Lucas 12

1 Dume, kiam la miriadoj de la homamaso kunkolektiĝis tiel, ke ili piedpremis unu la alian, li ekparolis al siaj disĉiploj, dirante unue: Gardu vin kontraŭ la fermentaĵo de la Fariseoj, kiu estas hipokriteco. 2 Sed estas nenio kovrita, kio ne estos elmontrita; kaj nenio kaŝita, kio ne estos sciata. 3 Tial, kion vi diris en la mallumo, tio estos aŭdita en la lumo; kaj kion vi parolis en orelon en internaj ĉambroj, tio estos proklamita sur la tegmentoj. 4 Kaj mi diras al vi, miaj amikoj: Ne timu tiujn, kiuj mortigas la korpon, kaj poste ne povas fari ion plu. 5 Sed mi montros al vi, kiun vi devas timi: Timu Tiun, kiu, mortiginte, plue havas aŭtoritaton enĵeti en Gehenan; jes, mi diras al vi: Tiun timu. 6 Ĉu oni ne vendas kvin paserojn por du asaroj? kaj eĉ unu el ili ne estas forgesita antaŭ Dio. 7 Sed eĉ la haroj de via kapo estas ĉiuj kalkulitaj. Ne timu; vi pli valoras ol multaj paseroj. 8 Kaj mi diras al vi: Ĉiun, kiu konfesos min antaŭ la homoj, la Filo de homo ankaŭ konfesos antaŭ la anĝeloj de Dio; 9 sed kiu malkonfesos min antaŭ la homoj, tiu estos malkonfesita antaŭ la anĝeloj de Dio. 10 Kaj por ĉiu, kiu parolos vorton kontraŭ la Filo de homo, estos pardono; sed por tiu, kiu blasfemas kontraŭ la Sankta Spirito, ne estos pardono. 11 Kaj kiam oni kondukos vin antaŭ la sinagogojn kaj regantojn kaj aŭtoritatulojn, ne zorgu, kiel aŭ kion respondi, aŭ kion diri; 12 ĉar la Sankta Spirito instruos al vi en tiu horo mem tion, kion vi devas diri.

13 Kaj unu el la homamaso diris al li: Majstro, diru al mia frato, ke li dividu kun mi la heredaĵon. 14 Sed li diris al li: Ho viro, kiu starigis min super vi kiel juĝanton aŭ dividanton? 15 Kaj li diris al ili: Zorgu, kaj gardu vin kontraŭ ĉia avideco, ĉar la vivo de homo ne konsistas en la abundeco de liaj posedaĵoj. 16 Kaj li parolis al ili parabolon, dirante: La bieno de unu riĉulo donis abunde; 17 kaj li konsideris, dirante: Kion mi faru, ĉar mi ne havas lokon, kie mi povas amasigi miajn fruktojn? 18 Kaj li diris: Jen kion mi faros: mi disbatos miajn grenejojn kaj konstruos pli grandajn, kaj tie mi amasigos mian grenon kaj miajn posedaĵojn. 19 Kaj mi diros al mia animo: Animo, vi havas multajn posedaĵojn, provizitajn por multaj jaroj; ripozu, manĝu, trinku, estu gaja. 20 Sed Dio diris al li: Ho senprudentulo! ĉi tiun nokton oni postulas de vi vian animon; kies estos tio, kion vi preparis? 21 Tia estas tiu, kiu kolektas por si trezoron, kaj ne estas riĉa rilate Dion.

22 Kaj li diris al siaj disĉiploj: Tial mi diras al vi: Ne zorgu pri via vivo, kion vi manĝu; nek pri via korpo, kion vi surmetu. 23 Ĉar la vivo estas pli ol nutraĵo, kaj la korpo pli ol vestaĵo. 24 Pripensu la korvojn, ke ili ne semas, nek rikoltas, kaj ne havas provizejon nek grenejon; kaj Dio nutras ilin; kiom pli vi valoras, ol la birdoj! 25 Kaj kiu el vi per zorgado povas aldoni unu ulnon al sia staturo? 26 Se do vi ne povas fari eĉ la plej malgrandan aferon, kial vi zorgas pri la ceteraj? 27 Pripensu la liliojn, kiel ili kreskas; ili ne laboras, nek ŝpinas; tamen mi diras al vi: Eĉ Salomono en sia tuta gloro ne estis ornamita tiel, kiel unu el ĉi tiuj. 28 Sed se Dio tiel vestas la kampan herbaĵon, kiu hodiaŭ ekzistas, kaj morgaŭ estos ĵetata en fornon, kiom pli certe Li vestos vin, ho malgrandfiduloj! 29 Kaj ne serĉu, kion vi manĝos, kaj kion vi trinkos, kaj ne estu dubemaj. 30 Ĉar pri ĉio tio serĉas la nacioj de la mondo; sed via Patro scias, ke vi tion bezonas. 31 Sed celu Lian regnon, kaj ĉio tio estos aldonita al vi. 32 Ne timu, malgranda grego; ĉar bone plaĉis al la Patro doni al vi la regnon. 33 Vendu viajn posedaĵojn, kaj donu almozon; faru por vi monujojn, kiuj ne fariĝos malnovaj, trezoron ne mankontan en la ĉielo, kie ŝtelisto ne alproksimiĝas kaj tineo ne detruas. 34 Ĉar kie estas via trezoro, tie estos ankaŭ via koro.

