1 Kiel solece sidas la urbo, kiu estis tiel multehoma!

La estrino de la nacioj fariĝis kiel vidvino,

La princino de landoj fariĝis tributulino!

2 Senĉese ŝi ploras en la nokto, kaj ŝiaj larmoj estas sur ŝiaj vangoj;

Ŝi havas neniun konsolanton inter ĉiuj siaj amintoj,

Ĉiuj ŝiaj amikoj ŝin perfidis, fariĝis ŝiaj malamikoj.

3 Elmigris Jehuda pro mizero kaj tro malfacila laborado;

Li ekloĝis inter la nacioj, sed ne trovas ripozon;

Ĉiuj liaj persekutantoj atingis lin en malvastaj lokoj.

4 La vojoj de Cion estas malĝojaj, ĉar neniu iras al festoj;

Ĉiuj ĝiaj pordegoj dezertiĝis, ĝiaj pastroj ĝemas;

Ĝiaj virgulinoj ploras, kaj al ĝi mem estas tre maldolĉe.

5 Ĝiaj kontraŭuloj fariĝis ĉefoj, ĝiaj malamikoj ĝuas bonstaton;

Ĉar la Eternulo ĵetis sur ĝin mizeron pro la multo de ĝiaj malbonagoj;

Ĝiaj infanoj iris en kaptitecon, pelataj de la malamiko.

6 Foriĝis de la filino de Cion ŝia tuta beleco;

Ŝiaj princoj fariĝis kiel cervoj, kiuj ne trovas paŝtejon,

Kaj ili iras senforte antaŭ la pelanto.

7 En la tagoj de sia mizero kaj suferoj Jerusalem rememoras ĉiujn ĉarmaĵojn, kiujn ŝi havis en la tempoj pasintaj;

Dume nun ŝia popolo enfalis en la manon de premanto, kaj neniu ŝin helpas,

La malamikoj ŝin rigardas kaj ridas pri ŝia ruiniĝo.

8 Pekis, pekis Jerusalem, tial ŝi fariĝis kiel hontindulino;

Ĉiuj, kiuj ŝin estimis, nun malestimas ŝin, ĉar ili vidas ŝian malhonoron;

Kaj ŝi mem ĝemas kaj turnas sin malantaŭen.

9 Ŝia malpuraĵo estas sur la rando de ŝia vesto; ŝi ne pensis pri sia estonteco;

Tial ŝi terure malaltiĝis, kaj ŝi havas neniun konsolanton:

Rigardu, ho Eternulo, mian mizeron, ĉar la malamiko forte fieras.

10 La malamiko etendis sian manon sur ĉiujn ŝiajn grandvaloraĵojn;

Ŝi vidas, kiel en ŝian sanktejon eniras nacioj,

Pri kiuj Vi ordonis, ke ili ne eniru en Vian komunumon.

11 Ŝia tuta popolo ĝemas, ili serĉas panon,

Ili fordonas siajn grandvaloraĵojn pro manĝaĵo, por revigligi sian animon:

Rigardu, ho Eternulo, kaj vidu, kiel malestimata mi fariĝis!

12 Ho vi, ĉiuj, kiuj preteriras la vojon, rigardu kaj vidu,

Ĉu ekzistas sufero simila al mia sufero,

Kiu trafis min kaj kiun la Eternulo ĵetis sur min en la tago de Lia flama kolero.

13 De supre Li ĵetis fajron en miajn ostojn, kaj ĝi ekregis en ili;

Li etendis reton antaŭ miaj piedoj, renversis min malantaŭen;

Li ruinigis min, faris min dolorplena dum la tuta tago.

14 Kunplektiĝis per Lia mano la jugo de miaj pekoj;

Ili kunplektiĝis, suriris sur mian kolon; Li faligis mian forton;

La Sinjoro transdonis min en tiajn manojn, el kiuj mi ne povas leviĝi.

15 La Sinjoro dispremis per la piedoj ĉiujn miajn fortulojn interne de mi;

Li kunvokis festan kunvenon kontraŭ min, por disbati miajn junulojn;

Kiel en vinpremejo la Sinjoro piedpremis la virgulinon-filinon de Jehuda.

16 Pro tio mi ploras kaj miaj ambaŭ okuloj abunde fluigas akvon;

Ĉar malproksime de mi estas konsolanto, kiu povus revigligi mian animon;

Miaj infanoj pereis, ĉar la malamiko venkis.

17 Cion etendas siajn manojn, sed ĝi ne trovas konsolanton;

La Eternulo vokis kontraŭ Jakobon liajn malamikojn de ĉiuj flankoj;

Jerusalem fariĝis inter ili kiel hontindulino.

18 Justa Li estas, la Eternulo, ĉar mi malobeis Liajn vortojn.

Aŭskultu, ho ĉiuj popoloj, kaj rigardu mian suferadon:

Miaj virgulinoj kaj junuloj iris en kaptitecon.

19 Mi vokis miajn amikojn, sed ili min trompis;

Miaj pastroj kaj miaj plejaĝuloj estas mortantaj en la urbo,

Ili serĉas por si panon, por revigligi sian animon.

20 Rigardu, ho Eternulo, en kia mizero mi estas!

Miaj internaĵoj ŝvelis, mia koro renversiĝis en mi, ĉar mi forte malobeis.

Ekstere seninfanigis min la glavo, kaj en la domo la morto.

