2 Timóteo 1

1 Paŭlo, apostolo de Kristo Jesuo, per la volo de Dio, laŭ la promeso de vivo, kiu estas en Kristo Jesuo, 2 al Timoteo, mia amata filo: Graco, kompato, kaj paco de Dio, la Patro, kaj de Kristo Jesuo, nia Sinjoro.

3 Mi dankas Dion, kiun mi adoras de post miaj praavoj kun pura konscienco, ke konstantan memoron mi havas pri vi en miaj preĝoj, nokte kaj tage 4 sopirante vidi vin, memorante viajn larmojn, por ke mi pleniĝu de ĝojo; 5 ricevinte rememoron pri la sincera fido, kiu estas en vi, kaj kiu loĝis unue en via avino Lois kaj en via patrino Eŭnike, kaj, mi konvinkiĝis, en vi ankaŭ. 6 Pro tio mi memorigas vin, ke vi reekbruligu la donacon de Dio, kiu estas en vi per la surmetado de miaj manoj. 7 Ĉar Dio donis al ni spiriton ne de malkuraĝeco, sed de potenco kaj amo kaj sinregado. 8 Ne hontu do pri la atesto de nia Sinjoro, nek pri mi, lia malliberulo; sed kunelportu suferojn kun la evangelio laŭ la potenco de Dio, 9 kiu nin savis kaj vokis per sankta voko, ne laŭ niaj faroj, sed laŭ Sia propra antaŭintenco kaj laŭ la graco donita al ni en Kristo Jesuo antaŭ tempoj eternaj, 10 sed nun malkaŝita per la apero de nia Savanto Jesuo Kristo, kiu neniigis la morton kaj enlumigis la vivon kaj la senmortecon per la evangelio, 11 al kiu mi estas nomita predikisto kaj apostolo kaj instruisto. 12 Pro tio mi ankaŭ suferas tiel; tamen mi ne hontas; ĉar mi konas tiun, al kiu mi kredis, kaj mi konvinkiĝis, ke li havas la povon gardi mian konfiditaĵon ĝis tiu tago. 13 Konservu la modelon de sanaj vortoj, kiujn vi aŭdis de mi, en fido kaj amo, kiuj estas en Kristo Jesuo. 14 La bonan konfiditaĵon gardu per la Sankta Spirito, kiu loĝas en ni.

15 Vi scias, ke forturniĝis de mi ĉiuj en Azio, el kiuj estas Figelo kaj Hermogenes. 16 La Sinjoro donu kompaton al la domo de Onesiforo; ĉar li ofte min refreŝigis, kaj li ne hontis pri mia kateno, 17 sed kiam li estis en Romo, li elserĉis min tre diligente kaj min trovis 18 (la Sinjoro donu al li, ke li trovu kompaton ĉe la Sinjoro en tiu tago), kaj vi scias tre bone, kiom da servoj li faris en Efeso.

1 Paul, apôtre de Jésus-Christ par la volonté de Dieu, pour annoncer la promesse de la vie qui est en Jésus-Christ;

2 A Timothée, mon cher fils. Grâce, miséricorde et paix de la part de Dieu le Père, et de Jésus-Christ notre Seigneur.

3 Je rends grâces à Dieu que je sers avec une conscience pure comme mes ancêtres ont fait, et je ne cesse de faire mention de toi dans mes prières, nuit et jour;

4 Me souvenant de tes larmes, et désirant fort de te voir, afin d’être rempli de joie;

5 Rappelant aussi le souvenir de la foi sincère qui est en toi, et qui a été auparavant en Loïs ton aïeule, et en Eunice ta mère, et je suis persuadé qu’elle est aussi en toi.

6 C’est pourquoi je t’avertis de rallumer le don de Dieu qui est en toi, et vue tu as reçu par l’imposition de mes mains.

7 Car Dieu ne nous a point donné un esprit de timidité, mais il nous a donné un esprit de force, de charité et de prudence.

8 N’aie donc oint honte du témoignage de notre Seigneur, ni de moi qui suis prisonnier à cause de lui; mais souffre avec moi pour l’évangile, par la force que Dieu te donne,

9 Lequel nous a sauvés, et nous a appelés par une vocation sainte, non selon nos œuvres, mais selon qu’il avait résolu et selon la grâce qui nous a été donnée en Jésus-Christ avant tous les siècles;

10 Et qui a été maintenant manifestée par l’avénement de notre Sauveur Jésus-Christ, qui a détruit la mort, et mis en évidence la vie et l’immortalité par l’évangile;

11 Pour lequel j’ai été établi prédicateur, et apôtre et docteur des Gentils.

12 C’est ce qui m’a attiré tous les maux que j’endure; mais je n’en ai point de honte, car je sais à qui j’ai cru, et je suis persuadé qu’il a la puissance de garder mon dépôt jusqu’à ce jour-là.

13 Retiens le modèle des saines instructions que tu as ouïes de moi, en suivant la foi et la charité qui est en Jésus-Christ.

14 Garde le bon dépôt, par le Saint-Esprit qui habite en nous.

15 Tu sais que tous ceux qui sont d’Asie m’ont abandonné, du nombre desquels sont Phygelle et Hermogène.

16 Le Seigneur veuille exercer sa miséricorde envers la famille d’Onésiphore; car il m’a souvent consolé, et il n’a point eu honte de mes chaînes.

17 Au contraire, quand il a été à Rome, il m’a cherché fort soigneusement, et il m’a trouvé.

18 Le Seigneur lui fasse trouver miséricorde devant lui en ce jour-là; et tu sais mieux que personne, combien il m’a assisté à Ephèse.