1 ויען ישוע ויסף דבר במשלים אליהם לאמר׃2 דומה מלכות השמים למלך בשר ודם אשר עשה חתנה לבנו׃3 וישלח את עבדיו לקרא הקרואים אל החתנה ולא אבו לבוא׃4 ויסף שלח עבדים אחרים לאמר אמרו אל הקרואים הנה ערכתי את סעודתי שורי ומריאי טבוחים והכל מוכן באו אל החתנה׃5 והם לא שתו לבם לזאת וילכו להם זה אל שדהו וזה אל מסחרו׃6 והנשארים תפשו את עבדיו ויתעללו בם ויהרגום׃7 ויקצף המלך וישלח צבאותיו ויאבד את המרצחים ההם ואת עירם שרף באש׃8 אז אמר אל עבדיו הן החתנה מוכנה והקרואים לא היו ראוים לה׃9 לכן לכו נא אל ראשי הדרכים וכל איש אשר תמצאו קראו אתו אל החתנה׃10 ויצאו העבדים ההם אל הדרכים ויאספו את כל אשר מצאו גם רעים גם טובים וימלא בית החתנה מסבים׃11 ויהי כבוא המלך לראות את המסבים וירא בהם איש ולא היה לבוש בגדי חתנה׃12 ויאמר אליו רעי איכה באת הנה ואין לך בגדי חתנה ויאלם׃13 ויאמר המלך למשרתים אסרו ידיו ורגליו ונשאתם והשלכתם אותו אל החשך החיצון שם תהיה היללה וחרק השנים׃14 כי רבים הם הקרואים ומעטים הנבחרים׃15 וילכו הפרושים ויתיעצו איך יכשילהו בדבר׃16 וישלחו אליו את תלמידיהם עם ההורדוסיים לאמר רבי ידענו כי איש אמת אתה ותורה באמת את דרך אלהים ולא תגור מפני איש כי אינך מכיר פני אדם׃17 לכן הגידה נא לנו את דעתך הנכון לנו לתת מס אל הקיסר אם לא׃18 וישוע ידע את רשעתם ויאמר החנפים מה תנסוני׃19 הראוני את מטבע המס ויביאו לו דינר׃20 ויאמר אליהם של מי הצורה הזאת והמכתב אשר עליו׃21 ויאמרו אליו של הקיסר ויאמר אליהם לכן תנו לקיסר את אשר לקיסר ולאלהים את אשר לאלהים׃22 וכשמעם את זאת תמהו ויעזבהו וילכו להם׃23 ביום ההוא נגשו אליו צדוקים האמרים כי אין תחית המתים וישאלו אתו לאמר׃24 רבי הן משה אמר איש כי ימות ובנים אין לו אחיו ייבם את אשתו והקים זרע לאחיו׃25 ואתנו היו שבעה אחים והראשון נשא אשה וימת וזרע אין לו ויעזב את אשתו לאחיו׃26 וכמו כן גם השני וכן גם השלישי עד השבעה׃27 ואחרי כלם מתה גם האשה׃28 ועתה בתחית המתים למי מן השבעה תהיה לאשה כי לכלם היתה׃29 ויען ישוע ויאמר להם טעים אתם באשר אינכם יודעים את הכתובים וגם את גבורת האלהים׃30 כי בתחית המתים לא ישאו נשים ולא תנשאנה כי אם כמלאכי אלהים בשמים יהיו׃31 ועל דבר תחית המתים הלא קראתם את הנאמר לכם מפי האלהים לאמר׃32 אנכי אלהי אברהם ואלהי יצחק ואלהי יעקב והוא איננו אלהי המתים כי אם אלהי החיים׃33 וישמע המון העם וישתומממו על תורתו׃34 והפרושים כשמעם כי סכר פי הצדוקים ויועדו יחדו׃35 ואחד מהם מבין בתורה שאל אתו לנסותו לאמר׃36 רבי אי זו מצוה גדולה היא בתורה׃37 ויאמר ישוע אליו ואהבת את יהוה אלהיך בכל לבבך ובכל נפשך ובכל מדעך׃38 זאת היא המצוה הגדולה והראשונה׃39 והשנית דומה לה ואהבת לרעך כמוך׃40 בשתי המצות האלה כל התורה תלויה וגם הנביאים׃41 ויהי בהקהל הפרושים וישאלם ישוע לאמר׃42 מה דעתכם על המשיח בן מי הוא ויאמרו אליו בן דוד׃43 ויאמר אליהם ואיך קרא לו דוד ברוח אדון באמרו׃44 נאם יהוה לאדני שב לימיני עד אשית איביך הדם לרגליך׃45 ועתה אם דוד קרא לו אדון איך הוא בנו׃46 ולא יכל איש לענות אתו דבר ולא ערב עוד איש את לבו מן היום ההוא לשאל אותו׃

1 Un Jēzus atbildēja un atkal runāja viņiem līdzībās, sacīdams:2 Debesvalstība pielīdzināma cilvēkam, ķēniņam, kas savam dēlam sarīkoja kāzas.3 Un viņš izsūtīja savus kalpus aicināt ielūgtos kāzās, bet tie negribēja nākt.4 Viņš atkal sūtīja citus kalpus un teica: Sakiet ielūgtajiem: lūk, es esmu savu mielastu sagatavojis, mani vērši un barotie lopi ir nokauti, un viss sagatavots, nāciet kāzās!5 Bet viņi, neievērodami to, aizgāja cits uz savu saimniecību, bet cits savā tirdzniecībā.6 Bet pārējie satvēra viņa kalpus, nonicināja tos un nonāvēja.7 Bet, kad ķēniņš to dzirdēja, viņš sadusmojās, un nosūtījis savu karaspēku, nonāvēja šos slepkavas