Lucas 19

1 Kaj li eniris en Jeriĥon kaj ĝin trapasis. 2 Kaj jen viro, nomata Zakĥeo; kaj li estis ĉefimpostisto, kaj li estis riĉa. 3 Kaj li penis vidi Jesuon, kia homo li estas; kaj li ne povis pro la homamaso, ĉar li estis malgranda je staturo. 4 Kaj antaŭkurinte antaŭen, li supreniris sur sikomorarbon, por lin vidi; ĉar li estis preterpasonta tie. 5 Kaj kiam Jesuo venis al la loko, li suprenrigardis, kaj diris al li: Zakĥeo, rapide malsupreniru, ĉar hodiaŭ mi devas loĝi en via domo. 6 Kaj li rapide malsupreniris, kaj akceptis lin ĝoje. 7 Kaj vidinte, ĉiuj murmuris, dirante: Ĉe pekulo li eniris, por gasti. 8 Kaj Zakĥeo, starante, diris al la Sinjoro: Jen duonon de miaj posedaĵoj, Sinjoro, mi donacas al la malriĉuloj; kaj se el iu mi maljuste eldevigis ion, mi redonas kvaroblon. 9 Kaj Jesuo diris al li: Hodiaŭ venis savo al ĉi tiu domo, ĉar li ankaŭ estas filo de Abraham. 10 Ĉar la Filo de homo venis, por serĉi kaj savi la perditaĵon.

11 Kaj kiam oni aŭdis tion, li parolis ankoraŭ parabolon, ĉar li estis proksime al Jerusalem, kaj oni supozis, ke la regno de Dio tuj aperos. 12 Li do diris: Unu nobelo forvojaĝis en malproksiman landon, por ricevi al si regnon, kaj reveni. 13 Kaj vokinte al si dek siajn servistojn, li donis al ili dek min’ojn, kaj diris al ili: Negocadu, ĝis mi revenos. 14 Sed liaj regnanoj lin malamis, kaj sendis delegitaron post li, dirante: Ni ne volas, ke tiu viro reĝu super ni. 15 Kaj kiam li revenis, ricevinte la regnon, li ordonis voki al li tiujn servistojn, al kiuj li donis la monon, por ke li sciiĝu, kiom ili gajnis per negocado. 16 Kaj venis la unua, kaj diris: Sinjoro, via min’o produktis dek min’ojn. 17 Kaj li diris al li: Bonege, bona servisto; ĉar vi estis fidela en tre malgranda afero, havu aŭtoritaton super dek urboj. 18 Kaj venis la dua, kaj diris: Sinjoro, via min’o faris kvin min’ojn. 19 Li diris ankaŭ al tiu: Vi ankaŭ estu super kvin urboj. 20 Kaj alia venis, kaj diris: Sinjoro, jen via min’o, kiun mi konservis, flankemetitan en viŝtuko; 21 ĉar mi vin timis, ĉar vi estas homo severa; vi prenas tion, kion vi ne demetis, kaj rikoltas tion, kion vi ne semis. 22 Li diris al li: El via propra buŝo mi vin juĝos, vi malbona servisto. Vi sciis, ke mi estas homo severa, kiu prenas tion, kion mi ne demetis, kaj rikoltas tion, kion mi ne semis; 23 kial do vi ne donis mian monon en bankon, por ke, reveninte, mi postulu ĝin kun procento? 24 Kaj li diris al la apudstarantoj: Forprenu de li la min’on, kaj donu ĝin al tiu, kiu havas la dek min’ojn. 25 (Kaj ili diris al li: Sinjoro, li havas dek min’ojn.) 26 Mi diras al vi, ke al ĉiu, kiu havas, estos donite; kaj for de tiu, kiu ne havas, estos prenita eĉ tio, kion li havas. 27 Cetere tiujn miajn malamikojn, kiuj ne volis, ke mi reĝu super ili, konduku ĉi tien, kaj mortigu ilin antaŭ mi.

