João 4

1 Kiam do la Sinjoro sciis, ke la Fariseoj aŭdis, ke Jesuo faras kaj baptas pli multe da disĉiploj, ol Johano 2 (kvankam baptadis ne Jesuo mem, sed liaj disĉiploj), 3 li foriris el Judujo kaj reiris al Galileo. 4 Kaj li devis trairi tra Samario. 5 Li alvenis do al unu urbo Samaria, nomata Siĥar, apud la terpeco, kiun Jakob donis al sia filo Jozef; 6 kaj la fonto de Jakob estis tie. Jesuo do, lacigita de sia vojirado, sidiĝis tiamaniere apud la fonto. Estis ĉirkaŭ la sesa horo. 7 Venis virino Samaria, por ĉerpi akvon; Jesuo diris al ŝi: Donu al mi trinki. 8 Ĉar liaj disĉiploj jam foriris en la urbon, por aĉeti nutraĵojn. 9 La Samarianino do diris al li: Kiel vi, estante Judo, petas trinki de mi, kiu estas Samarianino? (Ĉar la Judoj ne interrilatas kun la Samarianoj.) 10 Jesuo respondis kaj diris al ŝi: Se vi scius la donacon de Dio, kaj kiu estas tiu, kiu diras al vi: Donu al mi trinki, vi petus lin, kaj li donus al vi vivan akvon. 11 La virino diris al li: Sinjoro, vi nenian ĉerpilon havas, kaj la puto estas profunda; de kie do vi havas tiun vivan akvon? 12 Ĉu vi estas pli granda ol nia patro Jakob, kiu donis al ni la puton, kaj trinkis mem el ĝi, kiel ankaŭ liaj filoj kaj liaj brutoj? 13 Jesuo respondis kaj diris al ŝi: Ĉiu, kiu trinkas el ĉi tiu akvo, denove soifos; 14 sed kiu trinkos el la akvo, kiun mi donos al li, tiu neniam soifos; sed la akvo, kiun mi donos al li, fariĝos en li fonto de akvo, ŝprucanta supren por eterna vivo. 15 La virino diris al li: Sinjoro, donu al mi ĉi tiun akvon, por ke mi ne plu soifu, kaj ne devu traveni ĉi tien, por ĉerpi. 16 Jesuo diris al ŝi: Foriru, voku vian edzon, kaj revenu ĉi tien. 17 La virino respondis kaj diris al li: Mi ne havas edzon. Jesuo diris al ŝi: Vi prave diris: Mi ne havas edzon; 18 ĉar vi havis kvin edzojn; kaj tiu, kiun vi nun havas, ne estas via edzo; ĉi tion vi diris vere. 19 La virino diris al li: Sinjoro, mi ekvidas, ke vi estas profeto. 20 Niaj patroj adoradis sur ĉi tiu monto; kaj vi diras, ke en Jerusalem estas la loko, kie oni devas adori. 21 Jesuo diris al ŝi: Kredu al mi, virino; venas la horo, kiam nek sur ĉi tiu monto, nek en Jerusalem, vi adoros la Patron. 22 Vi adoras tion, kion vi ne konas; ni adoras tion, kion ni konas; ĉar el la Judoj estas la savo. 23 Sed venas la horo, kaj jam estas, kiam la veraj adorantoj adoros la Patron laŭ spirito kaj vero; ĉar la Patro serĉas tiajn por esti Liaj adorantoj. 24 Dio estas Spirito: kaj Liaj adorantoj devas adori Lin laŭ spirito kaj vero. 25 La virino diris al li: Mi scias, ke venas la Mesio (kiu estas nomata Kristo); kiam tiu alestos, li anoncos al ni ĉion. 26 Jesuo diris al ŝi: Tiu estas mi, kiu parolas kun vi.

27 Kaj ĉe tio venis liaj disĉiploj, kaj ili miris, ke li parolas kun virino; tamen neniu diris: Kion vi volas? aŭ: Kial vi parolas kun ŝi? 28 La virino do lasis sian akvokruĉon, kaj foriris en la urbon, kaj diris al la homoj: 29 Venu, vidu homon, kiu rakontis al mi ĉion, kion mi faris; ĉu eble ĉi tiu estas la Kristo? 30 Ili eliris el la urbo, kaj venis al li. 31 Dume la disĉiploj petis lin, dirante: Rabeno, manĝu. 32 Sed li diris al ili: Por manĝi mi havas nutraĵon, pri kiu vi ne scias. 33 La disĉiploj do diris inter si: Ĉu iu alportis al li ion por manĝi? 34 Jesuo diris al ili: Mia nutraĵo estas plenumi la volon de Tiu, kiu min sendis, kaj fini Lian laboron. 35 Ĉu vi ne diras: Estas ankoraŭ kvar monatoj, kaj venas la rikolto? jen mi diras al vi: Levu viajn okulojn kaj rigardu la kampojn, ke ili jam estas blankaj por la rikolto. 36 La rikoltanto ricevas salajron, kaj kolektas frukton por eterna vivo, por ke ĝoju kune la semanto kaj la rikoltanto. 37 Ĉar en ĉi tio estas vera la proverbo: Unu semas, alia rikoltas. 38 Mi vin sendis, por rikolti tion, kion vi ne prilaboris; aliaj laboris, kaj vi eniris en ilian laboron.

