1 Então Jó respondeu ao Senhor:

2 "Sei que podes fazer todas as coisas,

e ninguém pode frustrar teus planos.

3 Perguntaste: ‘Quem é esse que, com tanta ignorância,

questiona minha sabedoria?’.

Sou eu; falei de coisas de que eu não entendia,

coisas maravilhosas demais que eu não conhecia.

4 Disseste: ‘Ouça, e eu falarei!

Eu lhe farei algumas perguntas,

e você responderá’.

5 Antes, eu só te conhecia de ouvir falar;

agora, eu te vi com meus próprios olhos.

6 Retiro tudo que disse

e me sento arrependido no pó e nas cinzas".

7 Depois que o Senhor terminou de falar com Jó, disse a Elifaz, de Temã: "Estou muito irado com você e com seus dois amigos, pois não falaram o que é certo a meu respeito, como fez meu servo Jó. 8 Por isso, peguem sete novilhos e sete carneiros, levem os animais a meu servo Jó e ofereçam holocaustos em favor de si mesmos. Meu servo Jó orará por vocês, e eu aceitarei a oração dele. Não tratarei vocês como merecem por sua insensatez, pois não falaram o que é certo a meu respeito, como fez meu servo Jó". 9 Então Elifaz, de Temã, Bildade, de Suá, e Zofar, de Naamá, fizeram o que o Senhor havia ordenado, e o Senhor aceitou a oração de Jó.

10 Quando Jó orou por seus amigos, o Senhor o tornou próspero de novo. Na verdade, o Senhor lhe deu o dobro do que tinha antes. 11 Todos os seus irmãos, suas irmãs e seus amigos de outros tempos vieram e festejaram com ele à mesa de sua casa. Eles o consolaram e o confortaram por todas as provações que o Senhor tinha enviado contra ele, e cada um lhe trouxe um presente de prata e um anel de ouro.

12 O Senhor abençoou Jó na segunda parte de sua vida ainda mais que na primeira. Ele teve catorze mil ovelhas, seis mil camelos, mil juntas de bois e mil jumentas. 13 Deus também deu a Jó sete filhos e três filhas. 14 Jó chamou a primeira filha de Jemima, a segunda, de Quézia, e a terceira, de Quéren-Hapuque. 15 Em toda a terra, não havia mulheres tão lindas como as filhas de Jó. E seu pai lhes deu herança junto com os irmãos delas.

16 Depois disso, Jó viveu 140 anos e viu quatro gerações de filhos e netos. 17 Então, morreu, depois de uma vida longa e plena.

1 Jobas atsakė Viešpačiui, tardamas:2 "Žinau, kad Tu esi Visagalis; niekas nesutrukdys Tau padaryti, ką sumanei.3 Kas paniekina patarimą, neturėdamas supratimo? Aš kalbėjau tai, ko nesuprantu, kas man per daug nuostabu ir nežinoma.4 Paklausyk, ir aš kalbėsiu, aš klausiu, o Tu man atsakyk.5 Anksčiau savo ausimis girdėjau apie Tave, o dabar mano akys mato Tave.6 Todėl aš baisiuosi savimi ir atgailauju dulkėse ir pelenuose".7 Po pasikalbėjimo su Jobu Viešpats tarė temaniui Elifazui: "Mano rūstybė užsidegė prieš tave ir abu tavo draugus, nes jūs nekalbėjote teisingai apie mane kaip mano tarnas Jobas.8 Dabar imkite septynis jaučius bei septynis avinus, eikite pas mano tarną Jobą ir juos aukokite kaip deginamąją auką už save, o mano tarnas Jobas melsis už jus. Aš išklausysiu jo maldas ir nebausiu jūsų, kaip esate nusipelnę, nes jūs nekalbėjote apie mane teisingai kaip mano tarnas Jobas".9 Tuomet temanas Elifazas, šuachas Bildadas ir naamatietis Cofaras padarė, ką Viešpats buvo jiems įsakęs, o Viešpats išklausė Jobą.10 Kai jis meldėsi už savo draugus, Viešpats išvadavo Jobą ir davė jam visko dvigubai, negu jis anksčiau turėjo.11 Pas jį atėjo jo broliai, seserys ir visi jo pirmiau buvę pažįstami; jie valgė duoną su juo jo namuose, užjautė jį ir guodė nelaimėje, kurią Viešpats jam buvo siuntęs; kiekvienas dovanojo jam pinigų ir auksinį auskarą.12 Viešpats laimino Jobo senatvę labiau negu jaunystę. Jis turėjo keturiolika tūkstančių avių, šešis tūkstančius kupranugarių, tūkstantį jungų jaučių ir tūkstantį asilių.13 Be to, jis turėjo septynis sūnus ir tris dukteris.14 Pirmosios vardas buvo Jamima, antrosios­Kecija ir trečiosios­ Keren Hapucha.15 Visoje šalyje nebuvo gražesnių moterų už Jobo dukteris. Jų tėvas davė joms paveldėjimą tarp jų brolių.16 Jobas po to dar gyveno šimtą keturiasdešimt metų; jis matė savo vaikus ir vaikaičius iki ketvirtos kartos.17 Jobas mirė senatvėje, pasisotinęs gyvenimo dienomis.