1 Você é linda, minha querida,

como você é linda!

Seus olhos por trás do véu

são como pombas.

Seu cabelo é como um rebanho de cabras

que desce pelas encostas de Gileade.

2 Seus dentes são brancos como ovelhas

recém-tosquiadas e lavadas.

Seu sorriso é perfeito;

cada dente tem seu par ideal.

3 Seus lábios são como uma fita vermelha;

sua boca é linda.

Suas faces por trás do véu

são rosadas como romãs.

4 Seu pescoço é belo, como a torre de Davi,

enfeitada com escudos de mil guerreiros valentes.

5 Seus dois seios são como duas crias de gazela,

filhotes gêmeos que se alimentam entre os lírios.

6 Antes que soprem as brisas do amanhecer,

e fujam as sombras da noite,

irei ao monte de mirra

e à colina de incenso.

7 Você é inteiramente linda, minha querida;

não há em você defeito algum!

8 Venha comigo do Líbano, minha noiva,

venha comigo do Líbano.

Desça do monte Amana,

dos cumes do Senir e do Hermom,

onde os leões têm suas tocas

e os leopardos vivem nas montanhas.

9 Você conquistou meu coração,

minha amiga, minha noiva.

Você o cativou com um só olhar de relance,

com um só enfeite de seu colar.

10 Seu amor é delicioso,

minha amiga, minha noiva.

Seu amor é melhor que vinho;

seu perfume é mais agradável que especiarias.

11 Seus lábios são doces como néctar, minha noiva;

debaixo de sua língua há mel e leite.

Seus vestidos são perfumados

como os cedros do Líbano.

12 Você é meu jardim particular, minha amiga, minha noiva,

nascente fechada, fonte escondida.

13 Seus renovos guardam um paraíso de romãs

com especiarias raras:

hena e nardo,

14 nardo e açafrão,

cálamo perfumado e canela,

com todas as árvores de incenso, com mirra, aloés

e todas as outras especiarias finas.

15 Você é uma fonte de jardim,

um poço de água fresca

que desce dos montes do Líbano.

16 Desperte, vento norte!

Levante-se, vento sul!

Soprem em meu jardim

e espalhem sua fragrância por toda parte.

Entre em seu jardim, meu amor,

e saboreie seus melhores frutos.

1 Tu graži, mano mylimoji, tu graži. Tavo akys kaip balandėlės spindi iš po garbanų. Tavo plaukai kaip ožkų kaimenė, besileidžianti nuo Gileado kalnų.2 Tavo dantys kaip banda nukirptų avių, išeinančių iš maudyklės; jos visos turi dvynukus, nė vienos nėra bergždžios.3 Tavo lūpos kaip raudonos juostelės, o kalba meili. Tavo skruostai kaip granato vaisiaus šonai po tavo garbanomis.4 Tavo kaklas kaip Dovydo bokštas, pastatytas ginklams, ant kurio kabo tūkstantis karžygių skydų.5 Tavo dvi krūtys kaip stirnos dvynukai, besiganantys tarp lelijų.6 Kol diena aušta ir šešėliai pabėga, aš eisiu prie miros kalno ir smilkalų kalvos.7 Tu graži, mano mylimoji, ir nėra tavyje dėmės.8 Ateik nuo Libano, mano sužadėtine, ateik pas mane! Nusileisk nuo Amanos, Senyro ir Hermono kalnų viršūnių; išeik iš liūtų guolių, nuo leopardų kalnų.9 Tu pagrobei mano širdį, mano sesuo, mano sužadėtine! Tu pagrobei mano širdį vienu savo akių žvilgsniu, vienu savo karolių perlu.10 Kaip maloni yra tavo meilė, mano sesuo, mano sužadėtine! Tavo meilė yra malonesnė už vyną, o tavo tepalų kvapas­už visus brangiausius kvepalus.11 Mano sužadėtine, tavo lūpos varva kaip korys. Po tavo liežuviu yra medus ir pienas. Tavo rūbų kvapas kaip kvapas smilkalų iš Libano.12 Mano sesuo, mano sužadėtine, tu esi užrakintas sodas, užantspauduotas šaltinis.13 Tavo sode auga granatai ir rinktiniai vaismedžiai, kamparas ir nardas;14 nardas ir šafranas, kvepiančios nendrės ir cinamonas bei įvairūs smilkalų medžiai; mira ir alavijas su geriausiais aromatais;15 sodo šaltinis­gyvybės vanduo ir tekantys upeliai nuo Libano.16 Pakilk šiaury, pūsk, pietų vėjau, į mano sodą, kad jo kvapas sklistų toli! Tegul mano mylimasis ateina į savo sodą ir valgo jo skanių vaisių.