1 Jó continuou a falar:

2 "Tenho saudade dos tempos que passaram,

dos dias em que Deus cuidava de mim.

3 Ele iluminava o caminho à minha frente,

e eu andava em segurança em meio à escuridão.

4 Na flor de minha idade,

a amizade de Deus estava presente em meu lar.

5 O Todo-poderoso ainda estava comigo,

e eu tinha meus filhos ao redor.

6 Meus pés eram lavados em leite,

e ribeiros de azeite corriam das rochas para mim.

7 "Naquele tempo, eu ia até a porta da cidade

e tomava meu lugar entre os líderes.

8 Os jovens abriam caminho ao me ver,

e até os idosos se punham em pé.

9 As autoridades se calavam

e colocavam a mão sobre a boca.

10 Os mais altos oficiais da cidade faziam silêncio

e refreavam a língua em sinal de respeito.

11 "Todos que me ouviam me elogiavam,

todos que me viam falavam bem de mim.

12 Pois eu auxiliava os pobres que pediam ajuda

e os órfãos que precisavam de socorro.

13 Os que estavam à beira da morte me abençoavam;

eu trazia alegria ao coração das viúvas.

14 Era honesto em tudo que fazia;

a retidão me cobria como manto,

e a justiça eu usava como turbante.

15 Servia de olhos para os cegos

e de pés para os aleijados.

16 Era um pai para os pobres

e defendia a causa dos estrangeiros.

17 Quebrava as mandíbulas dos ímpios

e de seus dentes resgatava as vítimas.

18 ‘Por certo morrerei rodeado por minha família’,

pensava, ‘depois de uma vida longa e boa.

19 Pois sou como a árvore cujas raízes chegam até a água,

cujos ramos são refrescados pelo orvalho.

20 Recebo sempre novas honras,

e minha força vive renovada.’

21 "Todos escutavam meus conselhos;

ficavam em silêncio e esperavam que eu falasse.

22 E, depois que eu falava, nada tinham a acrescentar,

pois o que eu dizia os satisfazia.

23 Esperavam minhas palavras como quem espera a chuva;

bebiam-nas como chuva de primavera.

24 Quando estavam desanimados, eu sorria para eles;

valorizavam meu olhar de aprovação.

25 Como um líder, eu lhes dizia o que fazer;

vivia como rei entre suas tropas e consolava os que choravam."

1 Jobas tęsė savo palyginimą:2 "O kad aš būčiau kaip anksčiau, kaip tomis dienomis, kai Dievas mane saugojo.3 Kai Jo žiburys švietė virš mano galvos ir prie Jo šviesos vaikščiojau tamsumoje,4 kai mano jaunystės dienomis Dievo paslaptis buvo virš mano palapinės.5 Kai Visagalis dar buvo su manimi ir mano vaikai buvo šalia manęs,6 kai ploviau kojas piene ir uolos liejo man aliejaus upes.7 Kai išeidavau prie miesto vartų, kai aikštėje paruošdavau sau vietą,8 jaunuoliai, mane pamatę, slėpdavosi, o seniai atsikėlę stovėdavo,9 kunigaikščiai liaudavosi kalbėję ir užsidengdavo ranka savo burnas.10 Net kilmingieji nutildavo, ir jų liežuvis prilipdavo prie gomurio.11 Kas mane matė ir girdėjo, kalbėjo gera apie mane ir man pritarė,12 nes aš išgelbėjau vargšą, prašantį pagalbos, ir našlaitį, kuris neturėjo kas jam padėtų.13 To, kuris būtų pražuvęs, palaiminimas pasiekė mane, ir aš suteikdavau džiaugsmo našlės širdžiai.14 Teisumas man buvo rūbas, o teisingumas­apsiaustas ir vainikas galvai.15 Aš buvau akys aklam ir kojos raišam.16 Aš buvau tėvas beturčiams ir ištirdavau bylą, kurios nežinodavau.17 Aš sulaužydavau nedorėlio žandikaulius ir iš jo dantų išplėšdavau grobį.18 Tuomet sakiau: ‘Mirsiu savo lizde, o mano dienų bus kaip smėlio.19 Mano šaknys įleistos prie vandens, ir rasa vilgo mano šakas.20 Mano garbė nesensta ir lankas mano rankoje tvirtėja’.21 Žmonės klausė manęs ir laukdavo tylėdami mano patarimo.22 Po mano žodžių jie nebekalbėdavo, mano kalba krisdavo ant jų.23 Jie laukdavo manęs kaip lietaus, plačiai išsižiodavo kaip per vėlyvąjį lietų.24 Jei šypsodavausi jiems, jie netikėdavo, mano veido šviesos jie netemdydavo.25 Aš parinkdavau jiems kelius ir sėdėjau garbingiausioje vietoje kaip karalius tarp kariuomenės, kaip verkiančiųjų guodėjas".