Hebreus 5

1 Ĉar ĉiu ĉefpastro, prenata el inter homoj, pro homoj estas difinita por aferoj rilatantaj al Dio, por ke li oferu kaj donacojn kaj oferojn pro pekoj; 2 povante indulgi tiujn, kiuj estas malkleraj kaj erarantaj, tial, ke li mem estas ĉirkaŭata de malforteco; 3 kaj pro tio li devas, kiel por la popolo, tiel ankaŭ por si mem, oferi pro pekoj. 4 Kaj neniu alprenas al si tiun honoron krom la vokato de Dio, tiel same, kiel Aaron. 5 Tiel ankaŭ Kristo sin mem ne honoris, por fariĝi ĉefpastro, sed lin honoris Tiu, kiu diris al li:

Vi estas Mia Filo,

Hodiaŭ Mi vin naskis; 6 kiel ankaŭ aliloke Li diris:

Vi estas pastro por ĉiam,

Laŭ la maniero de Melkicedek.

7 En siaj karnaj tagoj, preĝojn kaj petegojn oferinte, kun forta kriado kaj larmoj, al Tiu, kiu povis lin savi el morto, kaj aŭdite pro sia pia timo, 8 tiu, kvankam li estis Filo, tamen lernis obeon per tio, kion li suferis; 9 kaj perfektigite, li fariĝis la fonto de eterna savo al ĉiuj al li obeantaj; 10 nomite de Dio ĉefpastro laŭ la maniero de Melkicedek.

11 Pri tiu ni havas dirotaĵojn multajn, kaj malfacile klarigeblajn tial, ke vi surdiĝis en aŭdado. 12 Ĉar kvankam vi jam devus esti instruistoj, vi ankoraŭ bezonas, ke oni instruu al vi, kiaj estas la komencaj elementoj de la orakoloj de Dio, kaj vi fariĝis bezonantoj de lakto kaj ne de solida nutraĵo. 13 Ĉar ĉiu, kiu nutriĝas per lakto, estas nesperta rilate la vorton de justeco; ĉar li estas infaneto. 14 Sed solida nutraĵo estas por la plenaĝuloj, kiuj per uzado havas la sentojn ekzercitaj, por distingi inter bono kaj malbono.

1 Ko ia tohunga nui hoki e tangohia nei i roto i ngā tāngata, he mea whakatū rātou mō ngā mea a ngā tāngata ki te Atua, hei tāpae i ngā whakahere, i ngā patunga tapu mō ngā hara. 2 E taea e ia te āta hanga ki te hunga e kūware ana, e kotiti kē ana; nō te mea e muia ana anō ia e te ngoikore; 3 nā konei i tika ai, kia rite ki tāna mō te iwi tāna e tāpae ai mōna ake, hei whakahere mō ngā hara.

4 E kore anō hoki tētahi e tango i tēnei hōnore ki a ia anō, engari te tangata e karangatia ana e te Atua, e pērātia ana me Ārona. 5 Waihoki ko te Karaiti kāhore āna whakanui i a ia hei tohunga nui; nā tērā kē i kī rā ki a ia:

"Ko koe tāku Tama,

nō nāianei koe i whakatupuria ai e ahau."

6 Pērā hoki me tāna i kī ai i tētahi atu wāhi,

"Hei tohunga koe ake ake

i runga i te ritenga o Merekihereke."

7 I ngā rā o tōna kikokiko, i tukua e ia he īnoi, he karakia, i runga i te kārangaranga kaha, i te roimata, ki te Mea kaha ki te whakaora i a ia i te mate, ā, whakarangona ana mōna i wehi ki te Atua; 8 ahakoa he Tama ia, i whakaakona ia ki te ngohengohe e ōna mamae. 9 Ā, ka meinga nei ia kia tino rite, ka waiho ia hei take mō te ora tonu ki te hunga katoa e ngohengohe ana ki a ia; 10 he mea karanga nā te Atua hei tohunga nui i runga i te ritenga o Merekihereke.

He Whakatūpato ki Whakarērea te Whakapono

11 He maha nei ā mātou kōrero mō tēnei, he uaua ki te whakamārama, he pūhoi hoki nō koutou ki te whakarongo. 12 I te mea hoki ka tika kia waiho koutou hei kaiwhakaako nō te mea ka roa nei, nā, me tuarua te whakaako i a koutou ki ngā tīmatanga rawatanga o ngā kupu a te Atua; me waiū hoki he kai mā koutou, kauaka te kai pakeke. 13 Ko ngā tāngata katoa hoki e kai ana i te waiū, he kūware rātou ki te kupu o te tika, he kōhungahunga hoki. 14 Mā ngā pakeke e tika ai te kai mārō kua taungatia nei ō rātou hinengaro e ngā meatanga maha, e wehe ai i te pai, i te kino.