Raniera 9

Te Īnoi a Raniera mō tōna Iwi

1 I te tuatahi o ngā tau o Tariuha tama a Ahahueruha, nō ngā uri o ngā Meri, i kīngi nei ia ki te kīngitanga o ngā Karari. 2 I tōna tau tuatahi i kīngi ai, ka kitea e ahau, e Raniera, ki ngā pukapuka te maha o ngā tau i puta mai ai te kupu a Ihowā ki a Heremaia poropiti, hei whakatutukitanga i te ururua o Hiruhārama, arā ka tae ki te whitu tekau tau.

3 Nā, ka anga tōku mata ki te Ariki, ki te Atua; rapua ana e ahau i runga i te karakia, i te īnoi, i te nohopuku, i te kākahu taratara, i te pungarehu. 4 Nā, ka īnoi atu ahau ki te Ariki, ki tōku Atua, ka whāki, ka mea,

"E te Ariki, e te Atua nui, e te Atua whakamataku, e pupuri nei i te kawenata, i te atawhai mō te hunga e aroha ana ki a ia, e pupuri ana i āna whakahau. 5 Kua hara mātou, kua poka kē, kua mahi i te kino, kua whakakeke hoki, i a mātou i tahuri kē nei i āu whakahau, i āu tikanga. 6 Kīhai anō mātou i whakarongo ki āu pononga, ki ngā poropiti i kōrero nei i runga i tōu ingoa ki ō mātou kīngi, ki ō mātou rangatira, ki ō mātou mātua, ki te iwi katoa anō o te whenua.

7 "Kei a koe, e te Ariki, te tika, kei a mātou ia te whakamā o te mata, koia anō tēnei ināianei; kei ngā tāngata anō o Hūrā, kei ngā tāngata o Hiruhārama, kei a Īharaira katoa, kei ngā mea e tata ana, kei ngā mea i tawhiti, i ngā whenua katoa i peia atu ai rātou e koe, mō tō rātou hē i hē ai rātou ki a koe. 8 E te Ariki, kei a mātou nei ko te whakamā o te mata, kei ō mātou kīngi hoki, kei ō mātou rangatira, kei ō mātou mātua hoki, nō te mea i hara mātou ki a koe. 9 Nā te Ariki, nā tō mātou Atua, ngā mahi tohu me ngā murunga hara, ko mātou ia kua whakakeke ki a ia; 10 kīhai anō i whakarongo ki te reo o Ihowā, o tō mātou Atua, kīhai i haere i āna ture i whakatakotoria e ia, arā e āna pononga, e ngā poropiti, ki tō mātou aroaro.

11 "Āe rā, kua takahia e Īharaira katoa tāu ture, kua whakarērea e rātou, kia kore ai rātou e rongo ki tōu reo; koia i ringihia ai te kanga ki runga ki a mātou, me te oati i tuhituhia ki te ture a Mohi pononga a te Atua; kua hara hoki mātou ki a ia. 12 Nā, kua pūmau i a ia āna kupu i kōrerotia e ia mō mātou, mō ō mātou kaiwhakawā i whakarite nei i ō mātou whakawā, nā te kino nui hoki kua kawea mai nei e ia ki runga ki a mātou. Kāhore hoki he rite mō te mea kua meatia nei ki Hiruhārama i raro i te rangi katoa. 13 Ka rite ki te mea i tuhituhia ki te ture a Mohi tēnei kino katoa kua tae mai nei ki a mātou. Heoi, kāhore ā mātou īnoi ki te aroaro o Ihowā, o tō mātou Atua, mō mātou kia tahuri atu i ō mātou kino, kia mātau hoki ki tōu pono. 14 Nā reira te kino i tirotirohia mai ai e Ihowā, ā, kawea mai ana e ia ki runga ki a mātou; tika tonu hoki tā Ihowā, tā tō mātou Atua, i āna mahi katoa e mahia ana e ia, ā, kīhai mātou i whakarongo ki tōna reo.