28 Kaj tion dirinte, li ekiris antaŭe, suprenirante al Jerusalem.

29 Kaj kiam li alproksimiĝis al Betfage kaj Betania, apud la monto nomata Olivarba, li sendis du el siaj disĉiploj, 30 dirante: Iru en la kontraŭan vilaĝon, en kiu, enirante, vi trovos azenidon ligitan, sur kiu neniu iam ankoraŭ sidis; ĝin malligu kaj alkonduku. 31 Kaj se iu demandos al vi: Kial vi ĝin malligas? parolu jene: La Sinjoro ĝin bezonas. 32 Kaj la senditoj foriris, kaj trovis, ĝuste kiel li diris al ili. 33 Kaj dum ili malligis la azenidon, ĝiaj posedantoj diris al ili: Kial vi malligas la azenidon? 34 Kaj ili diris: La Sinjoro ĝin bezonas. 35 Kaj ili alkondukis ĝin al Jesuo; kaj ĵetinte siajn vestojn sur la azenidon, ili sidigis Jesuon sur ĝin. 36 Kaj dum li iris, ili sternis siajn vestojn sur la vojo. 37 Kaj kiam li jam alproksimiĝis, malsuprenironte la deklivon de la monto Olivarba, la tuta amaso de la disĉiploj komencis ĝoji kaj laŭdi Dion per laŭta voĉo pro ĉiuj potencaĵoj, kiujn ili vidis; 38 dirante: Estu benata la Reĝo, kiu venas en la nomo de la Eternulo; paco en la ĉielo kaj gloro en la supera alto. 39 Kaj iuj Fariseoj el la homamaso diris al li: Majstro, admonu viajn disĉiplojn. 40 Kaj responde li diris: Mi diras al vi, ke se ĉi tiuj silentos, la ŝtonoj ekkrios.

41 Kaj kiam li alproksimiĝis, li rigardis la urbon, kaj ploris pro ĝi, 42 dirante: Ho, se vi mem scius en ĉi tiu tago la aferojn apartenantajn al paco! sed nun ili estas kaŝitaj for de viaj okuloj. 43 Ĉar venos sur vin tagoj, kiam viaj malamikoj ĉirkaŭbaros vin per palisaro, kaj ronde ĉirkaŭos vin, kaj ĉiuflanke premos vin, 44 kaj detruos ĝis la tero vin, kaj viajn infanojn en vi, kaj ne lasos en vi ŝtonon sur ŝtono, pro tio, ke vi ne sciis la tempon de via vizitado.

45 Kaj enirinte en la templon, li komencis elpeli la vendantojn, 46 dirante al ili: Estas skribite: Mia domo estos domo de preĝo; sed vi faris ĝin kaverno de rabistoj.

47 Kaj li instruis tagon post tago en la templo. Sed la ĉefpastroj kaj la skribistoj kaj la ĉefoj de la popolo penadis lin pereigi, 48 kaj ne trovis, kion fari, ĉar la tuta popolo tre atente aŭskultis lin.

1 Jésus étant entré dans Jérico, passait par la ville.

2 Et un homme appelé Zachée, chef des péagers, qui était riche,

3 Cherchait à voir qui était Jésus; mais il ne le pouvait pas à cause de la foule, parce qu’il était de petite taille.

4 C’est pourquoi il courut devant et monta sur un sycomore pour le voir, parce qu’il devait passer par là.

5 Jésus étant venu en cet endroit, et regardant en haut, le vit et lui dit: Zachée, hâte-toi de descendre; car il faut que je loge aujourd’hui dans ta maison.

6 Et il descendit promptement, et le reçut avec joie.

7 Et tous ceux qui virent cela, murmuraient, disant qu’il était entré chez un homme de mauvaise vie pour y loger.

8 Et Zachée, se présentant devant le Seigneur, lui dit: Seigneur, je donne la moitié de mes biens aux pauvres; et si j’ai fait tort à quelqu’un en quelque chose, je lui en rends quatre fois autant.

9 Sur quoi Jésus lui dit: Le salut est entré aujourd’hui dans cette maison, parce que celui-ci est aussi enfant d’Abraham.

10 Car le Fils de l’homme est venu chercher et sauver ce qui était perdu.

11 Comme ils écoutaient ce discours, Jésus, continuant, proposa une parabole sur ce qu’il était près de Jérusalem, et qu’ils croyaient que le règne de Dieu allait paraître bientôt.

12 Il dit donc: Un homme de grande naissance s’en alla dans un pays éloigné pour prendre possession d’un royaume, et s’en revenir ensuite.

13 Et ayant appelé dix de ses serviteurs, il leur donna dix marcs d’argent, et leur dit: Faites-les valoir jusqu’à ce que je revienne.

14 Mais les gens de son pays le haïssaient; et ils envoyèrent une ambassade après lui, pour dire: Nous ne voulons point que celui-ci règne sur nous.

