1 בעת ההיא שמע הורדוס שר רבע המדינה את שמע ישוע׃2 ויאמר אל נעריו זה הוא יוחנן המטביל והוא קם מן המתים על כן הגבורות פעלות בו׃3 כי הורדוס תפש את יוחנן ויאסרהו וישימהו בבית הסהר בגלל הורודיה אשת פילפוס אחיו׃4 כי יוחנן אמר אליו לא נכון היתה לך לאשה׃5 ויבקש המיתו אך ירא את ההמון כי לנביא חשבו אתו׃6 ויהי ביום הלדת הורדוס ותרקד בת הורודיה בתוכם ותיטב בעיני הורדוס׃7 וישבע לה ויאמר מה תשאל נפשך ואתן לך׃8 ואמה שמה את הדברים בפיה ותשאל לאמר תנה לי פה בקערה את ראש יוחנן המטביל׃9 ויעצב המלך אך בעבור השבועה והמסבים עמו צוה לתת לה׃10 וישלח וישא את ראש יוחנן מעליו בבית הסהר׃11 ויביאו את ראשו בקערה ויתנו לנערה ותביאהו אל אמה׃12 ויגשו תלמידיו וישאו את גויתו ויקברוה וילכו ויגידו לישוע׃13 ויהי כשמעו את זאת ויסר משם באניה אל מקום חרבה לבדד וישמעו המון העם וילכו אחריו ברגליהם מן הערים׃14 ויצא ישוע וירא המון עם רב ויהמו מעיו עליהם וירפא את החלשים אשר בהם׃15 ויהי לפנות ערב ויגשו אליו תלמידיו ויאמרו המקום חרב וגם נטה היום שלחה את המון העם וילכו אל הכפרים לקנות להם אכל׃16 ויאמר אליהם אינם צריכים ללכת תנו אתם להם לאכל׃17 ויאמרו אליו אין לנו פה כי אם חמשת ככרות לחם ושני דגים׃18 ויאמר הביאום אלי הלם׃19 ויצו את העם לשבת על הדשא ויקח את חמשת ככרות הלחם ואת שני הדגים וישא עיניו השמימה ויברך ויפרס ויתן את הלחם לתלמידים והתלמידים נתנו לעם׃20 ויאכלו כלם וישבעו וישאו מן הפתותים הנותרים שנים עשר סלים מלאים׃21 והאכלים היו כחמשת אלפי איש מלבד הנשים והטף׃22 ויאץ ישוע בתלמידיו לרדת באניה לעבר לפניה אל עבר הים עד אשר ישלח את העם׃23 ואחרי שלחו את העם עלה ההרה בדד להתפלל ויהי ערב והוא לבדו שמה׃24 והאניה הלכה בתוך הים ותטרף מן הגלים כי הרוח לנגדה׃25 ויהי באשמרת הרביעית ויבא אליהם ישוע מתהלך על פני הים׃26 והתלמידים בראתם אותו מתהלך על פני הים נבהלו לאמר מראה רוח הוא ויצעקו מפחד׃27 וידבר ישוע פתאם אליהם חזקו כי אני הוא אל תיראו׃28 ויען פטרוס ויאמר אליו אם אתה הוא אדני צוה נא כי אבא אליך על המים׃29 ויאמר בוא וירד פטרוס מן האניה ויתהלך על המים לבוא אל ישוע׃30 ויהי כראתו את הרוח כי חזקה היא ויירא ויחל לטבע ויצעק לאמר אדני הושיעני׃31 וימהר ישוע לשלח את ידו ויחזק בו ויאמר אליו קטן האמונה למה לחק לבך׃32 הם עלו אל האניה והרוח שככה׃33 ואנשי האניה נגשו וישתחוו לו לאמר באמת בן אלהים אתה׃34 ויעברו את הים ויבאו ארצה גניסר׃35 ויכירו אתו אנשי המקום ההוא וישלחו אל כל סביבותיהם ויביאו אליו את כל החולים׃36 ויבקשו ממנו כי יגעו רק בציצת בגדו וכל הנגעים נושעו׃

1 Tanī laikā tetrarhs Herods dzirdēja runājam par Jēzu,2 Un viņš sacīja saviem ļaudīm: Šis ir Jānis Kristītājs; viņš no miroņiem uzcēlies, un tāpēc viņā brīnumdarītāja spēks.3 Jo Herods sava brāļa sievas Herodijas dēļ Jāni bija apcietinājs, saistījis un ieslodzījis cietumā.4 Jo Jānis sacīja viņam: Nav brīv tev to pie sevis atstāt.5 Bet, gribēdams viņu nonāvēt, baidījās tautas, jo tā atzina viņu par pravieti.6 Heroda dzimšanas dienā Herodijas meita dejoja viņu priekšā, un viņa patika