Miquéias 4

1 Sed iam en la tempo estonta la monto de la domo de la Eternulo staros kiel ĉefo inter la montoj, kaj ĝi estos pli alta ol ĉiuj altaĵoj; kaj fluos al ĝi popoloj. 2 Kaj iros multaj nacioj, kaj diros: Venu, ni iru supren sur la monton de la Eternulo kaj en la domon de Dio de Jakob, por ke Li instruu nin pri Siaj vojoj kaj ke ni iru laŭ Lia irejo; ĉar el Cion eliros la instruo, kaj la vorto de la Eternulo el Jerusalem. 3 Kaj Li juĝos inter multe da popoloj, kaj Li decidos pri potencaj nacioj en landoj malproksimaj; kaj ili forĝos el siaj glavoj plugilojn kaj el siaj lancoj rikoltilojn; ne levos nacio glavon kontraŭ nacion, kaj oni ne plu lernos militon. 4 Sed ĉiu sidos sub sia vinberujo kaj sub sia figarbo, kaj neniu timigos; ĉar la buŝo de la Eternulo Cebaot tion diris. 5 Ĉiuj popoloj iros ĉiu en la nomo de sia dio, sed ni irados en la nomo de la Eternulo, nia Dio, ĉiam kaj eterne.

6 En tiu tago, diras la Eternulo, Mi kolektos la lamulojn, kunvenigos la dispelitojn, kaj tiujn, kiujn Mi suferigis. 7 Kaj la lamulojn Mi faros restantaro, kaj la suferintojn potenca nacio, kaj la Eternulo reĝos super ili sur la monto Cion de nun kaj eterne. 8 Kaj vi, ho turo de la grego, fortikaĵo de la filino de Cion, al vi venos, revenos la antaŭa reĝado, la regno de la filino de Jerusalem. 9 Kial vi nun ploras tiel laŭte? Ĉu vi ne havas reĝon? ĉu pereis viaj konsilistoj, ke vin atakis doloroj kiel naskantinon? 10 Suferu, kaj havu dolorojn, ho filino de Cion, kiel naskantino; ĉar nun vi eliros el la urbo kaj loĝos sur la kampo kaj venos ĝis Babel; tie vi estos savata; tie la Eternulo liberigos vin el la mano de viaj malamikoj. 11 Nun kolektiĝis kontraŭ vi multe da nacioj, kiuj diras: Ĝi malsanktiĝu, kun ĝuo ni rigardu Cionon! 12 Sed ili ne scias la pensojn de la Eternulo, ili ne komprenas Lian intencon, ke Li kolektis ilin kiel garbojn en la draŝejon. 13 Leviĝu kaj draŝu, ho filino de Cion, ĉar vian kornon Mi faros fera, viajn hufojn Mi faros kupraj, kaj vi dispremos multe da popoloj, vi konsekros al la Eternulo ilian akiritaĵon, kaj ilian havaĵon al la Sinjoro de la tuta tero.

O monte do Eterno

1 Mas nos últimos dias acontecerá

que o monte da casa do Senhor

será estabelecido

no cume dos montes,

e se elevará sobre os outeiros,

e a ele afluirão os povos.

2 E irão muitas nações, e dirão:

Vinde, e subamos ao monte

do Senhor,

e à casa do Deus de Jacó,

para que nos ensine

os seus caminhos,

e andemos pelas suas veredas;

porque de Sião sairá a lei,

e de Jerusalém a palavra

do Senhor.

3 E julgará entre muitos povos,

e castigará nações poderosas

e longínquas,

e converterão as suas espadas

em pás,

e as suas lanças em foices;

uma nação não levantará

a espada contra outra nação,

nem aprenderão mais a guerra.

4 Mas assentar-se-á cada um

debaixo da sua videira,

e debaixo da sua figueira,

e não haverá quem os espante,

porque a boca do Senhor

dos Exércitos o disse.

5 Porque todos os povos andam,

cada um em nome do seu deus;

mas nós andaremos em nome

do Senhor nosso Deus,

para todo o sempre.

O Senhor salvará o seu povo

6 Naquele dia, diz o Senhor,

congregarei a que coxeava,

e recolherei a que tinha

sido expulsa,

e a que eu tinha maltratado.

7 E da que coxeava

farei um remanescente,

e da que tinha sido arrojada

para longe,

uma nação poderosa;

e o Senhor reinará sobre eles

no monte Sião,

desde agora e para sempre.

8 E a ti, ó torre do rebanho,

fortaleza da filha de Sião,

a ti virá; sim, a ti virá

o primeiro domínio,

o reino da filha de Jerusalém.

9 E agora, por que fazes

tão grande pranto?

Não há em ti rei?

Pereceu o teu conselheiro?

Apoderou-se de ti a dor,

como da que está de parto?

10 Sofre dores, e trabalha,

para dar à luz,

ó filha de Sião,

como a que está de parto,

porque agora sairás da cidade,

e morarás no campo,

e virás até Babilônia;

ali, porém, serás livrada;

ali te remirá o Senhor

da mão de teus inimigos.

11 Agora se congregaram

muitas nações contra ti,

que dizem:

Seja profanada,

e vejam os nossos olhos

o seu desejo sobre Sião.

12 Mas não sabem os pensamentos

do Senhor,

nem entendem o seu conselho;

porque as ajuntou como gavelas

numa eira.

13 Levanta-te e trilha,

ó filha de Sião;

porque eu farei de ferro

o teu chifre,

e farei de bronze as tuas unhas;

e esmiuçarás a muitos povos,

e o seu ganho será consagrado

ao Senhor,

e os seus bens ao Senhor

de toda a terra.