1 Provérbios de Salomão: O filho sábio dá alegria ao pai; o filho tolo dá tristeza à mãe.2 Os tesouros de origem desonesta não servem para nada, mas a retidão livra da morte.3 O Senhor não deixa o justo passar fome, mas frustra a ambição dos ímpios.4 As mãos preguiçosas empobrecem o homem, porém as mãos diligentes lhe trazem riqueza.5 Aquele que faz a colheita no verão é filho sensato, mas aquele que dorme durante a ceifa é filho que causa vergonha.6 As bênçãos coroam a cabeça dos justos, mas a boca dos ímpios abriga a violência.7 A memória deixada pelos justos será uma bênção, mas o nome dos ímpios apodrecerá.8 Os sábios de coração aceitam mandamentos, mas a boca do insensato o leva à ruína.9 Quem anda com integridade anda com segurança, mas quem segue veredas tortuosas será descoberto.10 Aquele que pisca maliciosamente causa tristeza, e a boca do insensato o leva à ruína.11 A boca do justo é fonte de vida, mas a boca dos ímpios abriga a violência.12 O ódio provoca dissensão, mas o amor cobre todos os pecados.13 A sabedoria está nos lábios dos que têm discernimento, mas a vara é para as costas daquele que não tem juízo.14 Os sábios acumulam conhecimento, mas a boca do insensato é um convite à ruína.15 A riqueza dos ricos é a sua cidade fortificada, mas a pobreza é a ruína dos pobres.16 O salário do justo lhe traz vida, mas a renda do ímpio lhe traz castigo.17 Quem acolhe a disciplina mostra o caminho da vida, mas quem ignora a repreensão desencaminha outros.18 Quem esconde o ódio tem lábios mentirosos, e quem espalha calúnia é tolo.19 Quando são muitas as palavras o pecado está presente, mas quem controla a língua é sensato.20 A língua dos justos é prata escolhida, mas o coração dos ímpios quase não tem valor.21 As palavras dos justos dão sustento a muitos, mas os insensatos morrem por falta de juízo.22 A bênção do Senhor traz riqueza, e não inclui dor alguma.23 O tolo encontra prazer na má conduta, mas o homem cheio de entendimento deleita-se na sabedoria.24 O que o ímpio teme lhe acontecerá; o que os justos desejam lhes será concedido.25 Passada a tempestade, o ímpio já não existe, mas o justo permanece firme para sempre.26 Como o vinagre para os dentes e a fumaça para os olhos, assim é o preguiçoso para aqueles que o enviam.27 O temor do Senhor prolonga a vida, mas a vida do ímpio é abreviada.28 O que o justo almeja redunda em alegria, mas as esperanças dos ímpios dão em nada.29 O caminho do Senhor é o refúgio dos íntegros, mas é a ruína dos que praticam o mal.30 Os justos jamais serão desarraigados, mas os ímpios pouco duram na terra.31 A boca do justo produz sabedoria, mas a língua perversa será extirpada.32 Os lábios do justo sabem o que é próprio, mas a boca dos ímpios só conhece a perversidade.

1 Παροιμιαι Σολομωντος. Υιος σοφος ευφραινει πατερα· υιος δε αφρων ειναι λυπη της μητρος αυτου.2 Οι θησαυροι της ανομιας δεν ωφελουσιν· η δε δικαιοσυνη ελευθερονει εκ θανατου.3 Ο Κυριος δεν θελει λιμοκτονησει ψυχην δικαιου· ανατρεπει δε την περιουσιαν των ασεβων.4 Η οκνηρα χειρ πτωχειαν φερει· πλουτιζει δε η χειρ του επιμελους.5 Ο συναγων εν τω θερει ειναι υιος συνεσεως· ο δε κοιμωμενος εν τω θερισμω υιος αισχυνης.6 Ευλογια επι την κεφαλην του δικαιου· το στομα δε των ασεβων αδικια καλυπτει.7 Η μνημη του δικαιου ειναι μετ' ευλογιας· το δε ονομα των ασεβων σηπεται.8 Ο σοφος την καρδιαν θελει δεχεσθαι εντολας· ο δε μωρος τα χειλη θελει υποσκελισθη.9 Ο περιπατων εν ακεραιοτητι περιπατει ασφαλως· ο δε διαστρεφων τας οδους αυτου θελει γνωρισθη.10 Οστις νευει δια του οφθαλμου, προξενει οδυνην· ο δε μωρος τα χειλη θελει υποσκελισθη.11 Το στομα του δικαιου ειναι πηγη ζωης· το στομα δε των ασεβων αδικια καλυπτει.12 Το μισος διεγειρει εριδας· αλλ' η αγαπη καλυπτει παντα τα σφαλματα.13 Εις τα χειλη του συνετου ευρισκεται η σοφια· η δε ραβδος ειναι δια την ραχιν του ενδεους φρενων.14 Οι σοφοι αποταμιευουσι γνωσιν· το στομα δε του προπετους ειναι πλησιον απωλειας.15 Τα αγαθα του πλουσιου ειναι η οχυρα αυτου πολις· καταστροφη δε των πενητων πτωχεια αυτων.16 Τα εργα του δικαιου ειναι εις ζωην· το προιον του ασεβους εις αμαρτιαν.17 Ο φυλαττων την παιδειαν ευρισκεται εν οδω ζωης· ο δε εγκαταλειπων τον ελεγχον αποπλαναται.18 Οστις καλυπτει μισος υπο χειλη ψευδη, και οστις προφερει συκοφαντιαν, ειναι αφρων.19 Εν τη πολυλογια δεν λειπει αμαρτια· αλλ' οστις κρατει τα χειλη αυτου, ειναι συνετος.20 Η γλωσσα του δικαιου αργυριον εκλεκτον· η καρδια των ασεβων πραγμα μηδαμινον.21 Τα χειλη του δικαιου βοσκουσι πολλους· οι δε αφρονες αποθνησκουσι δι' ελλειψιν φρενων.22 Η ευλογια του Κυριου πλουτιζει, και λυπη δεν θελει προστεθη εις αυτην.23 Ως γελως ειναι εις τον αφρονα να πραττη κακον· η δε σοφια ειναι ανδρος συνετου.24 Ο φοβος του ασεβους θελει επελθει επ' αυτον· η επιθυμια δε των δικαιων θελει εκπληρωθη.25 Καθως παρερχεται ο ανεμοστροβιλος, ουτως ο ασεβης δεν υπαρχει· ο δε δικαιος θελει εισθαι τεθεμελιωμενος εις τον αιωνα.26 Καθως το οξος εις τους οδοντας και ο καπνος εις τους οφθαλμους, ουτως ειναι ο οκνηρος εις τους αποστελλοντας αυτον.27 Ο φοβος του Κυριου προσθετει ημερας· τα δε ετη των ασεβων θελουσιν ελαττωθη.28 Η προσδοκια των δικαιων θελει εισθαι ευφροσυνη· η ελπις ομως των ασεβων θελει απολεσθη.29 Η οδος του Κυριου ειναι οχυρωμα εις τον αμεμπτον, ολεθρος δε εις τους εργατας της ανομιας.30 Ο δικαιος εις τον αιωνα δεν θελει σαλευθη· οι δε ασεβεις δεν θελουσι κατοικησει την γην.31 Το στομα του δικαιου αναδιδει σοφιαν· η δε ψευδης γλωσσα θελει εκκοπη.32 Τα χειλη του δικαιου γνωριζουσι το ευχαριστον· το στομα δε των ασεβων τα διεστραμμενα.