15 Il arriva donc, lorsqu’il fut de retour, après avoir pris possession du royaume, qu’il commanda qu’on fît venir ces serviteurs auxquels il avait donné l’argent, pour savoir combien chacun l’avait fait valoir.

16 Et le premier se présenta et dit: Seigneur, ton marc a produit dix autres marcs.

17 Et il lui dit: Cela est bien, bon serviteur; parce que tu as été fidèle dans peu de chose, tu auras le gouvernement le dix villes.

18 Et le second vint et dit: Seigneur, ton marc a produit cinq autres marcs.

19 Et il dit aussi à celui-ci: Et toi, commande à cinq villes.

20 Et un autre vint et dit: Seigneur, voici ton marc que j’ai gardé, enveloppé dans un linge;

21 Car je te craignais, parce que tues un homme sévère; tu prends où tu n’as rien mis, et tu moissonnes où tu n’as point semé.

22 Et son maître lui dit: Méchant serviteur, je te jugerai par tes propres paroles; tu savais que je suis un homme sévère, qui prends où je n’ai rien mis, et qui moissonne où je n’ai point semé;

23 Et pourquoi n’as-tu pas mis mon argent à la banque; et à mon retour je l’eusse retiré avec les intérêts?

24 Et il dit à ceux qui étaient présents: Otez-lui le marc, et le donnez à celui qui a les dix marcs.

25 Et ils lui dirent: Seigneur, il a déjà dix marcs.

26 Aussi vous dis-je qu’on donnera à quiconque a déjà; et que pour celui qui n’a pas, cela même qu’il a lui sera ôté.

27 Quant à mes ennemis, qui n’ont pas voulu que je régnasse sur eux, amenez-les ici, et faites-les mourir en ma présence.

28 Et après avoir dit cela, il marchait devant eux, montant à Jérusalem.

29 Jésus étant arrivé près de Bethphagé et de Béthanie, vers la montagne qu’on appelle des Oliviers, il envoya deux de ses disciples,

30 Et leur dit: Allez à la bourgade qui est devant vous; et quand vous y serez entrés, vous trouverez un ânon attaché, que personne n’a jamais monté; détachez-le, et me l’amenez.

31 Et si quelqu’un vous demande pourquoi vous le détachez, vous lui direz: Parce que le Seigneur en a besoin.

32 Et ceux qui étaient envoyés s’en allèrent, et trouvèrent comme il leur avait dit;

33 Et comme ils détachaient l’ânon, ceux à qui il appartenait leur dirent: Pourquoi détachez-vous cet ânon?

34 Et ils répondirent: Le Seigneur en a besoin.

35 Ils l’amenèrent donc à Jésus; et ayant mis leurs vêtements sur l’ânon, ils firent monter Jésus dessus.

36 Et comme il passait, plusieurs étendaient leurs vêtements par le chemin.

37 Et lorsqu’il approchait de la descente de la montagne des Oliviers, toute la multitude des disciples, transportée de joie, se mit à louer Dieu à haute voix pour tous les miracles qu’ils avaient vus.

38 Et ils disaient: Béni soit le Roi qui vient au nom du Seigneur? Paix soit dans le ciel, et gloire dans les lieux très hauts!

39 Alors quelques-uns des Pharisiens qui étaient dans la troupe, lui dirent: Maître, reprends tes disciples.

40 Et Jésus, répondant, leur dit: Je vous dis que si ceux-ci se taisent, les pierres même crieront.

41 Et lorsqu’il fut proche de la ville, en la voyant, il pleura sur elle et dit:

42 Oh! si tu avais reconnu, au moins en ce jour qui t’est donné, les choses qui regardent ta paix! mais maintenant elles sont cachées à tes yeux.

43 Car les jours viendront sur toi, que tes ennemis t’environneront de tranchées, et t’enfermeront et te serreront de toutes parts;

44 Et ils te détruiront entièrement, toi et tes enfants qui sont au milieu de toi, et ils ne te laisseront pierre sur pierre, parce que tu n’as point connu le temps auquel tu as été visitée.

45 Ensuite, étant entré dans le temple, il se mit à chasser ceux qui y vendaient et qui y achetaient,

46 Leur disant: Il est écrit: Ma maison est une maison de prière; mais vous en avez fait une caverne de voleurs.

47 Et il enseignait tous les jours dans le temple. Et les principaux sacrificateurs, et les Scribes, et les principaux du peuple cherchaient à le faire périr.

48 Mais ils ne trouvaient aucun moyen de rien faire contre lui, parce que tout le peuple l’écoutait avec grande attention.