1 Ook beeft hierover mijn hart, en springt op uit zijn plaats.2 Hoort met aandacht de beweging Zijner stem, en het geluid, dat uit Zijn mond uitgaat!3 Dat zendt Hij rechtuit onder den gansen hemel, en Zijn licht over de einden der aarde.4 Daarna brult Hij met de stem; Hij dondert met de stem Zijner hoogheid, en vertrekt die dingen niet, als Zijn stem zal gehoord worden.5 God dondert met Zijn stem zeer wonderlijk; Hij doet grote dingen, en wij begrijpen ze niet.6 Want Hij zegt tot de sneeuw: Wees op de aarde; en tot den plasregens des regens; dan is er de plasregen Zijner sterke regenen.7 Dan zegelt Hij de hand van ieder mens toe, opdat Hij kenne al de lieden Zijns werks.8 En het gedierte gaat in de loerplaatsen, en blijft in zijn holen.9 Uit de binnenkamer komt de wervelwind, en van de verstrooiende winden de koude.10 Door zijn geblaas geeft God de vorst, zodat de brede wateren verstijfd worden.11 Ook vermoeit Hij de dikke wolken door klaarheid; Hij verstrooit de wolk Zijns lichts.12 Die keert zich dan naar Zijn wijzen raad door ommegangen, dat zij doen al wat Hij ze gebiedt, op het vlakke der wereld, op de aarde.13 Hetzij dat Hij die tot een roede, of tot Zijn land, of tot weldadigheid beschikt.14 Neem dit, o Job, ter ore; sta, en aanmerk de wonderen Gods.15 Weet gij, wanneer God over dezelve orde stelt, en het licht Zijner wolk laat schijnen?16 Hebt gij wetenschap van de opwegingen der dikke wolken; de wonderheden Desgenen, Die volmaakt is in wetenschappen?17 Hoe uw klederen warm worden, als Hij de aarde stil maakt uit het zuiden?18 Hebt gij met Hem de hemelen uitgespannen, die vast zijn, als een gegoten spiegel?19 Onderricht ons, wat wij Hem zeggen zullen; want wij zullen niets ordentelijk voorstellen kunnen vanwege de duisternis.20 Zal het Hem verteld worden, als ik zo zou spreken? Denkt iemand dat, gewisselijk, hij zal verslonden worden.21 En nu ziet men het licht niet als het helder is in den hemel, als de wind doorgaat, en dien zuivert;22 Als van het noorden het goud komt; maar bij God is een vreselijke majesteit!23 Den Almachtige, Dien kunnen wij niet uitvinden; Hij is groot van kracht; doch door gericht en grote gerechtigheid verdrukt Hij niet.24 Daarom vreze Hem de lieden; Hij ziet geen wijzen van harte aan.

1 Mon cœur même à cause de cela est en émotion, et sort [comme] de sa place.2 Ecoutez attentivement et en tremblant le bruit qu'il fait, et le son éclatant qui sort de sa bouche.3 Il le fait aller sous tous les cieux, et son feu étincelant jusqu'aux extrémités de la terre.4 Après lui s'élève un grand bruit ; il tonne de sa voix magnifique, et il ne tarde point après que sa voix a été ouïe.5 Le [Dieu] Fort tonne prodigieusement par sa voix, [et] il fait des choses grandes, que nous ne saurions comprendre.6 Car il dit à la neige : Sois sur la terre; et [il le dit aussi] à l'ondée de la pluie, à l'ondée, dis-je, des pluies de sa force.7 Alors il fait que chacun se renferme chez soi pour reconnaître tous les gens qu'il a à son ouvrage.8 Les bêtes se retirent dans les tanières, et se tiennent dans leurs repaires.9 Le vent orageux vient du fond du Midi; et le froid vient des vents du Septentrion.10 Le [Dieu] Fort par son souffle donne la glace, et les eaux qui se répandaient au large, sont mises à l'étroit.11 Il lasse aussi la nuée à force d'arroser; et il écarte les nuées par sa lumière.12 Et elles font plusieurs tours selon ses desseins pour faire tout ce qu'il leur a commandé, sur la face de la terre habitable.13 Il les fait venir, soit pour s'en servir de verge, soit pour la terre, soit pour répandre ses bienfaits.14 Fais attention à ceci, Job; arrête-toi; considère les merveilles du [Dieu] Fort.15 Sais-tu comment Dieu les arrange, et comment il fait briller la lumière de sa nuée?16 Connais-tu le balancement des nuées, et les merveilles de celui qui est parfait en science?17 Pourquoi tes vêtements sont chauds, quand il donne du relâche à la terre par le vent du Midi?18 As-tu étendu avec lui les cieux, qui sont fermes comme un miroir de fonte?19 Montre-nous ce que nous lui dirons; car nous ne saurions rien dire par ordre à cause de nos ténèbres.20 Lui racontera-t-on quand j'aurai parlé? S'il y a un homme qui en parle, certainement il en sera englouti.21 Et maintenant, on ne voit point la lumière, quand elle resplendit dans les cieux; après que le vent y a passé, et qu'il les a nettoyés.22 [Et que le temps qui reluit comme] l'or, est venu du Septentrion. Il y a en Dieu une majesté redoutable.23 C'est le Tout-puissant; on ne le saurait comprendre ; il est grand en puissance, en jugement, et en abondance de justice; il n'opprime personne.24 C'est pourquoi les hommes le craignent; mais il ne les voit pas tous sages de cœur.