39 Kaj el tiu urbo multaj el la Samarianoj kredis al li pro la diro de la virino, kiu atestis: Li rakontis al mi ĉion, kion mi faris. 40 Kiam do la Samarianoj venis al li, ili petis, ke li restu ĉe ili; kaj li restis tie du tagojn. 41 Kaj multe pli multaj kredis pro lia vorto, 42 kaj diris al la virino: Jam ne pro via diro ni kredas, ĉar ni mem aŭdis lin; kaj ni scias, ke ĉi tiu estas vere la Savanto de la mondo.

43 Kaj post la du tagoj li foriris de tie en Galileon. 44 Ĉar Jesuo mem atestis, ke profeto ne havas honoron en sia propra lando. 45 Kiam do li venis en Galileon, la Galileanoj akceptis lin, ĉar ili jam vidis ĉion, kion li faris en Jerusalem dum la festo; ĉar ili ankaŭ iris al la festo.

46 Li revenis en Kanan Galilean, kie li faris la akvon vino. Kaj estis unu kortegano, kies filo estis malsana en Kapernaum. 47 Kiam li aŭdis, ke Jesuo alvenis el Judujo en Galileon, li iris al li, kaj petis lin malsupreniri kaj resanigi lian filon; ĉar li preskaŭ mortis. 48 Jesuo do diris al li: Se vi ne vidas signojn kaj mirindaĵojn, vi tute ne kredos. 49 La kortegano diris al li: Sinjoro, malsupreniru, antaŭ ol mia fileto mortos. 50 Jesuo diris al li: Foriru, via filo vivas. La viro kredis la vorton, kiun Jesuo parolis al li, kaj li foriris. 51 Dum li ankoraŭ malsupreniris, liaj sklavoj lin renkontis, dirante: Via filo vivas. 52 Li demandis al ili pri la horo, kiam li ekresaniĝis. Ili respondis al li: Hieraŭ je la sepa horo la febro lin forlasis. 53 Tial la patro sciis, ke tio estis en tiu sama horo, en kiu Jesuo diris al li: Via filo vivas; kaj kredis li mem kaj lia tuta domo. 54 Ĉi tiun jam la duan signon faris Jesuo, veninte el Judujo en Galileon.

1 Le Seigneur ayant donc appris que les Pharisiens avaient ouï dire qu’il faisait et baptisait plus de disciples que Jean,

2 (Toutefois ce n’était pas Jésus lui-même qui baptisait, mais c’étaient ses disciples,)

3 Il quitta la Judée, et s’en retourna en Galilée.

4 Or, il fallait qu’il passât par la Samarie.

5 Il arriva donc à une ville de Samarie, nommée Sichar, qui est près de la possession que Jacob donna à Joseph son fils.

6 C’était là qu’était le puits de Jacob. Jésus donc, étant fatigué du chemin, s’assit près du puits; c’était environ la sixième heure du jour.

7 Une femme samaritaine étant venue pour puiser de l’eau, Jésus lui dit: Donne-moi à boire.

8 Car ses disciples étaient allés à la ville pour acheter des vivres.

9 Cette femme samaritaine lui répondit: Comment toi, qui es Juif, me demandes-tu à boire, à moi qui suis une femme samaritaine? car les Juifs n’ont point de communication avec les Samaritains.

10 Jésus répondit et lui dit: Si tu connaissais la grâce que Dieu te fait, et qui est celui qui te dit: Donne-moi à boire, tu lui en aurais demandé toi-même, et il t’aurait donné une eau vive.

11 La femme lui dit: Seigneur, tu n’as rien pour puiser, et le puits est profond; d’où aurais-tu donc cette eau vive?

12 Es-tu plus grand que Jacob notre père, qui nous a donné ce puits et qui en a bu lui-même, aussi bien que ses enfants et ses troupeaux?

13 Jésus lui répondit: Quiconque boit de cette eau aura encore soif;

14 Mais celui qui boira de l’eau que je lui donnerai n’aura jamais soif, mais l’eau que je lui donnerai deviendra en lui une source d’eau qui jaillira jusqu’à la vie éternelle.

15 La femme lui dit: Seigneur, donne-moi de cette eau, afin que je n’aie plus soif, et que je ne vienne plus ici pour en puiser.

