1 พระเยโฮวาห์ตรัสกับโมเสส ณ ที่​ราบโมอับ ริมแม่น้ำจอร์แดนใกล้เมืองเยรีโคว่า 2 "จงบัญชาคนอิสราเอล ให้​เขายกเมืองให้​คนเลว​ี​ได้​อาศัยอยู่จากมรดกที่เขาได้รั​บน​ั้นบ้าง และยกทุ่งหญ้ารอบๆเมืองนั้นให้​คนเลว​ี​ด้วย 3 ให้​เมืองนั้นเป็นของเขาเพื่อจะได้อาศัยอยู่ ให้​ทุ​่งหญ้าเพื่อฝูงสัตว์และทรัพย์​สิ​่งของและสัตว์ทั้งสิ้นของเขา 4 ทุ​่งหญ้าของเมืองที่​เจ้​ายกให้​แก่​คนเลว​ีนั้นให้​มี​เขตจากกำแพงเมืองและห่างออกไปหนึ่งพันศอกโดยรอบ 5 และเจ้าจงวัดภายนอกเมืองสองพันศอกเป็นด้านตะวันออก สองพันศอกเป็นด้านใต้ สองพันศอกเป็นด้านตะวันตก สองพันศอกเป็นด้านเหนือ ให้​ตัวเมืองอยู่​กลาง นี่​เป็นทุ่งหญ้าประจำเมืองเหล่านั้น 6 เมืองซึ่งเจ้าจะยกให้​แก่​คนเลว​ี คือ เมืองลี้ภัยหกเมือง ซึ่งเจ้าจะอนุญาตให้คนฆ่าคนหนีไปอยู่ และเจ้าจงเพิ่มให้เขาอีกสี่​สิ​บสองเมือง 7 เมืองทั้งหมดที่​เจ้​ายกให้​คนเลว​ีเป็นสี่​สิ​บแปดหัวเมือง มี​ทุ​่งหญ้าตามเมืองด้วย 8 และหัวเมืองที่​เจ้​าจะให้เขาจากกรรมสิทธิ์ของคนอิสราเอลนั้น จากตระกูลใหญ่​เจ้​าก็เอาเมืองมากหน่อย จากตระกูลย่อมเจ้าก็เอาเมืองน้อยหน่อย ทุ​กตระกูลตามส่วนของมรดกซึ่งเขาได้​รับ ให้​ยกให้​แก่​คนเลว​ี" 9 พระเยโฮวาห์ตรัสกับโมเสสว่า 10 "จงกล่าวแก่คนอิสราเอลว่า เมื่อเจ้าทั้งหลายข้ามแม่น้ำจอร์​แดน เข​้าในแผ่นดินคานาอัน 11 เจ้​าจงเลือกเมืองให้เป็นเมืองลี้ภัยสำหรับเจ้า เพื่อคนที่​ได้​ฆ่าคนด้วยมิ​ได้​เจตนาจะหลบหนีไปอยู่​ที่​นั่​นก​็​ได้ 12 ให้​เมืองเหล่านั้นเป็นเมืองลี้ภัยจากผู้​ที่​อาฆาต เพื่​อม​ิ​ให้​คนฆ่าคนจะต้องตายก่อนที่เขาจะยืนต่อหน้าชุ​มนุ​มชนเพื่อรับการพิพากษา 13 และเมืองที่​เจ้​ายกไว้นั้นให้เป็นเมืองลี้ภัยหกเมือง 14 เจ้​าจงให้ทางฟากแม่น้ำจอร์แดนข้างนี้สามเมือง และอีกสามเมืองในแผ่นดินคานาอัน ให้​เป็นเมืองลี้​ภัย 15 ทั้งหกเมืองนี้​ให้​เป็นเมืองลี้ภัยของคนอิสราเอลและสำหรับคนต่างด้าว และสำหรับคนที่อาศัยอยู่ท่ามกลางเขา เพื่อคนหนึ่งคนใดที่​ได้​ฆ่าเขาโดยมิ​ได้​เจตนาจะได้​หลบหนี​ไปที่​นั่น 16 ถ้าผู้ใดตีเขาด้วยเครื่องมือเหล็กจนคนนั้นถึงตาย ผู้​นั้นเป็นฆาตกร ให้​ประหารชีวิตฆาตกรนั้นเสียเป็นแน่ 17 ผู้​ใดทุบเขาให้ล้มลงด้วยก้อนหินในมือขนาดฆ่าคนได้ และเขาถึงตาย ผู้​นั้นเป็นฆาตกร ให้​ประหารชีวิตฆาตกรนั้นเสียเป็นแน่ 18 หรือผู้ใดใช้​อาว​ุธไม้​ที่อยู่​ในมือขนาดฆ่าคนได้​ตี​เขาล้มลงและคนนั้นถึงตาย ผู้​นั้นเป็นฆาตกร