1 Remember, O Jehovah, what is come upon us; consider, and see our reproach.2 Our inheritance is turned to strangers, our houses to aliens.3 We are orphans and fatherless, our mothers are as widows.4 Our water have we to drink for money, our wood cometh unto us for a price.5 Our pursuers are on our necks: we are weary, we have no rest.6 We have given the hand to Egypt, {and} to Asshur, to be satisfied with bread.7 Our fathers have sinned, {and} they are not; and we bear their iniquities.8 Bondmen rule over us: there is no deliverer out of their hand.9 We have to get our bread at the risk of our lives, because of the sword of the wilderness.10 Our skin gloweth like an oven, because of the burning heat of the famine.11 They have ravished the women in Zion, the maids in the cities of Judah.12 Princes were hanged up by their hand; the faces of elders were not honoured.13 The young men have borne the mill, and the youths have stumbled under the wood.14 The elders have ceased from the gate, the young men from their music.15 The joy of our heart hath ceased; our dance is turned into mourning.16 The crown is fallen from our head: woe unto us, for we have sinned!17 For this our heart is faint; for these things our eyes have grown dim,18 Because of the mountain of Zion, which is desolate: foxes walk over it.19 Thou, Jehovah, dwellest for ever; thy throne is from generation to generation.20 Wherefore dost thou forget us for ever, dost thou forsake us so long time?21 Turn thou us unto thee, Jehovah, and we shall be turned; renew our days as of old.22 Or is it that thou hast utterly rejected us? Wouldest thou be exceeding wroth against us?

1 Rememoru, ho Eternulo, kio fariĝis al ni; Rigardu kaj vidu nian malhonoron!2 Nia heredaĵo transiris al fremduloj, Niaj domoj al aligentuloj.3 Ni fariĝis orfoj senpatraj, Niaj patrinoj estas kiel vidvinoj.4 Nian akvon ni trinkas pro mono; Nian lignon ni ricevas nur pro pago.5 Oni pelas nin je nia kolo; Ni laciĝis, sed oni ne permesas al ni ripozi.6 Al Egiptujo ni etendis la manon, Al Asirio, por satiĝi per pano.7 Niaj patroj pekis, sed ili jam ne ekzistas; Kaj ni devas suferi pro iliaj malbonagoj.8 Sklavoj regas super ni; Kaj neniu liberigas nin el iliaj manoj.9 Kun danĝero por nia vivo ni akiras nian panon, Pro la glavo en la dezerto.10 Nia haŭto varmegiĝis kiel forno, Por la kruela malsato.11 La virinojn en Cion ili senhonorigis, La virgulinojn en la urboj de Judujo.12 La princoj estas pendigitaj je siaj manoj; La maljunulojn oni ne respektis.13 La junuloj devas porti muelŝtonojn; La knaboj falas sub la lignoŝarĝoj.14 La maljunuloj jam ne sidas ĉe la pordegoj, La junuloj jam ne kantas.15 Malaperis la gajeco de nia koro; Niaj dancrondoj aliformiĝis en funebron.16 Defalis la krono de nia kapo; Ho ve al ni, ke ni pekis!17 Pro tio senfortiĝis nia koro, Pro tio senlumiĝis niaj okuloj:18 Pro la monto Cion, ke ĝi fariĝis dezerta, Ke vulpoj vagas sur ĝi.19 Sed Vi, ho Eternulo, kiu restas eterne Kaj kies trono staras de generacio al generacio,20 Kial Vi forgesis nin kvazaŭ por eterne, Forlasis nin por longa tempo?21 Reirigu nin, ho Eternulo, al Vi, ke ni revenu; Renovigu niajn tagojn kiel en la tempo antaŭa.22 Ĉar ĉu Vi nin tute forpuŝis? Vi tre forte ekkoleris kontraŭ ni.