35 Viaj lumboj estu zonitaj, kaj viaj lampoj estu brulantaj; 36 kaj vi mem estu similaj al viroj, kiuj atendas sian sinjoron, kiam li revenos de la edziĝa festo; por ke ili tuj malfermu al li, kiam li venos kaj frapos. 37 Feliĉaj estas tiuj servistoj, kiujn la sinjoro, kiam li venos, trovos viglaj; vere mi diras al vi, ke li sin zonos, kaj sidigos ilin por manĝi, kaj mem venos kaj servos al ili. 38 Kaj se li alvenos nokte dum la dua gardoparto, aŭ dum la tria gardoparto, kaj tiel ilin trovos, feliĉaj estas tiuj servistoj. 39 Sed sciu, ke se la domomastro scius, je kioma horo la ŝtelisto venos, li maldormus kaj ne lasus sian domon trafosiĝi. 40 Vi ankaŭ estu pretaj, ĉar en tiu horo, kiun vi ne pripensas, la Filo de homo venos.

41 Kaj Petro diris: Sinjoro, ĉu vi parolas ĉi tiun parabolon por ni, aŭ ankaŭ por ĉiuj? 42 Kaj la Sinjoro diris: Kiu do estas la fidela kaj saĝa administranto, kiun lia sinjoro starigos super sia servantaro, por doni al ili ĝustatempe ilian porcion da nutraĵo? 43 Feliĉa estas tiu servisto, kiun lia sinjoro, veninte, trovos aganta tiel. 44 Vere mi diras al vi, ke li starigos lin super ĉio, kion li havas. 45 Sed se tiu servisto diros en sia koro: Mia sinjoro prokrastas sian alvenon; kaj komencos bati la knabojn kaj la knabinojn, kaj manĝos kaj trinkos kaj ebriiĝos, 46 la sinjoro de tiu servisto alvenos en tago, kiam li ne atendas, kaj en horo, pri kiu li ne scias; kaj tranĉe skurĝos lin, kaj difinos por li parton kun la senfiduloj. 47 Kaj tiu servisto, kiu sciis la volon de sia sinjoro, kaj nenion pretigis, nek faris laŭ lia volo, suferos multajn batojn; 48 sed tiu, kiu ne sciis, kaj laŭ siaj agoj meritis batojn, suferos malmultajn batojn. Kaj al kiu multo estas donita, el tiu estos multo postulata; kaj al kiu oni multon komisiis, el tiu oni des pli multon postulos.

49 Mi alvenis, por ĵeti fajron sur la teron; kaj kion mi volas, se jam ĝi ekbrulis? 50 Sed mi havas bapton, per kiu esti baptita; kaj kiel mi premiĝas, ĝis ĝi estos plenumita! 51 Ĉu vi supozas, ke mi alvenis, por doni pacon sur la tero? Mi diras al vi: Ne; sed pli vere disigon; 52 ĉar de nun estos kvin el unu domo disigitaj, tri kontraŭ du, kaj du kontraŭ tri. 53 Estos disigitaj patro kontraŭ filo, kaj filo kontraŭ patro; patrino kontraŭ filino, kaj filino kontraŭ patrino; bopatrino kontraŭ bofilino, kaj bofilino kontraŭ bopatrino.

54 Kaj li diris al la homamasoj: Kiam vi vidas nubon leviĝantan en la okcidento, vi tuj diras: Venos pluveto; kaj tiel fariĝas. 55 Kaj kiam blovas la suda vento, vi diras: Estos varmego; kaj tiel fariĝas. 56 Ho hipokrituloj! vi scias esplori la aspekton de la tero kaj de la ĉielo; sed kial vi ne scias esplori ĉi tiun tempon? 57 Kaj kial eĉ per vi mem vi ne juĝas, kio estas justa? 58 Ĉar dum vi iradas kun via kontraŭulo al la reganto, survoje klopodu liberiĝi de li; por ne lasi, ke li trenu vin al la juĝisto, kaj la juĝisto vin transdonu al la oficisto de la tribunalo, kaj la oficisto vin ĵetu en malliberejon. 59 Mi diras al vi: Vi neniel el tie eliros, ĝis vi pagos la lastan lepton.

