5 และทานไดลมคำเตอนนนเสย ซงไดเตอนทานเหมอนกบเตอนบตรวา บตรชายของเราเอย อยาดหมนการตสอนขององคพระผเปนเจา และอยาระอาใจเมอพระองคทรงตเตยนทานนน6 เพราะองคพระผเปนเจาทรงตสอนผทพระองคทรงรก และเมอพระองคทรงรบผใดเปนบตร พระองคกทรงเฆยนตผนน'7 ถาทานทงหลายทนเอาการตสอน พระเจายอมทรงปฏบตตอทานเหมอนทานเปนบตร ดวยวามบตรคนใดเลาทบดาไมไดตสอนเขาบาง8 แตถาทานทงหลายไมไดถกตสอนเชนเดยวกบคนทงปวง ทานกไมไดเปนบตร แตเปนลกทไมมพอ9 อกประการหนง เราทงหลายไดมบดาตามเนอหนงทไดตสอนเรา และเราจงไดนบถอบดานน ยงกวานนอก เราควรจะไดยำเกรงนบนอบตอพระบดาแหงจตวญญาณและจำเรญชวตมใชหรอ10 เพราะแทจรงบดาเหลานนตสอนเราเพยงชวเวลาเลกนอย ตามความเหนดเหนชอบของเขาเทานน แตพระองคไดทรงตสอนเราเพอประโยชนของเรา เพอใหเราไดเขาสวนในความบรสทธของพระองค11 ดงนนการตสอนทกอยางเมอกำลงถกอยนนไมเปนการชนใจเลย แตเปนการเศราใจ แตภายหลงกกระทำใหเกดผลเปนความสขสำราญแกบรรดาคนทตองทนอยนน คอความชอบธรรมนนเอง