1 Ora, due giorni dopo, era la Pasqua e gli Azzimi; i capi sacerdoti e gli scribi cercavano il modo di prendere Gesù con l’inganno e ucciderlo, 2 perché dicevano: "Non lo facciamo durante la festa, perché non vi sia qualche tumulto di popolo".

3 Essendo Gesù a Betania, in casa di Simone il lebbroso, mentre era a tavola, venne una donna che aveva un vaso di alabastro pieno di olio profumato di nardo puro, di gran valore e, rotto l’alabastro, glielo versò sul capo. 4 Alcuni, indignatisi, dicevano fra loro: "Perché si è fatto questo spreco d’olio? 5 Quest’olio si sarebbe potuto vendere più di trecento denari e darli ai poveri". E fremevano contro di lei. 6 Ma Gesù disse: "Lasciatela stare! Perché le date noia? Lei ha fatto un’azione buona verso di me. 7 Poiché i poveri li avete sempre con voi e, quando volete, potete fare loro del bene, ma me non mi avete sempre. 8 Lei ha fatto ciò che poteva; ha anticipato l’unzione del mio corpo per la sepoltura. 9 In verità io vi dico che in tutto il mondo, dovunque sarà predicato l’evangelo, anche quello che costei ha fatto sarà raccontato, in memoria di lei".

10 Allora Giuda Iscariota, uno dei dodici, andò dai capi sacerdoti per darglielo nelle mani. 11 Essi, uditolo, si rallegrarono e promisero di dargli del denaro. Ed egli cercava il modo opportuno per tradirlo.

12 Il primo giorno degli Azzimi, quando si sacrificava la Pasqua, i suoi discepoli gli dissero: "Dove vuoi che andiamo ad apparecchiarti per mangiare la Pasqua?". 13 Egli mandò due dei suoi discepoli e disse loro: "Andate nella città, e vi verrà incontro un uomo che porterà una brocca d’acqua; seguitelo 14 e, dove sarà entrato, dite al padrone di casa: ‘Il Maestro dice: Dov’è la mia stanza da mangiarvi la Pasqua con i miei discepoli?’. 15 Egli vi mostrerà di sopra una grande sala ammobiliata e pronta; lì apparecchiate per noi". 16 I discepoli andarono, giunsero nella città e trovarono come egli aveva detto loro, e apparecchiarono per la Pasqua. 17 Quando fu sera Gesù venne con i dodici. 18 Mentre erano a tavola e mangiavano, Gesù disse: "In verità io vi dico che uno di voi, il quale mangia con me, mi tradirà". 19 Essi cominciarono a rattristarsi e a dirgli uno dopo l’altro: "Sono forse io?". 20 Ed egli disse loro: "È uno dei dodici, che intinge con me nel piatto. 21 Certo il Figlio dell’uomo se ne va, com’è scritto di lui, ma guai a quell’uomo per cui il Figlio dell’uomo è tradito! Sarebbe stato meglio per quell’uomo non essere nato!".

22 E mentre mangiavano, Gesù prese del pane; fatta la benedizione, lo spezzò, lo diede loro e disse: "Prendete, questo è il mio corpo". 23 Poi, preso il calice e rese grazie, lo diede loro e tutti ne bevvero. 24 E disse loro: "Questo è il mio sangue, il sangue del patto, il quale è sparso per molti. 25 In verità io vi dico che non berrò più del frutto della vigna fino a quel giorno che lo berrò nuovo nel regno di Dio".

26 Dopo che ebbero cantato l’inno, uscirono per andare al monte degli Ulivi.

27 E Gesù disse loro: "Voi tutti sarete scandalizzati, perché è scritto: ‘Io percuoterò il pastore e le pecore saranno disperse’. 28 Ma dopo che sarò risuscitato, vi precederò in Galilea". 29 Ma Pietro gli disse: "Quand’anche tutti fossero scandalizzati, io però non lo sarò". 30 E Gesù gli disse: "In verità io ti dico che tu, oggi, in questa stessa notte, prima che il gallo abbia cantato due volte, mi rinnegherai tre volte". 31 Ma egli diceva più fermamente: "Anche se dovessi morire con te, non ti rinnegherò". E lo stesso dicevano pure tutti gli altri.