21 Oni aŭdas, kiel mi ĝemas, sed neniu min konsolas;

Ĉiuj miaj malamikoj aŭdis pri mia malfeliĉo, kaj ekĝojis, ĉar Vi tion faris;

Venigu do la tagon, kiam Vi proklamos, ke ili fariĝu kiel mi.

22 Ilia tuta malboneco venu antaŭ Vin;

Kaj agu kun ili tiel, kiel Vi agis kun mi pro ĉiuj miaj pekoj;

Ĉar granda estas mia ĝemado, kaj mia koro doloras.

1 Come mai siede solitaria la città una volta tanto popolata? È diventata simile a una vedova, lei che era grande fra le nazioni; è stata ridotta tributaria, lei che era principessa fra le province!

2 Essa piange, piange, durante la notte, le lacrime le rigano le guance; fra tutti i suoi amanti non ha chi la consoli; tutti i suoi amici l’hanno tradita, le sono diventati nemici.

3 Giuda è andato in esilio, gravato dall’afflizione e dalla dura schiavitù; abita in mezzo alle nazioni, non trova riposo; tutti i suoi persecutori l’hanno raggiunto mentre si trovava nelle avversità.

4 Le vie di Sion sono in lutto, perché nessuno viene più alle solenni convocazioni; tutte le sue porte sono deserte; i suoi sacerdoti sospirano, le sue vergini sono addolorate ed essa stessa è piena di amarezza.

5 I suoi avversari hanno preso il sopravvento, i suoi nemici prosperano; poiché l’Eterno l’ha afflitta per la moltitudine dei suoi peccati; i suoi bambini sono andati in schiavitù davanti al nemico.

6 Dalla figlia di Sion se n’è andato tutto il suo splendore; i suoi capi sono diventati come cervi che non trovano pascolo e se ne vanno spossati davanti a chi li insegue.

7 Nei giorni della sua afflizione, della sua vita errante, Gerusalemme si ricorda di tutti i beni preziosi che possedeva fin dai giorni antichi; ora che il suo popolo è caduto nelle mani del nemico e nessuno la soccorre, i suoi avversari la guardano e ridono del suo misero stato.

8 Gerusalemme ha gravemente peccato; perciò è diventata come una cosa impura; tutti quelli che la onoravano la disprezzano, perché hanno visto la sua nudità; lei stessa sospira e volta la faccia.

9 La sua sozzura era nelle pieghe della sua veste; lei non pensava alla sua fine, perciò è caduta in modo sorprendente: non ha chi la consoli. "O Eterno, vedi la mia afflizione, poiché il nemico trionfa!".

10 L’avversario ha steso la mano su quanto lei aveva di più caro; infatti ha visto i pagani entrare nel suo santuario, quei pagani riguardo ai quali tu avevi comandato che non entrassero nella tua assemblea.

11 Tutto il suo popolo sospira, cerca del pane; dà le sue cose più preziose in cambio di cibo per sopravvivere. "Guarda, o Eterno, vedi in che stato spregevole io sono ridotta!

12 Nulla di simile vi accada, o voi che passate di qui! Osservate, guardate se c’è dolore simile al dolore che mi tormenta e con il quale l’Eterno mi ha afflitta nel giorno della sua ira ardente.

13 Dall’alto egli ha scagliato un fuoco nelle mie ossa, che si è impadronito di esse; ha teso una rete ai miei piedi, mi ha rovesciata a terra, mi ha gettata nella desolazione, nel languore tutto il giorno.

14 La sua mano ha legato il giogo dei miei peccati, che s’intrecciano, gravano sul mio collo; egli ha fiaccato la mia forza; il Signore mi ha dato in mani alle quali non posso resistere.

15 Il Signore ha abbattuto dentro le mie mura tutti i miei prodi; ha riunito contro di me una grande moltitudine, per schiacciare i miei giovani; il Signore ha pigiato, come in un tino, la vergine figlia di Giuda.

16 Per questo io piango; i miei occhi, i miei occhi si sciolgono in lacrime, perché lontano da me è il consolatore che potrebbe ravvivare la mia vita. I miei figli sono desolati, perché il nemico ha trionfato".

17 Sion stende le mani, ma non c’è nessuno che la consoli; l’Eterno ha comandato ai nemici di Giacobbe di circondarlo da tutte le parti. Gerusalemme è, in mezzo a loro, come una cosa impura.

18 "L’Eterno è giusto, poiché io mi sono ribellata alla sua parola. Ascoltate, o popoli tutti, e vedete il mio dolore! Le mie vergini e i miei giovani sono stati portati in schiavitù.

19 Io ho chiamato i miei amanti, ma essi mi hanno ingannata; i miei sacerdoti e i miei anziani hanno esalato l’ultimo respiro nella città mentre cercavano del cibo per sopravvivere.

20 Guarda, Eterno, come sono angosciata! Le mie viscere si commuovono, il cuore mi si sconvolge in seno, perché la mia ribellione è stata grave. Fuori, la spada mi priva dei miei figli; dentro c’è la morte.

21 Mi odono sospirare, ma non c’è chi mi consoli. Tutti i miei nemici hanno udito la mia sciagura e si rallegrano che tu abbia fatto questo. Tu farai venire il giorno che hai annunciato, e allora saranno come me.

22 Tieni presente tutta la loro malvagità e trattali come hai trattato me a causa di tutti i miei peccati! Poiché i miei sospiri sono numerosi e il mio cuore è languente".