1 Cependant, le peuple s’étant assemblé par milliers, en sorte qu’ils se pressaient les uns les autres, il se mit à dire à ses disciples: Gardez-vous sur toutes choses du levain des Pharisiens, qui est l’hypocrisie.

2 Car il n’y a rien de caché qui ne doive être découvert, ni rien de secret qui ne doive être connu.

3 Les choses donc que vous aurez dites dans les ténèbres seront entendues dans la lumière; et ce que vous aurez dit à l’oreille dans les chambres, sera prêché sur les maisons.

4 Je vous dis donc, à vous qui êtes mes amis: Ne craignez point ceux qui tuent le corps, et qui, après cela, ne peuvent rien faire de plus.

5 Mais je vous montrerai qui vous devez craindre: craignez celui qui, après avoir ôté la vie, a le pouvoir d’envoyer dans la géhenne; oui, je vous le dis, c’est celui-là que vous devez craindre.

6 Ne vend-on pas cinq petits passereaux pour deux pites? Cependant Dieu n’en oublie pas un seul.

7 Et même tous les cheveux de votre tête sont comptés. Ne craignez donc point, vous valez plus que beaucoup de passereaux.

8 Or, je vous dis que quiconque me confessera devant les hommes, le Fils de l’homme le confessera aussi devant les anges de Dieu;

9 Mais celui qui me reniera devant les hommes, sera renié devant les anges de Dieu.

10 Et quiconque aura parlé contre le Fils de l’homme, il lui sera pardonné; mais à celui qui aura blasphémé contre le Saint-Esprit, il ne lui sera point pardonné.

11 Quand on vous mènera dans les synagogues et devant les magistrats et les puissances, ne vous mettez point en peine de quelle manière vous répondrez pour votre défense, ni de ce que vous aurez à dire;

12 Car le Saint-Esprit vous enseignera en ce même instant ce qu’il faudra que vous disiez.

13 Alors quelqu’un de la troupe lui dit: Maître, dis à mon frère qu’il partage avec moi notre héritage.

14 Mais Jésus lui répondit: O homme, qui est-ce qui m’a établi pour être votre juge, ou pour faire vos partages?

15 Puis il leur dit: Gardez-vous avec soin de l’avarice; car quoique les biens abondent à quelqu’un, il n’a pas la vie par ses biens.

16 Il leur proposa là-dessus cette parabole: Les terres d’un homme riche avaient rapporté avec abondance;

17 Et il disait en lui-même: Que ferai-je? Car je n’ai pas assez de place pour serrer toute ma récolte.

18 Voici, dit-il, ce que je ferai: J’abattrai mes greniers, et j’en bâtirai de plus grands; et j’y amasserai toute ma récolte et tous mes biens.

19 Puis je dirai à mon âme: Mon âme, tu as beaucoup de bien en réserve pour plusieurs années; repose-toi, mange, bois et te réjouis.

20 Mais Dieu lui dit: Insensé, cette même nuit, ton âme te sera redemandée; et ce que tu as amassé, pour qui sera-t-il!

21 Il en est ainsi de celui qui amasse des biens pour soi-même, et qui n’est point riche en Dieu.

22 Alors il dit à ses disciples: C’est pourquoi, je vous dis, ne soyez point en souci pour votre vie, de ce que vous mangerez, ni pour votre corps, de quoi vous serez vêtus.

23 La vie est plus que la nourriture, et le corps plus que le vêtement.

24 Considérez les corbeaux; ils ne sèment ni ne moissonnent, et ils n’ont point de cellier ni de grenier, et toutefois Dieu les nourrit; combien ne valez-vous pas plus que des oiseaux!

25 Et qui de vous peut, par ses inquiétudes, ajouter une coudée à sa taille?

26 Si donc vous ne pouvez pas même faire les plus petites choses, pourquoi vous inquiétez-vous du reste?

27 Considérez comment les lis croissent; ils ne travaillent ni ne filent; cependant, je vous dis que Salomon même, dans toute sa gloire, n’a point été vêtu comme l’un d’eux.

