Marcos 6

1 And he went out thence and came to his own country, and his disciples follow him. 2 And when sabbath was come he began to teach in the synagogue, and many hearing were amazed, saying, Whence has this man these things? and what is the wisdom that is given to him, and such works of power are done by his hands? 3 Is not this the carpenter, the son of Mary, and brother of James, and Joses, and Judas, and Simon? and are not his sisters here with us? And they were offended in him. 4 But Jesus said to them, A prophet is not despised save in his own country, and among his kinsmen, and in his own house. 5 And he could not do any work of power there, save that laying his hands on a few infirm persons he healed them. 6 And he wondered because of their unbelief. And he went round the villages in a circuit, teaching.

7 And he calls the twelve to him; and he began to send them out two and two, and gave to them power over the unclean spirits; 8 and he commanded them that they should take nothing for the way, save a staff only; no scrip, no bread, no money in their belt; 9 but be shod with sandals, and put not on two body-coats. 10 And he said to them, Wheresoever ye shall enter into a house, there remain till ye shall go thence. 11 And whatsoever place shall not receive you nor hear you, departing thence, shake off the dust which is under your feet for a testimony to them. 12 And they went forth and preached that they should repent; 13 and they cast out many demons, and anointed with oil many infirm, and healed them.

14 And Herod the king heard of him (for his name had become public), and said, John the baptist is risen from among the dead, and on this account works of power are wrought by him. 15 And others said, It is Elias; and others said, It is a prophet, as one of the prophets. 16 But Herod when he heard it said, John whom I beheaded, he it is; he is risen from among the dead. 17 For the same Herod had sent and seized John, and had bound him in prison on account of Herodias, the wife of Philip his brother, because he had married her. 18 For John said to Herod, It is not lawful for thee to have the wife of thy brother. 19 But Herodias kept it in her mind against him, and wished to kill him, and could not: 20 for Herod feared John knowing that he was a just and holy man, and kept him safe; and having heard him, did many things, and heard him gladly. 21 And a holiday being come, when Herod, on his birthday, made a supper to his grandees, and to the chiliarchs, and the chief men of Galilee; 22 and the daughter of the same Herodias having come in, and danced, pleased Herod and those that were with him at table; and the king said to the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt and I will give it thee. 23 And he swore to her, Whatsoever thou shalt ask me I will give thee, to half of my kingdom. 24 And she went out, and said to her mother, What should I ask? And she said, The head of John the baptist. 25 And immediately going in with haste to the king, she asked saying, I desire that thou give me directly upon a dish the head of John the baptist. 26 And the king, while made very sorry, on account of the oaths and those lying at table with him would not break his word with her. 27 And immediately the king, having sent one of the guard, ordered his head to be brought. And he went out and beheaded him in the prison, 28 and brought his head upon a dish, and gave it to the damsel, and the damsel gave it to her mother. 29 And his disciples having heard it, came and took up his body, and laid it in a tomb.

30 And the apostles are gathered together to Jesus. And they related to him all things, both what they had done and what they had taught. 31 And he said to them, Come ye yourselves apart into a desert place and rest a little. For those coming and those going were many, and they had not leisure even to eat. 32 And they went away apart into a desert place by ship. 33 And many saw them going, and recognised them, and ran together there on foot, out of all the cities, and got there before them. 34 And on leaving the ship Jesus saw a great crowd, and he was moved with compassion for them, because they were as sheep not having a shepherd. And he began to teach them many things. 35 And when it was already late in the day, his disciples coming to him say, The place is desert, and it is already late in the day; 36 send them away that they may go into the country and villages around, and buy themselves bread, for they have not anything they can eat. 37 And he answering said to them, Give ye them to eat. And they say to him, Shall we go and buy two hundred denarii worth of bread and give them to eat? 38 And he says to them, How many loaves have ye? Go and see. And when they knew they say, Five, and two fishes. 39 And he ordered them to make them all sit down by companies on the green grass. 40 And they sat down in ranks by hundreds and by fifties. 41 And having taken the five loaves and the two fishes, looking up to heaven, he blessed, and broke the loaves, and gave them to his disciples that they might set them before them. And the two fishes he divided among all. 42 And they all ate and were satisfied. 43 And they took up of fragments the fillings of twelve hand-baskets, and of the fishes. 44 And those that ate of the loaves were five thousand men.

