1 Niemand is zo koen, dat hij hem opwekken zou; wie is dan hij, die zich voor Mijn aangezicht stellen zou?2 Wie heeft Mij voorgekomen, dat Ik hem zou vergelden? Wat onder den gansen hemel is, is het Mijne.3 Ik zal zijn leden niet verzwijgen, noch het verhaal zijner sterkte, noch de bevalligheid zijner gestaltenis.4 Wie zou het opperste zijns kleeds ontdekken? Wie zou met zijn dubbelen breidel hem aankomen?5 Wie zou de deuren zijns aangezichts opendoen? Rondom zijn tanden is verschrikking.6 Zeer uitnemend zijn zijn sterke schilden, elkeen gesloten als met een nauwdrukkend zegel.7 Het een is zo na aan het andere, dat de wind daar niet kan tussen komen.8 Zij kleven aan elkander, zij vatten zich samen, dat zij zich niet scheiden.9 Elk een zijner niezingen doet een licht schijnen; en zijn ogen zijn als de oogleden des dageraads.10 Uit zijn mond gaan fakkelen, vurige vonken raken er uit.11 Uit zijn neusgaten komt rook voort, als uit een ziedende pot en ruimen ketel.12 Zijn adem zou kolen doen vlammen, en een vlam komt uit zijn mond voort.13 In zijn hals herbergt de sterkte; voor hem springt zelfs de droefheid van vreugde op.14 De stukken van zijn vlees kleven samen; elkeen is vast in hem, het wordt niet bewogen.15 Zijn hart is vast gelijk een steen; ja, vast gelijk een deel van den ondersten molensteen.16 Van zijn verheffen schromen de sterken; om zijner doorbrekingen wille ontzondigen zij zich.17 Raakt hem iemand met het zwaard, dat zal niet bestaan, spies, schicht noch pantsier.18 Hij acht het ijzer voor stro, en het staal voor verrot hout.19 De pijl zal hem niet doen vlieden, de slingerstenen worden hem in stoppelen veranderd.20 De werpstenen worden van hem geacht als stoppelen, en hij belacht de drilling der lans.21 Onder hem zijn scherpe scherven; hij spreidt zich op het puntachtige, als op slijk.22 Hij doet de diepte zieden gelijk een pot; hij stelt de zee als een apothekerskokerij.23 Achter zich verlicht hij het pad; men zou den afgrond voor grijzigheid houden.24 Op de aarde is niets met hem te vergelijken, die gemaakt is om zonder schrik te wezen.25 Hij aanziet alles, wat hoog is, hij is een koning over alle jonge hoogmoedige dieren.26 27 28 29 30 31 32 33 34

1 Il n'y a point d'homme assez courageux pour le réveiller; qui est-ce donc qui se présentera devant moi?2 Qui est-ce qui m'a prévenu, et je [le] lui rendrai? Ce qui est sous tous les cieux est à moi.3 Je ne me tairai point de ses membres, ni de ce qui concerne ses forces, ni de la grâce de l'arrangement [des parties de son corps].4 Qui est-ce qui découvrira le dessus de sa couverture, et se jettera entre les deux branches de son mors?5 Qui est-ce qui ouvrira les portes de sa gueule? La terreur se tient autour de ses dents.6 Les lames de ses boucliers ne sont que magnificence; elles sont étroitement serrées [comme] avec un cachet.7 L'une approche de l'autre, et le vent n'entre point entre-deux.8 Elles sont jointes l'une à l'autre, elles s'entretiennent, et ne se séparent point.9 Ses éternuements éclaireraient la lumière, et ses yeux sont [comme] les paupières de l'aube du jour.10 Des flambeaux sortent de sa bouche, et il en rejaillit des étincelles de feu.11 Une fumée sort de ses narines comme d'un pot bouillant, ou d'une chaudière.12 Son souffle enflammerait des charbons, et une flamme sort de sa gueule.13 La force est dans son cou, et la terreur marche devant lui.14 Sa chair est ferme, tout est massif en lui, rien n'y branle.15 Son cœur est dur comme une pierre, même comme une pièce de la meule de dessous.16 Les plus forts tremblent quand il s'élève, et ils ne savent où ils en sont, voyant comme il rompt tout.17 Qui s'en approchera avec l'épée? ni elle, ni la lance, ni le dard, ni la cuirasse, ne pourront point subsister [devant lui].18 Il ne tient pas plus de compte du fer que de la paille; et de l'airain, que du bois pourri.19 La flèche ne le fera point fuir, les pierres d'une fronde lui sont comme du chaume.20 Il tient les machines de guerre comme des brins de chaume; et il se moque du javelot qu'on lance sur lui.21 Il a sous soi des tests aigus, et il abat [sous soi] des roseaux pointus [en se couchant] sur la boue.22 Il fait bouillonner le gouffre comme une chaudière, et rend semblable la mer à un chaudron de parfumeur.23 Il fait reluire après soi son sentier, et on prendrait l'abîme pour une tête blanchie de vieillesse.24 Il n'y a rien sur la terre qui lui puisse être comparé, ayant été fait pour ne rien craindre.25 Il voit [au-dessous de lui] tout ce qu'il y a de plus élevé; il est Roi sur tous les plus fiers animaux.