un nodedzināja viņu pilsētu.8 Tad viņš sacīja saviem kalpiem: Kāzas gan sarīkotas, bet tie, kas bija aicināti, nebija cienīgi.9 Tāpēc izejiet krustceļos un aiciniet kāzās, ko vien atradīsiet!10 Un viņa kalpi izgāja uz lielceļiem un saaicināja visus, kādus atrada: ļaunus un labus; un kāzu nams pildījās viesiem.11 Bet ķēniņš ienāca aplūkot viesus un ieraudzīja cilvēku, kas nebija tērpies kāzu drānās.12 Un viņš sacīja tam: Draugs, kā tu šeit ienāci, nebūdams kāzu drānās? Bet tas cieta klusu.13 Tad ķēniņš sacīja kalpiem: Sasieniet viņam rokas un kājas, metiet viņu ārējā tumsā! Tur būs raudāšana un zobu griešana.14 Jo aicināto ir daudz, bet maz izredzēto.15 Tad farizeji aizgāja un apspriedās, kā notvert Viņu vārdos.16 Un tie sūtīja savus mācekļus ar herodiešiem pie Viņa, sacīdami: Mācītāj, mēs zinām, ka Tu esi patiess, ka Tu Dieva ceļu patiesībā māci un ka Tu neraugies ne uz ko, jo Tu neskaties uz cilvēka personu.17 Tāpēc saki mums: kā Tev šķiet? Vai atļauts ķeizaram maksāt nodokļus, vai nē?18 Bet Jēzus, pazīdams viņu viltību, sacīja: Kāpēc jūs, liekuļi, mani kārdināt?19 Parādiet man nodevu naudu! Un tie atnesa Viņam dēnāriju.20 Un Jēzus sacīja viņiem: Kā šis attēls un uzraksts?21 Viņi sacīja: Ķeizara! Tad Viņš tiem sacīja: Tad atdodiet ķeizaram, kas ķeizaram pieder, un Dievam, kas Dievam pieder!22 Un kad viņi to dzirdēja, tie brīnījās, atstāja Viņu un aizgāja.23 Tanī dienā atnāca pie Viņa saduceji, kas māca, ka augšāmcelšanās neesot, un jautāja Viņam,24 Sacīdami: Mācītāj, Mozus teicis: ja kas nomirst bez bērniem, tad lai viņa brālis precē tā sievu un rada savam brālim pēcnācējus!25 Bet bija pie mums septiņi brāļi; pirmais apprecēja sievu un nomira; un tā kā tam nebija bērnu, viņš atstāja savu sievu savam brālim.26 Tāpat otrs un trešais līdz pat septītajam.27 Un beidzot pēc viņiem visiem nomira arī sieva.28 Tad kuram no septiņiem šī sieva piederēs pēc augšāmcelšanās, jo viņa visiem piederējusi?29 Bet Jēzus atbildēja un sacīja viņiem: Jūs maldāties, nesaprazdami Rakstus, nedz arī Dieva spēku.30 Jo pēc augšāmcelšanās ne precējas, ne tiek precēti, bet visi būs kā Dieva eņģeļi debesīs.31 Bet vai jūs neesat lasījuši par miroņu augšāmcelšanos, ko Dievs teicis, kas jums saka:32 Es esmu Ābrahama Dievs un Īzāka Dievs, un Jēkaba Dievs. Dievs nav mirušo, bet dzīvo Dievs.33 Un ļaudis, to dzirdēdami, brīnījās par Viņa mācību.34 Bet kad farizeji izdzirda, ka Viņš saducejiem muti aizdarījis, tie sapulcējās kopā.35 Un viens no tiem, bauslības mācītājs, kārdinādams Viņu, jautāja:36 Mācītāj, kurš lielākais bauslis likumā?37 Jēzus sacīja viņam: Mīli Dievu savu Kungu no visas savas sirds, no visas savas dvēseles un no visa sava prāta!38 Šis ir lielākais un pirmais bauslis!39 Bet otrs tam līdzīgs: mīli savu tuvāko kā sevi pašu!40 Šajos divos baušļos ietverta visa bauslība un pravieši.41 Bet kad farizeji bija sanākuši, Jēzus jautāja viņiem,42 Sacīdams: Kā jums šķiet, kas ir Kristus? Kā dēls Viņš ir? Viņi atbildēja: Dāvida.43 Viņš sacīja tiem: Kā tad Dāvids garā sauc Viņu par Kungu, sacīdams tā:44 Kungs sacīja manam Kungam: Sēdies pie manas labās rokas, iekams es lieku Tavus ienaidniekus par paklāju Tavām kājām.45 Bet ja Dāvids sauc Viņu par Kungu, kā tad Viņš ir tā dēls?46 Un neviens nevarēja Viņam ne vārda atbildēt; un no šīs dienas neviens neuzdrošinājās Viņam vairs jautāt.