32 Poi si recarono in un podere detto Getsemani ed egli disse ai suoi discepoli: "Sedete qui finché io abbia pregato". 33 Prese con sé Pietro, Giacomo e Giovanni e cominciò a essere spaventato e angosciato. 34 E disse loro: "L’anima mia è oppressa da tristezza mortale; rimanete qui e vegliate". 35 Andato un po’ più avanti, si gettò a terra; e pregava che, se fosse possibile, quell’ora passasse oltre da lui. 36 E diceva: "Abbà, Padre! Ogni cosa ti è possibile; allontana da me questo calice! Ma pure, non quello che io voglio, ma quello che tu vuoi". 37 Poi venne, li trovò che dormivano, e disse a Pietro: "Simone, dormi? Non sei stato capace di vegliare un’ora sola? 38 Vegliate e pregate, affinché non cadiate in tentazione; lo spirito è pronto, ma la carne è debole". 39 E di nuovo andò e pregò, dicendo le medesime parole. 40 E tornato di nuovo, li trovò che dormivano perché gli occhi loro erano appesantiti e non sapevano che rispondergli. 41 Venne la terza volta e disse loro: "Dormite pure ormai e riposatevi! Basta! L’ora è venuta: ecco, il Figlio dell’uomo è dato nelle mani dei peccatori. 42 Alzatevi, andiamo; ecco, colui che mi tradisce è vicino".

43 In quell’istante, mentre egli parlava ancora, arrivò Giuda, uno dei dodici, e con lui una gran folla con spade e bastoni, da parte dei capi sacerdoti, degli scribi e degli anziani. 44 Colui che lo tradiva aveva dato loro un segnale, dicendo: "Colui che bacerò è lui; prendetelo e portatelo via sicuramente". 45 Appena fu giunto, subito si avvicinò a lui e gli disse: "Maestro!", e lo baciò. 46 Allora quelli gli misero le mani addosso e lo presero.

47 Ma uno di quelli presenti, estratta la spada, colpì il servo del sommo sacerdote e gli recise l’orecchio.

48 E Gesù, rivolto a loro, disse: "Voi siete usciti con spade e bastoni come per prendere un brigante. 49 Ogni giorno ero fra di voi insegnando nel tempio e non mi avete preso, ma ciò è avvenuto, affinché le Scritture fossero adempiute".

50 E tutti, lasciatolo, se ne fuggirono.

51 Un certo giovane lo seguiva, avvolto solo in un panno di lino e lo presero, 52 ma egli, lasciando andare il panno di lino, se ne fuggì nudo.

53 Condussero Gesù dal sommo sacerdote; e si radunarono tutti i capi sacerdoti, gli anziani e gli scribi. 54 Pietro lo aveva seguito da lontano, fin dentro la corte del sommo sacerdote, dove stava a sedere con le guardie e si scaldava al fuoco.

55 I capi sacerdoti e tutto il Sinedrio cercavano qualche testimonianza contro Gesù per farlo morire ma non ne trovavano. 56 Poiché molti deponevano il falso contro di lui, ma le testimonianze non erano concordi. 57 E alcuni si alzarono e testimoniarono falsamente contro di lui, dicendo: 58 "Noi lo abbiamo udito che diceva: ‘Io distruggerò questo tempio fatto da mani d’uomo e in tre giorni ne riedificherò un altro, che non sarà fatto da mani d’uomo’". 59 Ma neppure così la loro testimonianza era concorde. 60 Allora il sommo sacerdote, alzatosi in piedi nel mezzo, domandò a Gesù: "Non rispondi nulla? Che testimoniano costoro contro di te?". 61 Ma egli tacque e non rispose nulla. Di nuovo il sommo sacerdote lo interrogò e gli disse: "Sei tu il Cristo, il Figlio del Benedetto?". 62 E Gesù disse: "Sì, lo sono: vedrete il Figlio dell’uomo seduto alla destra della Potenza e venire sulle nuvole del cielo". 63 Allora il sommo sacerdote, stracciatesi le vesti, disse: "Che bisogno abbiamo ancora di testimoni? 64 Voi avete udito la bestemmia. Che ve ne pare?". Tutti lo condannarono come reo di morte. 65 Alcuni iniziarono a sputargli addosso, a coprirgli la faccia, a dargli dei pugni e a dirgli: "Indovina, profeta!". E le guardie presero a schiaffeggiarlo.

