Habacuque 3

1 Preĝo de la profeto Ĥabakuk laŭ maniero de psalmoj.

2 Ho Eternulo, mi aŭdis la sciigon pri Vi, kaj mi ektimis.

Ho Eternulo, vivigu Vian faritaĵon en la mezo de la jaroj,

Montru en la mezo de la jaroj,

Ke eĉ en kolero Vi memoras pri kompato.

3 Dio venas de Teman,

La Sanktulo de la monto Paran.Sela.

Lia majesto kovras la ĉielon,

Kaj Lia gloro plenigas la teron.

4 Lia brilo estas kiel hela lumo,

Radioj iras el Lia mano,

Kaj tie estas kaŝita Lia potenco.

5 Antaŭ Li iras pesto,

Kaj fajro sekvas Liajn piedojn.

6 Li stariĝis, kaj ekmezuris la teron;

Li ekrigardis, kaj tremigis la naciojn;

Dissaltis eternaj montoj,

Kliniĝis eternaj montetoj,

Kiam Li ekpaŝis kiel en la tempo antikva.

7 En mizera stato mi vidis la tendojn de Kuŝan;

Skuiĝis la tapiŝoj de la lando Midjan.

8 Ĉu kontraŭ riveroj koleris la Eternulo?

Ĉu kontraŭ la riveroj Vi ekflamiĝis,

Aŭ ĉu kontraŭ la maro estis Via indigno,

Ke Vi ekrajdis sur Viaj ĉevaloj,

Ekveturis sur Viaj venkaj ĉaroj?

9 Vi eltiris Vian pafarkon,

Konforme al ĵura promeso, kiun Vi donis al la triboj.Sela.

Per riveroj Vi dividis la teron.

10 Ektremis la montoj, kiam ili Vin vidis;

La fluo de la akvo pasis,

La abismo ekbruis,

La altaĵo levis siajn manojn.

11 La suno kaj la luno haltis sur sia loko;

Kun brilo iras Viaj sagoj,

Kun fulmo Viaj lancoj.

12 Kun kolero Vi paŝas sur la tero,

Kun indigno Vi piedpremas naciojn.

13 Vi elpaŝis, por helpi al Via popolo,

Por helpi al Via sanktoleito.

Vi frakasas la supron de la domo de malpiulo,

Nudigas la fundamenton ĝis la kolo.Sela.

14 Vi trapikis per liaj lancoj la kapojn de liaj taĉmentestroj,

Kiam ili sin ĵetis ventege, por dispeli min kun ĝojo,

Kvazaŭ englutante mizerulon kaŝe.

15 Vi paŝis kun Viaj ĉevaloj tra la maro,

Tra la ŝlimo de granda akvo.

16 Mi aŭdis, kaj mia interno ekskuiĝis;

Pro la bruo ektremis miaj lipoj,

Putro venis en miajn ostojn, kaj la loko sub mi ekŝanceliĝis;

Dume mi devas esti trankvila en la tago de malfeliĉo,

Kiam sur mian popolon iras ĝia atakanto.

17 Kiam la figarbo ne floros,

La vinberbranĉoj ne donos fruktojn,

La olivarbo rifuzos sian laboron,

La plugokampoj ne donos manĝaĵon,

La ŝafoj estos forkaptitaj el la ŝafejo,

Kaj en la staloj ne troviĝos bovoj:

18 Eĉ tiam mi ĝojos pri la Eternulo,

Mi estos gaja pri la Dio de mia savo.

19 La Eternulo, la Sinjoro, estas mia forto;

Li faras miajn piedojn kiel ĉe cervo,

Kaj venigas min sur miajn altaĵojn.

Al Li, la Venkanto, iru miaj kantoj.

A súplica de Habacuque

1 Oração do profeta Habacuque sobre Sigionote.

2 Ouvi, Senhor, a tua palavra,

e temi;

aviva, ó Senhor, a tua obra

no meio dos anos,

no meio dos anos

faze-a conhecida;

na tua ira lembra-te

da misericórdia.

3 Deus veio de Temã,

e do monte de Parã o Santo.

A sua glória cobriu os céus,

e a terra encheu-se

do seu louvor.

4 E o resplendor se fez como a luz,

raios brilhantes saíam

da sua mão,

e ali estava o esconderijo

da sua força.

5 Adiante dele ia a peste,

e brasas ardentes saíam

dos seus passos.

6 Parou, e mediu a terra;

olhou, e separou as nações;

e os montes perpétuos

foram esmiuçados;

os outeiros eternos se abateram,

porque os caminhos eternos

lhe pertencem.

7 Vi as tendas de Cusã

em aflição;

tremiam as cortinas

da terra de Midiã.

8 Acaso é contra os rios,

Senhor, que estás irado?

É contra os ribeiros a tua ira,

ou contra o mar o teu furor,

visto que andas montado

sobre os teus cavalos,

e nos teus carros de salvação?

9 Descoberto se movimentou

o teu arco;

os juramentos feitos às tribos

foram uma palavra segura.

Tu fendeste a terra com rios.

10 Os montes te viram,

e tremeram;

a inundação das águas passou;

o abismo deu a sua voz,

levantou ao alto as suas mãos.

11 O sol e a lua pararam

nas suas moradas;

andaram à luz das tuas flechas,

ao resplendor do relâmpago

da tua lança.

12 Com indignação marchaste

pela terra,

com ira trilhaste os gentios.

13 Tu saíste para salvação

do teu povo,

para salvação do teu ungido;

tu feriste a cabeça

da casa do ímpio,

descobrindo o alicerce

até ao pescoço.

14 Tu traspassaste

com as suas próprias lanças

a cabeça das suas vilas;

eles me acometeram tempestuosos

para me espalharem;

alegravam-se, como se

estivessem para devorar

o pobre em segredo.

15 Tu com os teus cavalos

marchaste pelo mar,

pela massa de grandes águas.

16 Ouvindo-o eu,

o meu ventre se comoveu,

à sua voz tremeram

os meus lábios;

entrou a podridão

nos meus ossos,

e estremeci dentro de mim;

no dia da angústia descansarei,

quando subir contra o povo

que invadirá com suas tropas.

17 Porque ainda que a figueira

não floresça,

nem haja fruto na vide;

ainda que decepcione

o produto da oliveira,

e os campos não produzam

mantimento;

ainda que as ovelhas da malhada

sejam arrebatadas,

e nos currais não haja gado;

18 Todavia eu me alegrarei

no Senhor;

exultarei no Deus

da minha salvação.

19 O Senhor Deus

é a minha força,

e fará os meus pés

como os das cervas,

e me fará andar

sobre as minhas alturas.

(Para o cantor-mor sobre os meus instrumentos de corda).