1 Ó Senhor Deus,
que todo o meu ser te louve!
Ó Senhor, meu Deus,
como és grandioso!
Estás vestido de majestade
e de glória
2 e te cobres de luz.
Estendes os céus
como se fossem uma barraca
3 e constróis a tua casa
sobre as águas lá de cima.
Usas as nuvens
como o teu carro de guerra
e voas nas asas do vento.
4 Fazes com que os ventos
sejam os teus mensageiros
e com que os relâmpagos
sejam os teus servidores.
5 Tu puseste a terra bem firme
sobre os seus alicerces,
e assim ela nunca será abalada.
6 Cobriste a terra
com o oceano profundo,
como se ele fosse uma capa,
e as águas ficaram acima das montanhas.
7 Porém, quando repreendeste as águas,
elas fugiram;
quando ouviram o teu grito de comando,
saíram correndo.
8 As águas correram pelos montes
e desceram para os vales,
indo ao lugar que preparaste para elas.
9 Tu puseste um limite para as águas
a fim de que não cobrissem de novo
a terra.
10 Tu fazes surgir nascentes nos vales,
e os rios correm entre os montes.
11 Da sua água bebem
todos os animais selvagens;
com ela os jumentos selvagens
matam a sede.
12 Nas margens dos rios,
os pássaros fazem os seus ninhos
e cantam entre os galhos das árvores.
13 Do céu tu envias chuvas
para os montes,
e a terra fica cheia das tuas bênçãos.
14 Fazes crescer capim para o gado
e verduras e cereais para as pessoas,
que assim tiram da terra
o seu alimento.
15 Fazes a terra produzir o vinho,
que deixa a gente feliz;
o azeite, que alegra;
e o pão, que dá forças.
16 Muita chuva cai sobre as árvores
de Deus, o Senhor,
sobre os cedros, que ele plantou
nos montes Líbanos.
17 Ali os pássaros fazem os seus ninhos,
e as cegonhas constroem as suas casas
nos pinheiros.
18 Os cabritos selvagens vivem
no alto das montanhas,
e as lebres se escondem nos rochedos.
19 Tu fizeste a lua para marcar os meses;
o sol sabe a hora de se pôr.
20 Tu fizeste a noite,
e todos os animais selvagens saem
quando escurece.
21 Os leões novos rugem enquanto caçam,
procurando a comida que Deus dá.
22 Porém, quando o sol aparece,
eles voltam
e vão se deitar nas suas covas.
23 Então as pessoas saem para o serviço
e trabalham até a tarde.
24 Ó Senhor, tu tens feito
tantas coisas
e foi com sabedoria que as fizeste.
A terra está cheia das tuas criaturas.
25 Ali está o mar imenso, enorme,
onde vivem animais grandes e pequenos,
tantos, que não podem ser contados.
26 No mar passam os navios,
e nele brinca Leviatã ,
o monstro marinho que tu criaste.
27 Todos esses animais dependem de ti,
esperando que lhes dês alimento
no tempo certo.
28 Tu dás a comida,
e eles comem e ficam satisfeitos.
29 Quando escondes o rosto, ficam com medo;
se cortas a respiração que lhes dás,
eles morrem
e voltam ao pó de onde saíram.
30 Porém, quando lhes dás o sopro de vida,
eles nascem;
e assim dás vida nova à terra.
31 Que a glória de Deus, o Senhor,
dure para sempre!
Que ele se alegre com aquilo que fez!
32 O Senhor olha para a terra, e ela treme;
toca nas montanhas, e elas soltam fumaça.
33 Cantarei louvores ao Senhor
enquanto eu viver;
cantarei ao meu Deus a vida inteira.
34 Que o Senhor fique contente
com a minha canção,
pois é dele que vem a minha alegria!
35 Que desapareçam da terra aqueles
que não querem saber de Deus,
e que os maus deixem de existir!
Que todo o meu ser te louve,
ó Senhor Deus!
Aleluia!
Nova Tradução na Linguagem de Hoje© Copyright © 2000 Sociedade Bíblica do Brasil. Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a Sociedade Bíblica do Brasil www.sbb.org.br. A Sociedade Bíblica do Brasil trabalha para que a Bíblia esteja, efetivamente, ao alcance de todos e seja lida por todos. A SBB é uma entidade sem fins lucrativos, dedicada a promover o desenvolvimento integral do ser humano. Você também pode ajudar a Causa da Bíblia!