28 Que si Dieu revêt ainsi une herbe qui est aujourd’hui dans les champs, et qui sera demain jetée dans le four, combien plus vous revêtira-t-il, gens de petite foi!

29 Ne vous mettez donc point en peine de ce que vous mangerez, ou de ce que vous boirez, et n’ayez point l’esprit inquiet.

30 Car ce sont les nations du monde qui recherchent toutes ces choses; mais votre Père sait que vous en avez besoin.

31 Mais cherchez plutôt le royaume de Dieu, et toutes ces choses Tous seront données par-dessus.

32 Ne crains point, petit troupeau; car il a plu à votre Père de vous donner le royaume.

33 Vendez ce que vous avez, et le donnez en aumônes; faites-vous des bourses qui ne s’usent point, un trésor dans les cieux qui ne manque jamais, d’où les voleurs n approchent point, et où la teigne ne gâte rien.

34 Car où est votre trésor, là aussi sera votre cœur.

35 Que vos reins soient ceints, et vos chandelles allumées.

36 Et soyez comme ceux qui attendent que leur maître revienne des noces; afin que, quand il viendra et qu’il heurtera à la porte, ils lui ouvrent incontinent.

37 Heureux ces serviteurs que le maître trouvera veillant quand il arrivera! Je vous dis en vérité, qu’il se ceindra, qu’il les fera mettre à table, et qu’il viendra les servir.

38 Que s’il arrive à la seconde ou à la troisième veille, et qu’il les trouve dans cet état, heureux ces serviteurs-là!

39 Vous savez que si un père de famille était averti à quelle heure un larron doit venir, il veillerait et ne laisserait point percer sa maison.

40 Vous donc aussi, soyez prêts, car le Fils de l’homme viendra à l’heure que vous ne penserez point.

41 Alors Pierre lui dit: Seigneur, est-ce seulement pour nous que tu dis cette parabole, ou est-ce aussi pour tous?

42 Et le Seigneur lui dit: Mais qui est le dispensateur fidèle et prudent, que le maître a établi sur ses domestiques, pour leur donner dans le temps la mesure ordinaire de blé?

43 Heureux est ce serviteur-là que son maître trouvera faisant ainsi son devoir, quand il arrivera!

44 Je vous dis en vérité, qu’il l’établira sur tout ce qu’il a.

45 Mais si ce serviteur dit en lui-même: Mon maître ne viendra pas sitôt; et qu’il se mette à battre les serviteurs et les servantes, à manger, à boire et à s’enivrer;

46 Le maître de ce serviteur viendra au jour qu’il ne s’y attend pas, et à l’heure qu’il ne sait pas, et il le séparera, et lui donnera sa portion avec les infidèles.

47 Le serviteur qui a connu la volonté de son maître, et qui ne se sera pas tenu prêt et n’aura pas fait cette volonté, sera battu de plus de coups.

48 Mais celui qui ne l’a point connue, et qui a fait des choses dignes de châtiment sera battu de moins de coups. Et il sera beaucoup redemandé à quiconque il aura été beaucoup donné; et on exigera plus de celui à qui on aura beaucoup confié.

49 Je suis venu mettre le feu sur la terre; et qu’ai-je à désirer s’il est déjà allumé?

50 Je dois être baptisé d’un baptême; et combien ne suis-je pas pressé jusqu’à ce qu’il s’accomplisse!

51 Pensez-vous que je sois venu apporter la paix sur la terre? Non, vous dis-je; mais plutôt la division;

52 Car désormais ils seront cinq dans une maison, divisés trois contre deux, et deux contre trois.

53 Le père sera en division avec le fils, et le fils avec le père; la mère avec la fille, et la fille avec la mère; la belle-mère avec sa belle-fille, et la belle-fille avec sa belle-mère.

54 Puis il disait au peuple: Quand vous voyez une nuée qui se lève du côté d’occident, vous dites d’abord: Il va pleuvoir; et cela arrive ainsi.

55 Et quand le vent du midi souffle, vous dites qu’il fera chaud, et cela arrive.

56 Hypocrites! vous savez bien discerner ce qui paraît au ciel et sur la terre; et comment ne discernez-vous pas ce temps-ci?

57 Et pourquoi ne discernez-vous pas aussi vous-mêmes ce qui est juste?

58 Or, quand tu vas devant le magistrat avec ton adverse partie, tâche en chemin de sortir d’affaire avec elle, de peur qu’elle ne te tire devant le juge, que le juge ne te livre au sergent, et que le sergent ne te mette en prison.

59 Je te dis que tu ne sortiras point de là, que tu n’aies payé jusqu’à la dernière obole.