66 Essendo Pietro giù nella corte, venne una delle serve del sommo sacerdote; 67 visto Pietro che si scaldava, lo riguardò in viso e disse: "Anche tu eri con Gesù Nazareno". 68 Ma egli lo negò, dicendo: "Io non so né capisco quello che dici". Poi uscì fuori nell’atrio e il gallo cantò. 69 E la serva, vedutolo, cominciò di nuovo a dire a quelli che erano lì presenti: "Costui è di quelli". Ma egli lo negò ancora. 70 E di nuovo, di lì a poco, quelli che erano lì dicevano a Pietro: "Sicuramente tu sei di quelli, anche perché sei galileo". 71 Ma egli iniziò a imprecare e a giurare: "Non conosco quell’uomo che voi dite". 72 E subito per la seconda volta, il gallo cantò. Allora Pietro si ricordò della parola che Gesù gli aveva detto: "Prima che il gallo abbia cantato due volte, tu mi rinnegherai tre volte". E a questo pensiero si mise a piangere.

1 Özgürlük Bayramı ve Mayasız Ekmek Bayramı iki gün sonra başlayacaktı. Başrahipler ve Tevrat uzmanları İsaʼyı hileyle yakalayıp öldürmek için bir yol arıyorlardı. 2 "Aman!" dediler. "Bayramda olmasın, yoksa halk ayaklanacak!"

3 İsa Beytanya köyünde, Simun adında bir adamın evindeydi. Simun daha önce cüzzam hastasıydı. İsa yemek yerken bir kadın yanına geldi. Elinde kaymaktaşından*14:3 Kaymaktaşından Kaymaktaşı kristal haline gelmiş kireçten oluşmuş kolayca oyulan taştır. Bu tür kapların açılması için ince ucu elle kırılırdı. bir kap vardı. Kapta çok pahalı saf hintsümbülü çiçeğinden yapılmış hoş kokulu yağ bulunuyordu. Kadın kabın ucunu kırdı, yağı yavaşça İsaʼnın başına döktü.

4 Oradakilerden bazıları buna kızdılar. Birbirlerine şöyle dediler: "Bu hoş kokulu yağ niye ziyan edildi? 5 Üç yüz gümüş paradan fazlaya satılabilir, parası fakirlere dağıtılabilirdi." Böylece kadına sertçe çıkıştılar.

6 Ama İsa, "Kadını rahat bırakın!" dedi. "Niçin onu üzüyorsunuz? O bana güzel bir şey yaptı. 7 Fakirler her zaman sizinle olacak.*14:7 Bakınız Tevratʼtaki Yasanın Tekrarı 15:11 ayetine. İstediğiniz zaman onlara yardım edebilirsiniz. Ama ben her zaman sizinle olmayacağım. 8 Kadın elinden geleni yaptı. Bedenimi gömülmeye hazırlamak için üzerime yağ sürdü. 9 Size doğrusunu söylüyorum: Müjde dünyanın neresinde duyurulursa, bu kadının yaptığı da anılacak."

10 İsaʼnın on iki elçisinden biri olan Yahuda İskariyot, İsaʼyı ele vermek için başrahiplere gitti. 11 Onlar bunu duyunca sevindiler. Yahudaʼya para ödemeye söz verdiler. O da İsaʼyı onların eline vermek için uygun bir fırsat aradı.

12 Mayasız Ekmek Bayramıʼnın birinci gününde Özgürlük Bayram kuzuları kesilirdi. İsaʼnın öğrencileri Oʼna sordular: "Bayram yemeğini nerede yemek istersin? Oraya gidip hazırlık yapalım."

13 İsa öğrencilerinden iki kişiyi gönderdi. Onlara, "Şehre gidin" dedi. "Orada karşınıza testiyle su taşıyan bir adam çıkacak. Onun arkasından gidin. 14 Adam bir eve girecek. O evin sahibine deyin ki, ‘Öğretmenimiz, "Misafir odam nerede?" diye soruyor. "Orada öğrencilerimle birlikte bayram yemeğini yemek istiyorum." ’ 15 O size üst katta döşenmiş ve hazırlanmış büyük bir oda gösterecek. Bizim için orasını hazırlayın."

16 İki öğrenci çıkıp şehre gitti. Her şeyi İsaʼnın anlattığı gibi buldular. Özgürlük Bayram hazırlıklarını yaptılar.

17 Akşam olunca İsa on iki elçisiyle geldi. 18 Onlar sofraya oturmuş yemek yerken İsa şöyle dedi: "Size doğrusunu söylüyorum: aranızdan benimle yemek yiyen biri bana ihanet edecek!"

19 Öğrenciler üzülmeye başladılar ve teker teker Oʼna sordular: "Herhalde ben değilim?"

20 İsa onlara şöyle dedi: "On iki elçiden biridir. Benimle birlikte ekmeğini çanağa bandırandır. 21 Gerçi İnsan Oğlu tıpkı kendisi hakkında yazıldığı gibi ölüme gidiyor. Ama İnsan Oğluʼna ihanet eden adamın vay haline! O adam hiç doğmasaydı, onun için daha iyi olurdu."