Herodam.7 Tāpēc viņš zvērēdams apsolīja dot tai visu, ko vien viņa lūgs.8 Un viņa, savas mātes pamācīta, sacīja: Dod man šeit bļodā Jāņa Kristītāja galvu!9 Un ķēniņš noskuma; bet zvēresta un to dēļ, kas atradās pie galda, viņš pavēlēja dot.10 Viņš sūtīja, lai Jānim cietumā nocērt galvu.11 Un viņa galvu atnesa bļodā un deva meitenei; viņa to aiznesa savai mātei.12 Un viņa mācekļi atnākuši paņēma tā miesu un apbedīja to; tad viņi aizgāja un paziņoja Jēzum.13 Kad Jēzus to dzirdēja, Viņš no turienes laivā aizbrauca uz atsevišķu tuksnešainu vietu; bet ļaudis, to dzirdēdami, no pilsētām sekoja Viņam kājām.14 Un Viņš izkāpis redzēja daudz ļaužu; un Viņš par tiem iežēlojās; un Viņš dziedināja viņu slimos.15 Vakaram iestājoties, Viņa mācekļi piegāja pie Viņa un sacīja: Vieta tuksnešaina, un stunda jau vēla; atlaid ļaudis, lai tie iet miestos iepirkt sev barību!16 Bet Jēzus viņiem sacīja: Nevajag viņiem aiziet, dodiet jūs viņiem ēst!17 Tie atbildēja Viņam: Mums šeit nekā nav, bet ir tikai piecas maizes un divas zivis.18 Un Viņš sacīja tiem: Atnesiet man tās šurp!19 Un Viņš, pavēlējis ļaudīm apmesties zālē, paņēma piecas maizes un divas zivis; un Viņš, pacēlis acis pret debesīm, svētīja un lauza, un pasniedza maizes mācekļiem, bet mācekļi - ļaudīm.20 Un visi ēda un paēda. Un savāca atlieku druskas pilnus divpadsmit grozus.21 Bet to, kas ēduši, skaitā bija pieci tūkstoši vīriešu, neieskaitot sievietes un bērnus.22 Un tūliņ Jēzus pamudināja mācekļus kāpt laivā un pirms Viņa pārcelties otrā krastā, iekams Viņš atlaidīs ļaudis.23 Un Viņš, ļaudis atlaidis, viens pats uzkāpa kalnā lūgt Dievu. Vakaram iestājoties, Viņš bija tur viens pats.24 Bet viļņi jūras vidū svaidīja laivu, jo bija pretvējš.25 Bet Viņš ceturtās nakts sardzes laikā, iedams pa jūru, nāca pie tiem.26 Un tie, redzot Viņu staigājam pa jūru, iztrūkās un sacīja: Tā ir parādība. Un bailēs tie kliedza.27 Un Jēzus tūliņ viņus uzrunāja, sacīdams: Esiet droši! Es esmu, nebīstieties!28 Bet Pēteris atbildēja un sacīja: Kungs, ja Tu tas esi, pavēli man iet pie Tevis pa ūdens virsu!29 Un Viņš sacīja: Nāc! Un Pēteris, izkāpis no laivas, gāja pa ūdens virsu, lai ietu pie Jēzus.30 Bet viņš, redzēdams stipro vēju, izbijās un, kad sāka grimt, sauca, sacīdams: Kungs, glāb mani!31 Un Jēzus, roku izstiepis, satvēra viņu un sacīja: Mazticīgais, kāpēc tu šaubījies?32 Un kad viņi iekāpa laivā, vētra apklusa.33 Bet tie, kas bija laivā, nāca un pielūdza Viņu, sacīdami: Patiesi, Tu esi Dieva Dēls!34 Un pārcēlušies viņi nonāca Ģenezaretes zemē.35 Un tā novada ļaudis, Viņu pazinuši, izziņoja visā apgabalā; un tie atnesa pie Viņa visus savus slimniekus un lūdza Viņu, lai atļauj pieskarties kaut Viņa drēbju vīlei. Un visi, kas pieskārās, kļuva veseli.