15 "Nā āianei, e te Ariki, e tō mātou Atua, nāu nei i kawe mai tāu iwi i te whenua o Īhipa i runga i te ringa kaha, ā, mahia ana e koe he ingoa mōu, pēnei anō me tēnei ināianei; hara ana mātou, mahi ana i te kino. 16 E te Ariki, kia rite ki āu mahi tika katoa, whakatahuritia atu tōu riri, tōu weriweri, i tāu pā, i Hiruhārama, i tōu maunga tapu. He hara nei hoki nō mātou, he kino nō ō mātou mātua i ingoa kino ai a Hiruhārama me tāu iwi ki te hunga katoa i tētahi taha o mātou, i tētahi taha. 17 Nā, whakarongo āianei, e tō mātou Atua, ki te īnoi a tāu pononga, ki āna tangi, kia mārama anō tōu mata ki tōu wāhi tapu kua ururua nei, me whakaaro ki te Ariki. 18 Kia anga mai, e tōku Atua, tōu taringa, whakarongo hoki, titiro mai hoki ōu kanohi, kia kitea ai e koe ō mātou matenga, me te pā anō kua huaina nei tōu ingoa mō reira. Ehara hoki i te mea he tika nō mātou i tukua atu ai e mātou ā mātou īnoi ki tōu aroaro, engari he nui nō āu mahi tohu. 19 Whakarongo, e te Ariki! E te Ariki, murua te hē! E te Ariki, whakarongo mai, e mahi! Kaua e whakaroa; kia mahara anō ki a koe, e tōku Atua, kua oti hoki tōu ingoa te whakahua mō tāu pā, mō tāu iwi."

Ka Whakamāramatia te Poropiti e Kapariera

20 Nā, i ahau e kōrero ana, e karakia ana, e whāki ana i tōku hara, i te hara anō o tōku iwi, o Īharaira, e tuku ana i tāku īnoi ki te aroaro o Ihowā, o tōku Atua, mō te maunga tapu o tōku Atua – 21 āe rā, i ahau e kōrero ana, e karakia ana, nā, ko Kapariera, ko te tangata i kitea e ahau i te whakakitenga i te tīmatanga, ko tōna rere he mea whakahohoro, kua pā mai ki ahau i te wā o tō te ahiahi whakahere. 22 Nā, ka ako ia i ahau, ka kōrero ki ahau, ka mea, "E Raniera, kua puta mai nei ahau kia mōhio ai koe, kia mātau ai. 23 I te tīmatanga o āu īnoi i puta te kupu, ā, kua tae mai ahau ki te whakaatu; e arohaina nuitia ana hoki koe, nā, kia mōhio koe ki te mea, whakaaroa anō te kite.

24 "E whitu tekau ngā wiki kua oti te whakarite mō tōu iwi, mō tōu pā tapu hoki, e whakaotia ai te poka kē, e whakamutua ai ngā hara, e oti ai te whakamārie mō te kino, e kawea mai ai te tika mau tonu, e hīritia ai te kite, me te poropititanga, e whakawahia ai te Tapu Rawa.

25 "Nā, kia mōhio, ā, kia mārama hoki, e whitu ngā wiki o te putanga o te kupu, kia whakahoutia, kia hangā a Hiruhārama ā tae noa ki te mea i whakawahia, ki te rangatira. Ā, e ono tekau mā rua ngā wiki, ka oti anō te hanga, me te waharoa, me te awakeri, ahakoa i roto i ngā wā raruraru. 26 Ā, ka taka aua wiki e ono tekau mā rua, ka hātepea atu te mea i whakawahia, ā, kāhore he mea māna; ā, ka whakangaromia te pā me te wāhi tapu e te iwi o te rangatira ka haere mai nei; ā, he waipuke kei tōna mutunga, ā, he whawhai taea noatia te mutunga; kua takoto hoki ngā whakangaromanga. 27 Ā, ka hangā e ia he kawenata pūmau ki ētahi tokomaha, kotahi te wiki; ka tae ki te hāwhe o te wiki e meinga ana e ia kia mutu te patunga tapu me te whakahere. Nā, ka haere mai tētahi i runga i te parirau o ngā mea whakarihariha, māna e whakaururua; ā, ka ringihia he riri ki runga ki te kaiwhakangaro, ā taea rawatia anō te whakaotinga, he mea kua oti te whakarite."

Gebed van Daniël. Die sewentig sewetalle. Die Messías.

1 IN die eerste jaar van Daríus, die seun van Ahasvéros, uit die geslag van die Meders, wat koning gemaak was oor die koninkryk van die Chaldeërs,

2 in die eerste jaar van sy regering het ek, Daniël, in die boeke gemerk dat die getal jare waaroor die woord van die Here tot die profeet Jeremia gekom het met betrekking tot die puinhope van Jerusalem, sewentig volle jare was.

3 En ek het my aangesig tot die Here God gerig om met vas, en in roukleed en as, my aan gebed en smekinge te wy.

4 En ek het tot die Here my God gebid en belydenis gedoen en gesê: Ag, Here, grote en gedugte God, wat die verbond en die goedertierenheid hou vir die wat Hom liefhet en sy gebooie onderhou,

5 ons het gesondig en verkeerd gedoen en goddeloos gehandel en in opstand gekom en van u gebooie en verordeninge afgewyk.

6 En ons het nie geluister na u knegte, die profete, wat in u Naam gespreek het tot ons konings, ons owerstes en ons vaders en tot die hele volk van die land nie.