22 Onlar yemek yerken, İsa eline ekmek aldı, şükredip onu böldü ve öğrencilerine verdi. "Alın, bu benim bedenimdir" dedi.

23 Sonra eline bir bardak şarap aldı, şükredip onlara verdi. Hepsi ondan içti. 24 Onlara, "Bu benim kanımdır" dedi. "Birçok kişi için akıtılan antlaşma kanıdır. 25 Size doğrusunu söylüyorum: Allahʼın Krallığıʼnda yenisini içeceğim güne kadar asmanın ürününden bir daha içmeyeceğim."

26 İlahi söyledikten sonra, İsa ve öğrencileri çıkıp Zeytin Dağıʼna doğru gittiler.

27 İsa onlara şöyle dedi: "Hepiniz beni terk edeceksiniz. Çünkü şöyle yazılmıştır:

‘Çobanı vuracağım,

koyunlar da darmadağın olacak.’*14:27 Zekeriya 13:7

28 Ama ben ölüp dirildikten sonra önünüzden Celileʼye gideceğim."

29 Petrus İsaʼya, "Herkes seni terk etse de ben asla terk etmem!" dedi.

30 O zaman İsa ona şöyle dedi: "Sana doğrusunu söylüyorum: bu gece, horoz iki defa ötmeden, sen beni üç defa inkâr edeceksin."

31 Petrus ise ısrarla şöyle dedi: "Seninle birlikte ölmem lazım olsa bile, seni asla inkâr etmem!" Hepsi de aynı şeyi söyledi.

32 Böylece Getsemani adındaki bahçeye geldiler. İsa öğrencilerine şöyle dedi: "Ben dua ederken burada oturun." 33 Yanına Petrusʼu, Yakubʼu ve Yuhannaʼyı aldı. Endişe ve derin bir sıkıntı hissetmeye başladı. 34 Onlara şöyle dedi: "Ben ölüm derecesinde üzüntülüyüm. Burada kalın ve uyanık durun."

35 İsa biraz ileri gitti, yere kapandı. Eğer mümkünse acı çekeceği saati yaşamamak için dua etmeye başladı. 36 "Abba!*14:36 Abba Abba kelimesi Aramiceʼde baba anlamına gelir. Baba!" dedi. "Sen her şeyi yapabilirsin. Bu bardağı*14:36 Bu bardağı Allahʼın insanları cezalandırması bardaktan boşaltılan sersemleten içkiye benzetilir Yeşaya 51:17. Buradaki "bardak" sözü, İsaʼnın çarmıhta insanların yerine günahlarının cezasını çekmesini anlatır. benden uzaklaştır. Yine de, benim istediğim değil, senin istediğin olsun."

37 İsa döndüğünde öğrencileri uykuda buldu. Petrusʼa, "Simun, uyuyor musun?" dedi. "Bir saat bile uyanık duramadın mı? 38 Uyanık durun. Denendiğinizde günaha düşmemek için dua edin. Ruh istekli, ama beden zayıftır."

39 Tekrar onlardan uzaklaşıp aynı sözlerle dua etti. 40 Geri geldiğinde onları yine uykuda buldu. Çünkü gözleri ağırlaşmıştı. İsaʼya ne cevap vereceklerini bilemediler.

41 İsa üçüncü defa gelip onlara şöyle dedi: "Hâlâ uyuyor ve dinleniyorsunuz! Yeter artık! Saat geldi. Bakın, İnsan Oğlu günahkârların eline teslim ediliyor. 42 Kalkın, gidelim! Bakın, bana ihanet eden adam yaklaşıyor!"

43 İsa daha konuşurken, on iki elçiden biri olan Yahuda geldi. Yanında bir kalabalık vardı. Kılıçlar ve sopalar taşıyorlardı. Başrahipler, Tevrat uzmanları ve halkın liderleri onları yollamıştı.

44 İsaʼya ihanet eden Yahuda onlara şöyle bir işaret vermişti: "Kimi öpersem, İsa Oʼdur. Oʼnu yakalayın, sıkı tutup götürün." 45 Yahuda gelir gelmez İsaʼya yaklaşıp, "Öğretmenim", dedi ve Oʼnu öptü. 46 Bunun üzerine adamlar İsaʼyı yakalayıp tutukladılar. 47 Ama İsaʼnın yanında olanlardan biri kılıcını çekti. Başrahibin kölesine vurup, onun kulağını kesti.

