1 Pedro 2

1 Formetinte do ĉian malbonon kaj ĉian trompon kaj hipokritecon kaj enviojn kaj ĉiajn kalumniojn, 2 kiel ĵusnaskitaj suĉinfanoj, sopiru al la spirita lakto pura, por ke vi per tio kresku en savon, 3 se vi gustumis, ke la Sinjoro estas bona; 4 al kiu alvenante, kvazaŭ al ŝtono vivanta, de homoj rifuzita, sed ĉe Dio elektita, honorinda, 5 vi ankaŭ, kiel ŝtonoj vivantaj, konstruiĝas domo spirita, sankta pastraro, por oferi spiritajn oferojn, akcepteblajn de Dio per Jesuo Kristo. 6 Ĉar estas enhavate en skribo:

Jen Mi kuŝigas en Cion bazangulan ŝtonon, elektitan, valoregan;

Kaj kiu lin fidas, tiu ne estos hontigita.

7 Por vi do, la fidantoj, estas la valoregeco; sed por nefidantoj:

Ŝtono, kiun malŝatis la konstruantoj,

Fariĝis ŝtono bazangula; 8 kaj:

Ŝtono de falpuŝiĝo kaj roko de alfrapiĝo; ili falpuŝiĝas pro la vorto, malobeante, por kio ankaŭ ili estas difinitaj.

9 Sed vi estas raso elektita, pastraro reĝa, nacio sankta, popolo Diposedata, por ke vi proklamu la gloron de Tiu, kiu vokis vin el mallumo en Sian lumon mirindan; 10 kiuj iam estis ne-popolo, sed nun estas popolo de Dio; antaŭe nekompatitoj, sed nun kompatitoj.

11 Amataj, mi petegas vin kiel fremdulojn kaj migrantojn, detenu vin de karnaj voluptoj, kiuj militadas kontraŭ la animo; 12 kondutante dece ĉe la nacianoj, por ke, kvankam ili kalumnias vin kiel malbonagulojn, tamen, vidante viajn bonfarojn, ili gloru Dion en la tago de vizitado.

13 Submetu vin al ĉiu homa institucio pro la Sinjoro; ĉu al la reĝo, la superreganto; 14 ĉu al regantoj, kiel liaj senditoj por venĝo al malbonaguloj kaj por laŭdo al bonaguloj. 15 Ĉar la volo de Dio estas, ke bonfarante, vi silentigu la nesciadon de homoj malsaĝaj; 16 kiel liberaj, kaj ne farantaj el via libereco kovrilon de malico, sed kiel servistoj de Dio. 17 Ĉiujn honoru. La frataron amu. Dion timu. La reĝon honoru.

18 Servantoj, submetu vin al viaj sinjoroj kun ĉia timo; ne sole al la bonaj kaj malseveraj, sed ankaŭ al la malbonhumoraj. 19 Ĉar tio estas laŭdinda, se pro konscienco al Dio oni elportas malĝojon, suferante maljuste. 20 Ĉar kia honoro estas, se, pekante kaj sekve batate, vi tion pacience elportas? sed se, bonfarante kaj sekve suferante, vi tion pacience elportas, tio estas laŭdinda antaŭ Dio. 21 Ĉar al ĉi tio vi estas vokitaj; pro tio, ke Kristo ankaŭ suferis pro vi, postlasante por vi ekzemplon, por ke vi sekvu liajn postesignojn; 22 pekon li ne faris, kaj trompo ne troviĝis en lia buŝo; 23 insultate, li ne insultis responde; suferante, li ne minacis, sed submetis sin al la juste juĝanta; 24 li mem portis niajn pekojn en sia korpo sur la lignaĵo, por ke ni, malvivigite koncerne pekojn, vivu por justeco; per lia vundo vi resaniĝis. 25 Ĉar vi estis kiel ŝafoj erarvagantaj; sed nun vi returne venis al la Paŝtisto kaj Episkopo de viaj animoj.

1 Ayant donc renoncé à toute sorte de malice, de fraude, de dissimulation, d’envie et de médisance;

2 Désirez avec ardeur, comme des enfants nouvellement nés, le lait spirituel et pur, afin que vous croissiez par son moyen.