45 And immediately he compelled his disciples to go on board ship, and to go on before to the other side to Bethsaida, while he sends the crowd away. 46 And, having dismissed them, he departed into the mountain to pray. 47 And when evening was come, the ship was in the midst of the sea, and he alone upon the land. 48 And seeing them labouring in rowing, for the wind was contrary to them, about the fourth watch of the night he comes to them walking on the sea, and would have passed them by. 49 But they, seeing him walking on the sea, thought that it was an apparition, and cried out. 50 For all saw him and were troubled. And immediately he spoke with them, and says to them, Be of good courage: it is I; be not afraid. 51 And he went up to them into the ship, and the wind fell. And they were exceedingly beyond measure astonished in themselves and wondered; 52 for they understood not through the loaves: for their heart was hardened. 53 And having passed over, they came to the land of Gennesaret and made the shore. 54 And on their coming out of the ship, immediately recognising him, 55 they ran through that whole country around, and began to carry about those that were ill on couches, where they heard that he was. 56 And wherever he entered into villages, or cities, or the country, they laid the sick in the market-places, and besought him that they might touch if it were only the hem of his garment; and as many as touched him were healed.

1 Jezus vertrok daarvandaan en kwam aan in zijn thuisstad. Zijn leerlingen waren met Hem meegekomen. 2 Toen het sabbat werd, begon Hij te onderwijzen in de synagoge en de vele toehoorders waren diep onder de indruk. Ze vroegen: "Waar haalt die Man dat toch vandaan, hoe komt Hij aan die wijsheid en hoe is het mogelijk dat Hij die wonderen doet? 3 Is dit niet de bouwer, de zoon van Maria en broer van Jakobus, Joses, Judas en Simon? En zijn zussen wonen toch hier bij ons?" Ze ergerden zich aan Hem. 4 Maar Jezus zei tegen hen: "Het is alleen in zijn thuisstad, bij zijn familie en in zijn eigen huis dat een profeet geen eer ontvangt." 5 Hij kon er geen wonderen doen, alleen genas Hij enkele zieken door hun de handen op te leggen. 6 Hij verbaasde zich over hun ongeloof. Daarna trok Hij van dorp tot dorp om er te onderwijzen.

7 Jezus riep de Twaalf bij zich en begon hen twee aan twee op pad te sturen. Hij gaf hun gezag over onreine geesten 8 en gaf hun de volgende instructies: "Neem niets mee voor onderweg, behalve een wandelstok. Geen brood, geen reistas, en geen geld in je geldriem. 9 Trek wel sandalen aan, maar geen extra kledij." 10 Jezus zei ook tegen hen: "Wanneer jullie bij iemand te gast zijn, blijf dan bij die persoon logeren totdat je uit die plaats vertrekt. 11 En wanneer men je ergens niet verwelkomt of niet naar je luistert, vertrek dan uit die plaats en schud het stof van je voetzolen als een teken voor hen van jullie afkeuring." 12 Ze gingen eropuit en riepen de mensen op om tot inkeer te komen. 13 Ze dreven veel demonen uit en zalfden vele zieken met olie en genazen hen.

14 Jezus' naam raakte bekend en ook koning Herodes hoorde over Hem. Sommige mensen zeiden: "Johannes de Doper is uit de dood verrezen; daarom doet Hij wonderen." 15 Anderen zeiden: "Hij is Elia", en nog anderen: "Hij is een profeet, zoals de profeten van vroeger." 16 Maar toen Herodes het hoorde, zei hij: "Johannes, die ik heb laten onthoofden, is verrezen." 17 Herodes had namelijk zelf bevolen om Johannes te arresteren en in de gevangenis vast te zetten, wegens Herodias, de vrouw van zijn broer Filippus. Herodes was met haar getrouwd, 18 en Johannes had tegen Herodes gezegd: "U mag niet met uw schoonzus trouwen." 19 Daarom had Herodias een hekel aan Johannes. Ze wilde hem doden, maar ze kreeg daartoe niet de gelegenheid. 20 Herodes wist dat Johannes een rechtvaardige man was die een zuiver leven leidde. Herodes was bang voor Johannes en beschermde hem. Herodes luisterde graag naar Johannes, hoewel het hem in verlegenheid bracht. 21 Herodias zag haar kans schoon op de verjaardag van Herodes, toen hij een feestmaal hield voor zijn hoge functionarissen en militaire leiders en de vooraanstaande burgers van Galilea. 22 Toen Herodias' dochter kwam dansen, beleefden Herodes en zijn gasten daar zoveel plezier aan dat de koning tegen het meisje zei: "Vraag me wat je wil, en ik zal het je geven." 23 Hij zwoer haar: "Ik zal je alles geven wat je vraagt, al was het de helft van mijn koninkrijk." 24 Ze ging de zaal uit en zei tegen haar moeder: "Wat zal ik vragen?" Zij antwoordde: "Het hoofd van Johannes de Doper." 25 Het meisje haastte zich meteen terug naar binnen en zei tegen de koning: "Ik wil graag dat u mij onmiddellijk het hoofd van Johannes de Doper geeft, op een schaal." 26 De koning was zwaar aangeslagen, maar omwille van wat hij had gezworen in het bijzijn van zijn gasten wilde hij het haar niet weigeren. 27 Hij stuurde meteen een beul naar de gevangenis om het hoofd van Johannes te halen. De beul vertrok, onthoofdde Johannes 28 en kwam terug met zijn hoofd op een schaal. Hij gaf het aan het meisje en zij gaf het aan haar moeder. 29 Toen Johannes' leerlingen dit hoorden, haalden ze zijn lichaam op en legden het in een graf.

