cadeias, conduziram-no ao rei da Babilônia, prenderam-no em uma fortaleza, para que não se ouvisse mais a sua voz nas montanhas de Israel.

10 Tua mãe se assemelhava a uma vinha plantada à margem da torrente, carregada de frutos e de folhas, devido à abundância das águas.

11 Ela teve um ramo vigoroso, que se tornou um cetro real; sua estatura avultava-se em meio de uma espessa folhagem. Ela se distinguia por sua altitude e pelo número de seus ramos.

12 Ela, porém, foi arrancada furiosamente, e arremessada por terra. O vento do Oeste dessecou seus frutos, que caíram; emurcheceu o seu vigoroso ramo, crestado pelo fogo,

13 e agora está ela plantada no deserto, em terra seca e árida.

14 O fogo, lançado em um de seus ramos, devorou seu fruto; nela não há mais ramo forte, nem cetro real!" É um canto fúnebre, que efetivamente serviu de lamentação.

Θρήνος για τους βασιλιάδες του Ισραήλ

1 Ο Κύριος με πρόσταξε να τονίσω ένα θρηνητικό τραγούδι για τους άρχοντες των Ισραηλιτών.

2 Τι λέαινα*Με λέαινα συμβολίζεται εδώ η πόλη της Ιερουσαλήμ και η φυλή Ιούδα. ήταν η μάνα σας,

σε σύγκριση μ’ άλλα λιοντάρια!

Ξάπλωνε ανάμεσα στα λιονταρόπουλα

κι άφηνε τα μικρά της να θηλάσουν.

3 Ένα από τα μικρά της το μεγάλωσε

και έγινε δυνατό λιοντάρι.

Έμαθε να κατασπαράζει τη λεία του

και να καταβροχθίζει ανθρώπους.

4 Τα έθνη άκουσαν γι’ αυτό,

έτρεξαν, το παγίδεψαν σε λάκκο

και το τραβήξαν με άγκιστρα στην Αίγυπτο.*Οι στ. 3-4 αναφέρονται πιθανότατα στο βασιλιά Ιωάχαζ.

5 Όταν η μάνα του είδε πως γελάστηκε,

και πως ήταν η ελπίδα της χαμένη,

πήρε ένα άλλο από τα μικρά της

και το ’κανε λιοντάρι δυνατό.

6 Να ζήσει το ’φερε σ’ άλλα λιοντάρια ανάμεσα

κι έγινε ένα λιοντάρι δυνατό·

έμαθε να κατασπαράζει τη λεία του,

και να καταβροχθίζει ανθρώπους.

7 Τα φρούριά τους τα γκρέμιζε

τις πόλεις τους τις έκανε ερείπια·

οι κάτοικοι της χώρας έτρεμαν

στο άκουσμα του βρυχηθμού του.

8 Τότε εναντίον του τα έθνη παρατάχθηκαν,

από τις γύρω χώρες,

άπλωσαν γύρω του τα δίχτυα τους,

και το παγίδεψαν στο λάκκο.

9 Μ’ άγκιστρα το τραβήξανε

το βάλαν σε κλουβί

και το μετέφεραν στο βασιλιά της Βαβυλώνας.*Το δεύτερο λιοντάρι συμβολίζει πιθανώς το βασιλιά Ιωαχίν.

Μέσα σε φρούριο το ρίξανε

ώστε να μην ξανακουστεί ο βρυχηθμός του πια

πάνω στα όρη του Ισραήλ.

10 Ήταν η μάνα σας σαν την κληματαριά

τη φυτεμένη στων νερών τις όχθες·

ήταν καρπούς γεμάτη και κλαδιά,

απ’ τα πολλά νερά που την ποτίζαν.

11 Είχε κλωνάρια υπέροχα

κατάλληλα για σκήπτρα ηγεμόνων.

Ψηλότερα απ’ τ’ άλλα δέντρα ανέβαιναν

και θαύμαζαν τη λιγερή κορμοστασιά της

με τα πολλά της τα κλαδιά.

12 Αλλά με οργή και βία ξεριζώθηκε,

ρίχτηκε καταγής·

ο ανατολικός ο άνεμος ξέρανε τον καρπό της

και τον σκόρπισε.

Τα υπέροχα κλωνάρια της ξεράθηκαν

και στη φωτιά καήκαν.

13 Τώρα φυτεύτηκε σ’ έρημη,

άνυδρη και διψασμένη γη.

14 Φωτιά βγήκε από τον κορμό της

κι έκαψε τους καρπούς και τα κλωνάρια της·

δεν της έμεινε πια ούτ’ ένα απ’ τα υπέροχα κλαδιά,

κατάλληλο για σκήπτρο ηγεμόνα.

Αυτό το ποίημα έχει γίνει μοιρολόι.