3 Puisque vous avez déjà goûté combien le Seigneur est doux,

4 En vous approchant de lui, comme de la pierre vive qui a été rejetée par les hommes, mais que Dieu a choisie, et qui lui est précieuse;

5 Vous aussi, comme des pierres vives, vous entrez dans la structure de l’édifice, pour être une maison spirituelle, et de saints sacrificateurs, pour offrir des sacrifices spirituels et agréables à Dieu, par Jésus-Christ.

6 C’est pourquoi il est dit dans l’Ecriture: Voici, je mets en Sion la principale pierre de l’angle, choisie et précieuse; et qui croira en elle, ne sera point confus.

7 Vous en recevrez donc de l’honneur, vous qui croyez; mais pour les incrédules, la pierre que ceux qui bâtissaient ont rejetée, est devenue la principale pierre de l’angle, et une pierre d’achoppement et une pierre de chute;

8 Lesquels heurtent contre la parole et sont rebelles, à quoi aussi ils ont été destinés.

9 Mais vous êtes la race élue, vous êtes sacrificateurs et rois, la nation sainte, le peuple acquis, afin que vous annonciez les vertus de celui qui vous a appelés des ténèbres à sa merveilleuse lumière;

10 Vous qui autrefois n’étiez point son peuple, mais qui êtes maintenant le peuple de Dieu; vous qui autrefois n’aviez point obtenu miséricorde, mais qui maintenant avez obtenu miséricorde.

11 Mes bien-aimés, je vous exhorte, comme des étrangers et des voyageurs, de vous abstenir des convoitises charnelles qui font la guerre à l’âme;

12 Ayant une conduite honnête parmi les Gentils, afin qu’au lieu qu’ils parlent mal de vous, comme si vous étiez des malfaiteurs, ils glorifient Dieu au jour qu’il les visitera, à cause de vos bonnes œuvres qu’ils auront vues.

13 Soyez donc soumis à tout ordre humain, pour l’amour du Seigneur, soit au roi, comme à celui qui est au-dessus des autres;

14 Soit aux gouverneurs, comme à ceux qui sont envoyés de sa part, pour punir ceux qui font mal, et pour honorer ceux qui font bien.

15 Car telle est la volonté de Dieu, qu’en faisant bien vous fermiez la bouche aux hommes ignorants et dépourvus de sens.

16 Conduisez-vous comme étant libres, non en faisant servir votre liberté de prétexte pour mal faire; mais comme des serviteurs de Dieu.

17 Rendez l’honneur à tout le monde; aimez tous vos frères; craignez Dieu; honorez le roi.

18 Vous, serviteurs, soyez soumis à vos maîtres avec toute sorte de crainte, non-seulement à ceux qui sont bons et équitables, mais aussi à ceux qui sont fâcheux.

19 Car cela est agréable à Dieu, lorsque quelqu’un, par un motif de conscience, endure de mauvais traitements en souffrant injustement.

20 Autrement, quelle gloire serait-ce pour vous, si étant battus pour avoir mal fait, vous l’enduriez? Mais si, en faisant bien, vous êtes maltraités, et que vous le souffriez patiemment, c’est à cela que Dieu prend plaisir.

21 C’est aussi à quoi vous êtes appelés, puisque le Christ lui-même a souffert pour nous, vous laissant un exemple, afin que vous suiviez ses traces;

22 Lui qui n’a point commis de péché, et dans la bouche duquel il ne s’est trouvé aucune fraude;

23 Qui, lorsqu’on lui disait des outrages, n’en rendait point, et qui, lorsqu’on le maltraitait, ne faisait pomt de menaces, mais se remettait à celui qui juge justement;

24 Qui a porté nos péchés en son corps sur le bois, afin qu’étant morts au péché, nous vivions à la justice, et par les meurtrissures de qui vous avez été guéris.

25 Car vous étiez comme des brebis errantes, mais vous êtes maintenant retournés au Pasteur et à l’Evêque de vos âmes.