1 De mens, van een vrouw geboren, is kort van dagen, en zat van onrust.2 Hij komt voort als een bloem, en wordt afgesneden; ook vlucht hij als een schaduw, en bestaat niet.3 Nog doet Gij Uw ogen over zulk een open; en Gij betrekt mij in het gericht met U.4 Wie zal een reine geven uit den onreine? Niet een.5 Dewijl zijn dagen bestemd zijn, het getal zijner maanden bij U is, en Gij zijn bepalingen gemaakt hebt, die hij niet overgaan zal;6 Wend U van hem af, dat hij rust hebbe, totdat hij als een dagloner aan zijn dag een welgevallen hebbe.7 Want voor een boom, als hij afgehouwen wordt, is er verwachting, dat hij zich nog zal veranderen, en zijn scheut niet zal ophouden.8 Indien zijn wortel in de aarde veroudert, en zijn stam in het stof versterft;9 Hij zal van den reuk der wateren weder uitspruiten, en zal een tak maken, gelijk een plant.10 Maar een man sterft, als hij verzwakt is, en de mens geeft den geest, waar is hij dan?11 De wateren verlopen uit een meer, en een rivier droogt uit en verdort;12 Alzo ligt de mens neder, en staat niet op; totdat de hemelen niet meer zijn, zullen zij niet opwaken, noch uit hun slaap opgewekt worden.13 Och, of Gij mij in het graf verstaakt, mij verborgt, totdat Uw toorn zich afkeerde; dat Gij mij een bepaling steldet, en mijner gedachtig waart!14 Als een man gestorven is, zal hij weder leven? Ik zou al de dagen mijns strijds hopen, totdat mijn verandering komen zou.15 Dat Gij zoudt roepen, en ik U zou antwoorden, dat Gij tot het werk Uwer handen zoudt begerig zijn.16 Maar nu telt Gij mijn treden; Gij bewaart mij niet om mijner zonden wil.17 Mijn overtreding is in een bundeltje verzegeld, en Gij pakt mijn ongerechtigheid opeen.18 En voorwaar, een berg vallende vergaat, en een rots wordt versteld uit haar plaats;19 De wateren vermalen de stenen, het stof der aarde overstelpt het gewas, dat van zelf daaruit voortkomt; alzo verderft Gij de verwachting des mensen.20 Gij overweldigt hem in eeuwigheid, en hij gaat heen; veranderende zijn gelaat, zo zendt Gij hem weg.21 Zijn kinderen komen tot eer, en hij weet het niet; of zij worden klein, en hij let niet op hen.22 Maar zijn vlees, nog aan hem zijnde, heeft smart; en zijn ziel, in hem zijnde, heeft rouw.

1 Az asszonytól született ember rövid életû és háborúságokkal bõvelkedõ.2 Mint a virág, kinyílik és elhervad, és eltünik, mint az árnyék és nem állandó.3 Még az ilyen ellen is felnyitod-é szemeidet, tennen magaddal törvénybe állítasz-é engem?4 Ki adhat tisztát a tisztátalanból? Senki.5 Nincsenek-é meghatározva napjai? Az õ hónapjainak számát te tudod; határt vetettél néki, a melyet nem hághat át.6 Fordulj el azért tõle, hogy nyugodalma legyen, hogy legyen napjában annyi öröme, mint egy béresnek.7 Mert a fának van reménysége; ha levágják, ismét kihajt, és az õ hajtásai el nem fogynak.8 Még ha megaggodik is a földben a gyökere, és ha elhal is a porban törzsöke:9 A víznek illatától kifakad, ágakat hajt, mint a csemete.10 De ha a férfi meghal és elterül; ha az ember kimúlik, hol van õ?11 Mint a víz kiapad a tóból, a patak elapad, kiszárad:12 Úgy fekszik le az ember és nem kél fel; az egek elmúlásáig sem ébrednek, nem költetnek föl az õ álmukból.13 Vajha engem a holtak országában tartanál; rejtegetnél engemet addig, a míg elmúlik a te haragod; határt vetnél nékem, azután megemlékeznél rólam!14 Ha meghal az ember, vajjon feltámad-é? [Akkor] az én hadakozásom minden idejében reménylenék, míglen elkövetkeznék az én elváltozásom.15 Szólítanál és én felelnék néked, kivánkoznál a te kezednek alkotása után.16 De most számlálgatod az én lépéseimet, és nem nézed el az én vétkeimet!17 Gonoszságom egy csomóba van lepecsételve, és hozzáadod bûneimhez.18 Még a hegy is szétomlik, ha eldõl; a szikla is elmozdul helyérõl;19 A köveket lekoptatja a víz, a földet elsodorja annak árja: az ember reménységét is úgy teszed semmivé.20 Hatalmaskodol rajta szüntelen és õ elmegy; megváltoztatván az arczát, úgy bocsátod el õt.21 Ha tisztesség éri is fiait, nem tudja; ha megszégyenülnek, nem törõdik velök.22 Csak õmagáért fáj még a teste, és a lelke is õmagáért kesereg.