16 Jésus lui dit: Va, appelle ton mari, et viens ici.

17 La femme répondit: Je n’ai point de mari. Jésus lui dit: Tu as fort bien dit: Je n’ai point de mari;

18 Car tu as eu cinq maris; et celui que tu as maintenant n’est pas ton mari; tu as dit vrai en cela.

19 La femme lui dit: Seigneur, je vois que tu es un prophète.

20 Nos pères ont adoré sur cette montagne, et vous dites, vous autres, que le lieu où il faut adorer est à Jérusalem.

21 Jésus lui dit: Femme, crois-moi, le temps vient que vous n’adorerez plus le Père ni sur cette montagne, ni à Jérusalem.

22 Vous adorez ce que vous ne connaissez point; pour nous, nous adorons ce que nous connaissons; car le salut vient des Juifs.

23 Mais le temps vient et il est déjà venu, que les vrais adorateurs adoreront le Père en esprit et en vérité, car le Père demande de tels adorateurs.

24 Dieu est esprit et il faut que ceux qui l’adorent, l’adorent en esprit et en vérité.

25 Cette femme lui répondit: Je sais que le Messie, c’est-à-dire le Christ, doit venir; quand il sera venu, il nous annoncera toutes choses.

26 Jésus lui dit: Je le suis, moi, qui te parle.

27 Sur cela ses disciples arrivèrent, et ils furent surpris de ce qu’il parlait avec une femme; néanmoins aucun d’eux ne lui dit: Que lui demandes-tu? ou: Pourquoi parles-tu avec elle?

28 La femme laissa donc sa cruche, et s’en alla à la ville, et dit aux gens du lieu:

29 Venez voir un homme qui m’a dit tout ce que j’ai fait; ne serait-ce point le Christ?

30 Ils sortirent donc de la ville, et vinrent vers lui.

31 Cependant, ses disciples lui disaient, en l’en priant: Maître, mange.

32 Jésus leur dit: J’ai à manger d’une viande que vous ne connaissez pas.

33 Les disciples donc se disaient l’un à l’autre: Quelqu’un lui aurait-il apporté à manger?

34 Jésus leur dit: Ma nourriture est de faire la volonté de celui qui m’a envoyé, et d’accomplir son œuvre.

35 Ne dites-vous pas qu’il y a encore quatre mois jusqu’à la moisson? Mais moi je vous dis: Levez vos yeux, et regardez les campagnes qui sont déjà blanches et prêtes à être moissonnées.

36 Celui qui moissonne en reçoit la récompense, et amasse le fruit pour la vie éternelle, en sorte que celui qui sème et celui qui moissonne en ont ensemble de la joie.

37 Car en ceci, ce qu’on dit est vrai, que l’un sème et que l’autre moissonne.

38 Je vous ai envoyé moissonner où vous n’avez pas travaillé; d’autres ont travaillé, et vous êtes entrés dans leur travail.

39 Or, plusieurs des Samaritains de cette ville-là crurent en lui, à cause de cette parole de la femme qui avait rendu ce témoignage: Il m’a dit tout ce que j’ai fait.

40 Les Samaritains étant donc venus vers lui, le prièrent de demeurer chez eux; et il demeura là deux jours.

41 Et il y en eut beaucoup plus qui crurent en lui, après l’avoir entendu.

42 Et ils disaient à la femme: Ce n’est plus à cause de ce que tu nous as dit, que nous croyons; car nous l’avons entendu nous-mêmes, et nous savons que c’est lui qui est véritablement le Christ, le Sauveur du monde.

43 Deux jours après, il partit de là, et s’en alla en Galilée,

44 Quoique Jésus eût déclaré lui-même qu’un prophète n’est point honoré en son pays.

45 Lorsqu’il fut arrivé en Galilée, il fut bien reçu des Galiléens, qui avaient vu tout ce qu’il avait fait à Jérusalem le jour de la fête; car ils étaient aussi allés à la fête.

46 Jésus donc vint encore à Cana en Galilée, où il avait changé l’eau en vin. Et il y avait un seigneur de la cour, dont le fils était malade à Capernaüm.

47 Ce seigneur, ayant appris que Jésus était venu de Judée en Galilée, s’en alla vers lui et le pria de descendre pour guérir son fils, qui s’en allait mourir.

48 Jésus lui dit: Si vous ne voyez des signes et des miracles, vous ne croyez point.

49 Ce seigneur de la cour lui dit: Seigneur, descends, avant que mon fils meure.

50 Jésus lui dit: Va, ton fils se porte bien. Cet homme crut ce que Jésus lui avait dit, et s’en alla.

51 Et comme il s’en retournait, ses serviteurs vinrent au-devant de lui, qui lui dirent: Ton fils se porte bien.

52 Il leur demanda à quelle heure il s’était trouvé mieux. Et ils lui dirent: Hier, environ la septième heure du jour, la fièvre le quitta.

53 Et le père reconnut que c’était à cette même heure-là que Jésus lui avait dit: Ton fils se porte bien; et il crut, lui et toute sa maison.

54 Jésus fit ce second miracle à son retour de Judée en Galilée.