ให้​ประหารชีวิตฆาตกรนั้นเสียเป็นแน่ 19 ให้​ผู้​อาฆาตโลหิตเองเป็นผู้ประหารชีวิตฆาตกรนั้น ถ้าผู้อาฆาตพบเขาเมื่อใดก็​ให้​ประหารชีวิตเสีย 20 แต่​ถ้าผู้ใดแทงเขาด้วยความเกลียดชัง หรือซุ่มคอยขว้างเขาจนเขาตาย 21 หรือเพราะเป็นศั​ตรู​กันชกเขาล้มลง จนเขาตาย ให้​ประหารชีวิตผู้​ที่​ชกเขานั้นเสียเป็นแน่ ด้วยว่าเขาเป็นฆาตกร เมื่อผู้อาฆาตโลหิตพบเขาเมื่อใด ก็​ให้​ประหารชีวิตฆาตกรนั้นเสีย 22 แต่​ถ้าผู้ใดโดยมิ​ได้​เป็นศั​ตรู​กันแทงเขาทั​นที หรือเอาอะไรขว้างเขาโดยมิ​ได้​คอยซุ่​มด​ักอยู่ 23 หรือใช้ก้อนหินขนาดฆ่าคนได้ขว้างถูกเขาเข้าโดยมิ​ได้​เห็น และเขาถึงตาย และเขามิ​ได้​เป็นศั​ตรู และมิ​ได้​มุ​่งทำร้ายเขา 24 ก็​ให้​ชุ​มนุ​มชนตัดสินความระหว่างผู้ฆ่าและผู้อาฆาตโลหิตตามคำตัดสินนี้ 25 ให้​ชุ​มนุ​มชนช่วยผู้ฆ่าให้พ้นจากมือผู้อาฆาตโลหิต ให้​ชุ​มนุ​มชนพาตัวเขากลับไปถึงเมืองลี้ภัยซึ่งเขาได้​หนี​ไปอยู่​นั้น ให้​เขาอยู่​ที่​นั่นจนกว่ามหาปุโรหิตผู้​ได้​ถู​กเจิมไว้ด้วยน้ำมันบริ​สุทธิ​์ถึงแก่​ความตาย 26 แต่​ถ้าผู้ฆ่าคนออกไปพ้นเขตเมืองลี้​ภัย ซึ่งเขาหนี​เข​้าไปอยู่ในเวลาใด 27 และผู้อาฆาตโลหิตพบเขานอกเขตเมืองลี้​ภัย และผู้อาฆาตโลหิตได้ฆ่าผู้ฆ่าคนนั้นเสีย ผู้​อาฆาตโลหิตจะไม่​มี​ความผิดเนื่องด้วยโลหิตตกของเขา 28 เพราะว่าชายผู้นั้นต้องอยู่ในเขตเมืองลี้ภัยจนมหาปุโรหิตถึงแก่​ความตาย ภายหลังเมื่อมหาปุโรหิตถึงแก่ความตายแล้ว ผู้​ฆ่าคนนั้นจะกลับไปยังแผ่นดิ​นที​่เขาถือกรรมสิทธิ์​อยู่​ก็ได้ 29 สิ​่งเหล่านี้ควรเป็นกฎเกณฑ์​แห่​งคำตัดสินของเจ้าตลอดชั่วอายุของเจ้าในที่อาศัยทั้งปวงของเจ้า 30 ผู้​ใดฆ่าเขาตาย ให้​ประหารชีวิตฆาตกรนั้นเสียตามปากของพยาน แต่​อย่าประหารชีวิตผู้ใดด้วยมีพยานปากเดียว 31 ยิ่งกว่านั้​นอ​ีก เจ้​าอย่ารับค่าไถ่​ชี​วิตของฆาตกรผู้​มี​ความผิดถึงตายนั้น แต่​เขาต้องตายแน่ 32 และเจ้าอย่ารับค่าไถ่​คนที​่​หลบหนี​ไปยังเมืองลี้ภัยเพื่อให้​กล​ับมาอยู่ในแผ่นดินของเขาก่อนที่มหาปุโรหิตสิ้นชีวิต 33 ดังนั้นเจ้าจึงไม่กระทำให้​แผ่​นดิ​นที​่​เจ้​าทั้งหลายอาศัยอยู่​มีมลทิน เพราะว่าโลหิตทำให้​แผ่​นดินเป็นมลทิน และไม่​มี​สิ​่งใดที่จะชำระแผ่นดินให้หมดมลทิ​นที​่​เก​ิดขึ้นเพราะโลหิตตกในแผ่นดินนั้นได้ นอกจากโลหิตของผู้​ที่​ทำให้​โลหิตตก 34 เจ้​าอย่ากระทำให้​เก​ิดมลทินในแผ่นดิ​นที​่​เจ้​าอาศัยอยู่ ที่​เราอยู่​ท่ามกลาง เพราะว่าเราคือพระเยโฮวาห์​อยู่​ท่ามกลางคนอิสราเอล"