1 Rememoru, ho Eternulo, kio fariĝis al ni;

Rigardu kaj vidu nian malhonoron!

2 Nia heredaĵo transiris al fremduloj,

Niaj domoj al aligentuloj.

3 Ni fariĝis orfoj senpatraj,

Niaj patrinoj estas kiel vidvinoj.

4 Nian akvon ni trinkas pro mono;

Nian lignon ni ricevas nur pro pago.

5 Oni pelas nin je nia kolo;

Ni laciĝis, sed oni ne permesas al ni ripozi.

6 Al Egiptujo ni etendis la manon,

Al Asirio, por satiĝi per pano.

7 Niaj patroj pekis, sed ili jam ne ekzistas;

Kaj ni devas suferi pro iliaj malbonagoj.

8 Sklavoj regas super ni;

Kaj neniu liberigas nin el iliaj manoj.

9 Kun danĝero por nia vivo ni akiras nian panon,

Pro la glavo en la dezerto.

10 Nia haŭto varmegiĝis kiel forno,

Por la kruela malsato.

11 La virinojn en Cion ili senhonorigis,

La virgulinojn en la urboj de Judujo.

12 La princoj estas pendigitaj je siaj manoj;

La maljunulojn oni ne respektis.

13 La junuloj devas porti muelŝtonojn;

La knaboj falas sub la lignoŝarĝoj.

14 La maljunuloj jam ne sidas ĉe la pordegoj,

La junuloj jam ne kantas.

15 Malaperis la gajeco de nia koro;

Niaj dancrondoj aliformiĝis en funebron.

16 Defalis la krono de nia kapo;

Ho ve al ni, ke ni pekis!

17 Pro tio senfortiĝis nia koro,

Pro tio senlumiĝis niaj okuloj:

18 Pro la monto Cion, ke ĝi fariĝis dezerta,

Ke vulpoj vagas sur ĝi.

19 Sed Vi, ho Eternulo, kiu restas eterne

Kaj kies trono staras de generacio al generacio,

20 Kial Vi forgesis nin kvazaŭ por eterne,

Forlasis nin por longa tempo?

21 Reirigu nin, ho Eternulo, al Vi, ke ni revenu;

Renovigu niajn tagojn kiel en la tempo antaŭa.

22 Ĉar ĉu Vi nin tute forpuŝis?

Vi tre forte ekkoleris kontraŭ ni.

1 Ricordati, Eterno, di quello che ci è avvenuto! Guarda e vedi il nostro obbrobrio! 2 La nostra eredità è passata a degli stranieri, le nostre case agli estranei.

3 Noi siamo diventati orfani, senza padre, le nostre madri sono come vedove. 4 Noi beviamo la nostra acqua a pagamento, la nostra legna noi la compriamo. 5 Con il giogo sul collo noi siamo inseguiti; siamo spossati, non abbiamo riposo. 6 Abbiamo teso la mano verso l’Egitto e verso l’Assiria, per saziarci di pane. 7 I nostri padri hanno peccato, e non sono più; noi portiamo la pena delle loro iniquità. 8 Degli schiavi dominano su noi, e non c’è chi ci liberi dalle loro mani. 9 Noi raccogliamo il nostro pane a rischio della nostra vita, affrontando la spada del deserto. 10 La nostra pelle brucia come un forno per l’arsura della fame.

11 Essi hanno disonorato le donne in Sion, le vergini nelle città di Giuda. 12 I capi sono stati impiccati dalle loro mani, la persona dei vecchi non è stata rispettata. 13 I giovani hanno portato le macine, i ragazzini hanno vacillato sotto il carico della legna. 14 I vecchi hanno abbandonato la porta, i giovani la musica dei loro strumenti. 15 La gioia dei nostri cuori è scomparsa, le nostre danze sono cambiate in lutto. 16 La corona ci è caduta dal capo; guai a noi, poiché abbiamo peccato! 17 Per questo langue il nostro cuore, per questo si oscurano i nostri occhi: 18 perché il monte di Sion è desolato e vi passeggiano le volpi. 19 Ma tu, o Eterno, regni per sempre; il tuo trono sussiste di generazione in generazione. 20 Perché dovresti dimenticarci per sempre e abbandonarci per lungo tempo? 21 Facci tornare a te, o Eterno, e noi torneremo! Ridonaci dei giorni come quelli di un tempo! 22 Ci hai forse rigettati davvero? Sei tu adirato fortemente contro di noi?