7 Aan U, Here, kom die geregtigheid toe, maar aan ons beskaming van die aangesig soos dit vandag is, aan die manne van Juda en aan die inwoners van Jerusalem en aan die hele Israel, die wat naby en die wat ver is in al die lande waarheen U hulle verdryf het, oor hulle ontrou wat hulle teen U begaan het.

8 Here, aan ons kom toe beskaming van die aangesig, aan ons konings, aan ons owerstes en aan ons vaders, omdat ons teen U gesondig het.

9 By die Here onse God is barmhartigheid en vergewing, want ons het teen Hom opgestaan

10 en na die stem van die Here onse God nie geluister om te wandel in sy wette wat Hy ons deur die diens van sy knegte, die profete, voorgehou het nie.

11 Maar die hele Israel het u wet oortree en afgewyk deurdat hulle nie na u stem geluister het nie; daarom is die vloek en die eed oor ons uitgestort wat geskrywe is in die wet van Moses, die kneg van God, want ons het teen Hom gesondig.

12 En Hy het sy woorde in vervulling laat gaan wat Hy oor ons gespreek het en oor ons rigters wat ons bestuur het, deur groot onheil oor ons te bring wat onder die ganse hemel nie gebeur het soos in Jerusalem nie;

13 soos in die wet van Moses geskrywe is — al hierdie onheil het oor ons gekom, en ons het die aangesig van die Here onse God nie om genade gesmeek deur ons te bekeer van ons ongeregtighede en ag te gee op u waarheid nie.

14 Daarom was die Here wakker oor die onheil, om dit oor ons te bring; want die Here onse God is regverdig by al sy werke wat Hy doen, maar ons het nie na sy stem geluister nie.

15 Nou dan, o Here onse God wat u volk uit Egipteland met 'n sterke hand uitgelei en vir U 'n Naam gemaak het soos dit vandag is, ons het gesondig, ons was goddeloos.

16 o Here, laat tog volgens al u geregtigheid u toorn en u grimmigheid van u stad Jerusalem, u heilige berg, afgewend word, want om ons sondes en die ongeregtighede van ons vaders ontwil is Jerusalem en u volk 'n voorwerp van versmading vir almal rondom ons.

17 Hoor dan nou, onse God, na die gebed van u kneg en na sy smekinge, en laat ter wille van die Here u aangesig skyn oor u heiligdom wat woes lê.

18 Neig u oor, my God, en hoor, open u oë en aanskou ons verwoeste plekke en die stad waar u Naam oor uitgeroep is; want nie op grond van ons geregtigheid werp ons ons smekinge voor u aangesig neer nie, maar op grond van u grote barmhartigheid.

19 Here, hoor! Here, vergeef! Here, merk op en doen dit, vertoef tog nie, om U ontwil, my God; want u Naam is oor u stad en u volk uitgeroep.

20 Terwyl ek nog spreek en bid en my sonde en die sonde van my volk Israel bely en my smeking voor die aangesig van die Here my God neerwerp, ter wille van die heilige berg van my God,

21 terwyl ek nog spreek in die gebed, het die man Gabriël wat ek, uitgeput van vermoeienis, 'n vorige keer in die gesig gesien het, na my gekom omtrent die tyd van die aandspysoffer.

22 En hy het my onderrig en met my gespreek en gesê: Daniël, nou het ek heengegaan om jou insig te gee.

23 By die begin van jou smekinge het 'n woord uitgegaan, en ek het gekom om dit mee te deel, want jy is 'n geliefde man; gee dan ag op die woord en verstaan die gesig.

24 Sewentig sewetalle is oor jou volk en jou heilige stad bepaal, om die goddeloosheid te voleindig en om die maat van die sondes vol te maak en om die ongeregtigheid te versoen en om ewige geregtigheid aan te bring en om gesig en profeet te beseël en om wat hoogheilig is, te salf.

25 Nou moet jy weet en verstaan: van die uitgang van die woord af om Jerusalem te herstel en op te bou tot op 'n Gesalfde, 'n Vors, is sewe sewetalle; en twee-en-sestig sewetalle lank sal dit herstel en opgebou word, met pleine en slote, maar in tye van benoudheid.

26 En ná die twee-en-sestig sewetalle sal 'n Gesalfde uitgeroei word, maar sonder iets vir Hom; en die volk van 'n vors wat sal kom, sal die stad en die heiligdom verwoes, maar sy einde sal met 'n oorstroming wees, en tot die einde toe sal dit oorlog wees, vasbeslote verwoestings.

27 En hy sal een week lank met baie 'n sterk verbond sluit, en gedurende die helfte van die week sal hy slagoffer en spysoffer laat ophou; en op die vleuel van gruwels sal daar 'n verwoester wees, en wel tot aan die einde; en wat vas besluit is, sal oor wat woes is, uitgestort word.