2 Pedro 2

1 Sed ankaŭ falsaj profetoj troviĝis inter la popolo tiel same, kiel inter vi estos falsaj instruistoj, kiuj sekrete enkondukos herezojn pereigajn, eĉ malkonfesante la Sinjoron, kiu ilin elaĉetis, kaj venigante sur sin rapidan pereon. 2 Kaj ilian senbridecon sekvos multaj, per kiuj la vojo de la vero estos kalumniata. 3 Kaj en avideco per trompaj paroloj ili vin komercos; ilia kondamno nun de post tre longe ne malfruas, kaj ilia pereo ne dormas. 4 Ĉar se Dio ne indulgis anĝelojn pekintajn, sed, eninferiginte ilin en kavernojn de mallumo, transdonis ilin rezervatajn por la juĝo; 5 kaj ne indulgis la mondon antikvan, sed gardis Noan kun sep aliaj, predikanton de justeco, kiam Li sendis diluvon sur la mondon de malpiuloj; 6 kaj, cindriginte la urbojn Sodom kaj Gomora, kondamnis ilin per katastrofo, farinte ilin ekzemplo al estontaj malpiuloj; 7 kaj savis justan Loton, ĉagrenegatan de la senbrida konduto de la malvirtuloj 8 (ĉar tiu justulo, loĝante inter ili, en vidado kaj aŭdado, turmentis sian justan animon, tagon post tago, pro iliaj malvirtaj faroj): 9 la Sinjoro do scias savi el tento la piulojn, kaj teni sub puno la maljustulojn ĝis la tago de juĝo; 10 sed precipe tiujn, kiuj iras laŭ la karno en volupto de malpuraĵo, kaj malestimas regadon. Arogantaj, obstinaj, ili ne timas insulti aŭtoritatojn; 11 sed kontraŭe, anĝeloj, superante laŭ forto kaj potenco, ne faras insultan akuzon kontraŭ ili antaŭ la Sinjoro. 12 Sed tiuj, kiel bestoj senprudentaj, naskitaj laŭ naturo por kaptado kaj pereo, blasfemante en aferoj, kiujn ili ne scias, en sia putreco pereos, 13 en malbono ricevante pagon por malbono; homoj, kiuj opinias entagan diboĉon plezuro kaj estas makuloj kaj hontindaĵoj, diboĉante en sia uzado de la agapoj, dum ili kunfestenas kun vi; 14 havante okulojn plenajn de adulto kaj ne reteneblajn de pekado; forlogante malfirmajn animojn; havante koron lertan por avideco; estante filoj de malbeno; 15 forlasinte la rektan vojon kaj erarvaginte, sekvinte la vojon de Bileam, filo de Beor, kiu amis la rekompencon de malbonfarado; 16 sed li estis riproĉita pro sia malobeo; muta azeno, parolante per homa voĉo, haltigis la frenezecon de la profeto. 17 Ili estas putoj senakvaj, kaj nebuletoj pelataj de ventego; por ili la nigreco de mallumo estas rezervita. 18 Ĉar, elparolante fanfaronaĵojn de vanteco, ili forlogas en la karnovolupton per senbrideco tiujn, kiuj ĵus forsaviĝis de tiuj, kiuj vivadas en eraro; 19 anoncante al ili liberecon, ili mem estas sklavoj de putreco; ĉar al kiu iu submetiĝas, al tiu ankaŭ li sklaviĝas. 20 Ĉar se, forsaviĝinte el la malpuraĵoj de la mondo per la scio de la Sinjoro kaj Savanto Jesuo Kristo, ili estos denove tien implikitaj kaj venkitaj, ilia lasta stato fariĝos pli malbona, ol la unua. 21 Ĉar estus por ili pli bone ne ekkoni la vojon de justeco, ol, ekkoninte ĝin, returni sin for de la sankta ordono al ili transdonita. 22 Al ili okazis laŭ la vera proverbo: Hundo reveninta al sia vomitaĵo, kaj porkino lavita al ruliĝado en koto.