48 İsa gelenlere şöyle dedi, "Haydut muyum ki, beni kılıçlarla, sopalarla yakalamaya çıktınız? 49 Her gün tapınak avlusunda aranızda vaaz ediyordum. O zaman beni tutuklamadınız. Ama bunlar, Kutsal Yazılarʼın sözleri yerine gelsin diye oldu." 50 Bunun üzerine bütün öğrencileri İsaʼyı bırakıp kaçtılar.

51 İsaʼnın ardından gidenlerin arasında sadece keten çarşafa sarınmış bir delikanlı da vardı. Onu da tutmaya çalıştılar. 52 Ama o çarşafı bırakıp çırılçıplak kaçtı.

53 İsaʼyı başrahibin evine götürdüler. Orada bütün önemli rahipler, liderler ve Tevrat uzmanları toplanmıştı. 54 Petrus ise İsaʼyı uzaktan izledi. Sonunda başrahibin avlusuna girdi. Görevlilerle birlikte oturmuş, ateş başında ısınıyordu.

55 Başrahipler ve Meclisʼin öbür üyeleri İsaʼyı ölüm cezasına çarptırabilmek için Oʼna karşı şahitlik yapacak birilerini bulmaya çalışıyorlardı. Ama hiç bulamadılar. 56 Bir sürü kişi İsa hakkında yalancı şahitlik yaptı, ama şahitlikleri birbirine uymadı.

57 Kimi adamlar kalkıp İsa hakkında yalancı şahitlik yaptılar: 58 "Biz Oʼnun şöyle konuştuğunu işittik: ‘Elle yapılmış bu tapınağı yıkıp üç gün sonra elle yapılmamış başka bir tapınak kuracağım!’ " dediler. 59 Ama bu konuda bile şahitlikleri birbirine uymadı.

60 Başrahip ayağa kalkıp orta yere çıktı ve İsaʼya şunu sordu: "Bu adamların sana karşı yaptıkları şahitliklere cevabın yok mu?" 61 Ama İsa sessiz kaldı, hiç cevap vermedi.

Başrahip tekrar Oʼna sordu: "Övülmeye layık Olanʼın*14:61 Övülmeye layık Olanʼın Allah. Oğlu Mesih sen misin?"

62 İsa, "Evet" dedi. "Ben Oʼyum! Üstelik İnsan Oğluʼnun, kudret Sahibiʼnin sağında oturduğunu ve gökteki bulutlarla geldiğini göreceksiniz."

63 Bunun üzerine başrahip elbiselerini yırttı*14:63 Başrahip elbiselerini yırttı Bir insanın kendini Allahʼla bir sayma suçunun ne kadar ağır bir suç olduğunu gösteren törensel davranış. ve "Artık şahitlere ne ihtiyacımız kaldı?" dedi. 64 "Kendini Allahʼla bir saydığını siz kendiniz işittiniz. Kararınız ne?"

Oradakilerin hepsi İsaʼnın ölüm cezasını hak ettiğine karar verdi. 65 Bazıları Oʼnun üzerine tükürmeye başladılar. Gözlerini bağlayıp Oʼnu yumrukladılar. "Haydi, peygamberliğini göster!" dediler. Nöbetçiler de Oʼnu aralarına alıp tokatladılar.

66 Bu arada Petrus aşağıda, avluda bulunuyordu. Başrahibin bir hizmetçi kızı oradan geçti. 67 Petrusʼun ısınmakta olduğunu gördü. Ona dikkatle baktıktan sonra, "Sen de Nasıralı İsaʼyla birlikteydin" dedi.

68 Petrus ise bunu inkâr etti. "Ne söylüyorsun bilmiyorum, anlamıyorum da!" dedi. Sonra dışarıya avlunun kapısının önüne çıktı. Bu arada horoz öttü.

69 Hizmetçi kız Petrusʼu görünce etrafta duranlara yine "Bu adam da onlardandır!" demeye başladı. 70 Petrus bunu bir daha inkâr etti.

Az sonra etrafta duranlar yine Petrusʼa, "Elbette onlardansın, çünkü sen de Celileʼdensin" dediler.

71 Bunun üzerine Petrus kendine lanet okuyup yemin etmeye başladı. "Bahsettiğiniz adamı tanımıyorum" dedi.

72 O anda horoz ikinci defa öttü. Petrus da İsaʼnın şu sözünü hatırladı: "Horoz iki kere ötmeden sen beni üç defa inkâr edeceksin." Sonra yere çöküp hüngür hüngür ağlamaya başladı.