30 De apostelen kwamen bij Jezus terug en vertelden Hem alles wat ze hadden gedaan en wat ze aan de mensen hadden onderwezen. 31 Maar Hij zei tegen hen: "Ga naar een afgelegen plaats, waar jullie alleen kunnen zijn, en rust wat uit." Want het was zo’n komen en gaan dat ze zelfs niet aan eten toekwamen. 32 Daarom vertrokken ze per boot naar een afgelegen plaats om alleen te zijn. 33 Veel mensen die hen zagen wegvaren, herkenden hen. Ze haastten zich te voet vanuit alle steden naar die plaats, en kwamen vóór hen aan.

34 Toen Jezus uit de boot stapte, zag Hij een grote menigte en kreeg Hij medelijden met de mensen, want ze waren als schapen zonder herder. Daarom begon Hij hun van alles te leren. 35 Maar toen het laat begon te worden, kwamen zijn leerlingen bij Hem en zeiden: "Dit is een afgelegen plaats en het is al laat. 36 Stuur de mensen toch weg, zodat ze naar de gehuchten en dorpen in de omgeving kunnen gaan om voor zichzelf iets te kopen om te eten." 37 Maar Hij antwoordde: "Geven jullie hun maar te eten." Zij vroegen Hem: "Hoe kunnen wij voor tweehonderd denarie brood gaan kopen om aan al die mensen te geven?" 38 Jezus zei: "Ga eens kijken hoeveel broden jullie hebben." Ze gingen het na het en zeiden: "Vijf, en twee vissen." 39 Toen droeg Hij hun op tegen de mensen te zeggen dat ze in groepen op het groene gras moesten plaatsnemen. 40 Dus namen de mensen plaats in groepen van honderd en van vijftig. 41 Jezus nam de vijf broden en de twee vissen, keek omhoog, naar de hemel, sprak een zegengebed uit, brak de broden in stukken en gaf die aan zijn leerlingen om uit te delen. Ook de twee vissen verdeelde Hij onder alle mensen. 42 Ze aten allen tot ze voldaan waren. 43 Daarna verzamelden ze de overgebleven brokken – wel twaalf manden vol – en de overgebleven vis. 44 Het aantal mannen dat had gegeten bedroeg vijfduizend.

45 Meteen daarna droeg Jezus zijn leerlingen op om in de boot te stappen en voor Hem uit naar Betsaïda over te steken terwijl Hij de menigte naar huis stuurde. 46 Nadat Hij afscheid van hen had genomen, ging Hij de berg op om te bidden. 47 Toen het avond werd, bevond de boot zich midden op het meer terwijl Hij nog alleen aan wal was. 48 Hij zag dat de leerlingen zich hard moesten inspannen om vooruit te roeien, want ze hadden de wind tegen. Tegen het einde van de nacht ging Hij hen achterna, al wandelend over het water. Toen Hij hen zou voorbijgaan, 49 zagen ze Hem op het meer wandelen. Ze dachten dat Hij een spook was en schreeuwden het uit. 50 Iedereen zag Hem allemaal en waren doodsbang. Meteen sprak Hij hen toe: "Wees gerust, Ik ben het. Wees niet bang." 51 Hij stapte bij hen in de boot en de wind ging liggen. Ze waren volkomen verbijsterd, 52 want ze hadden de les van de broden niet begrepen; hun hart was verstard.

53 Eenmaal overgestoken, kwamen ze aan land bij Gennesaret, waar ze aanmeerden. 54 Zodra ze uit de boot stapten, herkenden de mensen Jezus. 55 Ze doorkruisten de hele streek om hun zieken op draagmatten naar de plaats te dragen waarvan ze hoorden dat Hij daar was. 56 En waar Hij ook kwam – dorpen, steden of platteland – bracht men de zieken naar marktplaatsen en smeekte men Hem om slechts de kwast onderaan zijn mantel te mogen aanraken. Iedereen die Hem aanraakte, werd genezen.