1 Purihin mo ang Panginoon, Oh kaluluwa ko. Oh Panginoon kong Dios ikaw ay totoong dakila; ikaw ay nabibihisan ng karangalan at kamahalan. 2 Na siyang nagbabalot sa iyo ng liwanag na parang bihisan; na siyang naguunat ng mga langit na parang tabing: 3 Na siyang naglalagay ng mga tahilan ng kaniyang mga silid sa tubig; na siyang gumagawa sa mga alapaap na kaniyang karro; na siyang lumalakad sa mga pakpak ng hangin: 4 Na siyang gumagawa sa mga hangin na mga sugo niya; ang kaniyang mga tagapangasiwa ay alab ng apoy: 5 Na siyang naglagay ng mga patibayan ng lupa, upang huwag makilos magpakailan man, 6 Iyong tinakpan ng kalaliman na tila isang bihisan; ang tubig ay tumatayo sa itaas ng mga bundok. 7 Sa iyong pagsaway sila'y nagsitakas; sa hugong ng iyong kulog ay nagmadaling nagsialis sila; 8 Sila'y nagsiahon sa mga bundok, sila'y nagsilusong sa mga libis, sa dako mong itinatag ukol sa kanila. 9 Ikaw ay naglagay ng hangganan upang sila'y huwag makaraan; upang sila'y huwag magsibalik na tumakip sa lupa. 10 Siya'y nagsusugo ng mga bukal sa mga libis; nagsisiagos sa gitna ng mga bundok: 11 Sila'y nagpapainom sa bawa't hayop sa parang; nangagpapatid-uhaw ang mga mailap na asno. 12 Sa tabi nila ay nagkaroon ng kanilang tahanan ang mga ibon sa himpapawid, sila'y nagsisiawit sa mga sanga. 13 Kaniyang dinidilig ang mga bundok mula sa kaniyang mga silid: ang lupa'y busog sa bunga ng iyong mga gawa. 14 Kaniyang pinatutubo ang damo para sa mga hayop, at ang gugulayin sa paglilingkod sa tao: upang siya'y maglabas ng pagkain sa lupa: 15 At ng alak na nagpapasaya sa puso ng tao, at ng langis upang pasilangin ang kaniyang mukha, at ng tinapay na nagpapalakas ng puso ng tao. 16 Ang mga punong kahoy ng Panginoon ay busog; ang mga sedro sa Libano, na kaniyang itinanim; 17 Na pinamumugaran ng mga ibon: tungkol sa tagak, ang mga puno ng abeto ay kaniyang bahay. 18 Ang mga mataas na bundok ay para sa mga mailap na kambing; ang mga malalaking bato ay kanlungan ng mga coneho. 19 Kaniyang itinakda ang buwan sa mga panahon: nalalaman ng araw ang kaniyang paglubog. 20 Iyong ginagawa ang kadiliman at nagiging gabi; na iginagalaw ng lahat na hayop sa gubat. 21 Umuungal ang mga batang leon sa pagsunod sa mahuhuli nila, at hinahanap sa Dios ang kanilang pagkain. 22 Ang araw ay sumisikat sila'y nagsisialis, at nangahihiga sa kanilang mga yungib. 23 Lumalabas ang tao sa kaniyang gawain, at sa kaniyang gawa hanggang sa kinahapunan. 24 Oh Panginoon, pagka sarisari ng iyong mga gawa! sa karunungan ay ginawa mo silang lahat: ang lupa ay puno ng iyong kayamanan. 25 Nandoon ang dagat, na malaki at maluwang, na ginagalawan ng di mabilang na mga bagay, ng mga munti at ng mga malaking hayop din naman. 26 Doo'y nagsisiyaon ang mga sasakyan: nandoon ang buwaya na iyong nilikha upang maglibang doon. 27 Lahat ng ito ay nangaghihintay sa iyo, upang iyong mabigyan sila ng kanilang pagkain sa ukol na kapanahunan. 28 Ang iyong ibinibigay sa kanila ay pinipisan nila; iyong ibinubukas ang iyong kamay, sila'y nangabubusog ng kabutihan. 29 Iyong ikinukubli ang iyong mukha, sila'y nangababagabag; iyong inaalis ang kanilang hininga, sila'y nangamamatay, at nagsisibalik sa kanilang pagkaalabok. 30 Iyong sinusugo ang iyong Espiritu, sila'y nangalalalang; at iyong binabago ang balat ng lupa. 31 Manatili nawa ang kaluwalhatian ng Panginoon kailan man; magalak nawa ang Panginoon sa kaniyang mga gawa: 32 Na siyang tumitingin sa lupa at nayayanig: kaniyang hinihipo ang mga bundok at nagsisiusok. 33 Aawit ako sa Panginoon habang ako'y nabubuhay: ako'y aawit ng pagpuri sa aking Dios, samantalang mayroon akong kabuhayan. 34 Matamisin nawa niya ang aking pagbubulay: ako'y magagalak sa Panginoon. 35 Malipol nawa ang mga makasalanan sa lupa, at mawala nawa ang masama. Purihin mo ang Panginoon, Oh kaluluwa ko. Purihin ninyo ang Panginoon.