1 Mais, comme il y a eu de faux prophètes parmi le peuple d’Israël, il y aura aussi parmi vous de faux docteurs, qui introduiront secrètement des sectes pernicieuses, et qui reniant le Seigneur qui les a rachetés, attireront sur eux-mêmes une soudaine perdition.

2 Et plusieurs suivront leurs doctrines de perdition; et la voie de la vérité sera blasphémée à cause d’eux.

3 Et poussés par l’avarice, ils feront un trafic de vous par des paroles artificieuses; mais la condamnation qui leur est destinée depuis longtemps, ne tarde point, et leur perdition ne sommeille point.

4 Car si Dieu n’a point épargné les anges qui avaient péché, mais les ayant précipités dans l’abîme, il les a liés avec des chaînes d’obscurité, et les a livrés pour y être gardés jusqu’au jugement;

5 Et s’il n’a point épargné l’ancien monde, et s’il a conservé Noé, lui huitième, ce prédicateur de la justice, lorsqu’il fit venir le déluge sur le monde des impies

6 Et s’il a condamné à une totale subversion les villes de Sodome et de Gomorre, les réduisant en cendres, pour les faire servir d’exemple à ceux qui vivraient dans l’impiété;

7 Et s’il a délivré le juste Lot, qui était cruellement affligé de la conduite infâme de ces abominables;

8 Car ce juste-là, demeurant parmi eux, affligeait chaque jour son âme juste, à cause de ce qu’il voyait et qu’il entendait dire de leurs méchantes actions;

9 Le Seigneur saura aussi délivrer de l’épreuve ceux qui l’honorent, et réserver les injustes pour être punis au jour du jugement;

10 Et principalement ceux qui suivent les mouvements de la chair, dans des convoitises impures, qui méprisent les puissauces, qui sont audacieux, attachés à leur sens, et qui ne craignent point de parler mal des dignités;

11 Au lieu que les anges, quoique plus grands en force et en puissance, ne prononcent point contre elles de sentences de malédiction devant le Seigneur.

12 Mais ceux-ci, comme des bêtes destituées de raison, qui ne suivent que la nature, et qui sont faites pour être prises et défruites, blâmant ce qu’ils n’entendent point, périront par leur propre corruption, recevant le salaire de leur iniquité.

13 Ils aiment à être tous les jours dans les délices; ce sont des taches et des souillures parmi vous; ils prennent plaisir à vous séduire, lorsqu’ils mangent avec vous;

14 Ils ont les yeux pleins d’adultère, et d’un péché qui ne cesse jamais, amorçant les âmes qui ne sont pas fermes, ayant le cœur exercé à l’avarice; ce sont des enfants de malédiction,

15 Qui, ayant quitté le droit chemin, se sont égarés, en suivant la voie de Balaam, fils de Bosor, qui aima le salaire d’iniquité; mais il fut repris de son injustice;

16 Car une ânesse muette, parlant d’une voix humaine, réprima la folie de ce prophète.

17 Ce sont des fontaines sans eau, et des nuées agitées par un tourbillon; et l’obscurité des ténèbres leur est réservée pour l’éternité.

18 Car en tenant des discours fort enflés et pleins de vanité, ils amorcent, par les convoitises de la chair et par les impudicités, les personnes qui s’étaient véritablement retirées d’avec ceux qui vivent dans l’égarement;

19 Leur promettant la liberté, quoiqu’ils soient eux-mêmes esclaves de la corruption; car on devient esclave de celui par lequel on est vaincu.

20 Car si après être échappés des souillures du monde, par la connaissance de notre Seigneur et Sauveur Jésus-Christ, ils s’y engagent de nouveau et en sont vaincus, leur dernière condition est devenue pire que la première.

21 Car il leur eût mieux valu de n’avoir point connu la voie de la justice, que de se détourner, après l’avoir connue, du saint commandement qui leur avait été donné.

22 Mais ce qu’on dit par un proverbe véritable, leur est arrivé: Le chien est retourné à ce qu’il avait vomi, et la truie, après avoir été lavée, s’est vautrée de nouveau dans le bourbier.