1 Então Jó falou novamente:

2 "Já ouvi tudo isso antes;

que péssimos consoladores são vocês!

3 Será que nunca vão parar de tagarelar?

Que perturbação os faz continuar falando?

4 Eu poderia dizer as mesmas coisas se estivessem em meu lugar,

poderia berrar críticas e balançar a cabeça contra vocês.

5 Mas eu faria diferente: eu lhes daria ânimo

e tentaria aliviar seu sofrimento.

6 Em vez disso, sofro se me defendo,

e sofro igualmente se me recuso a falar.

7 "Ó Deus, tu me esgotaste

e destruíste toda a minha família!

8 Reduziste-me a pele e osso, como para provar que pequei;

minha magreza depõe contra mim.

9 Deus me odeia e, em sua ira, me despedaçou;

range os dentes contra mim

e me transpassa com seu olhar.

10 As pessoas zombam e riem de mim

e, com desprezo, me dão tapas no rosto;

sim, uma multidão se junta contra mim.

11 Deus me entregou aos pecadores,

atirou-me nas mãos dos perversos.

12 "Eu vivia tranquilo, até que ele me despedaçou;

pelo pescoço me agarrou e me quebrou ao meio.

Fez de mim seu alvo,

13 e agora seus arqueiros me cercam.

Suas flechas me perfuram sem misericórdia,

e meu sangue molha o chão.

14 Repetidamente, ele se lança contra mim

e me ataca como um guerreiro.

15 Em minha tristeza, visto pano de saco;

meu orgulho se revolve no pó.

16 Meu rosto está vermelho de tanto chorar,

e sombras escuras me circundam os olhos.

17 No entanto, nada fiz de errado,

e minha oração é pura.

18 "Ó terra, não esconda meu sangue!

Não permita que meu clamor permaneça oculto.

19 Agora mesmo, minha testemunha está nos céus,

meu advogado está nas alturas.

20 Meus amigos me desprezam,

mas derramo minhas lágrimas diante de Deus.

21 Preciso de um mediador entre mim e Deus,

como alguém que intercede por seu amigo.

22 Pois em breve seguirei pelo caminho

do qual jamais voltarei."

1 Jobas atsakydamas tarė:2 "Tokių kalbų aš jau daug girdėjau. Netikę guodėjai jūs visi.3 Kada pasibaigs tuščios kalbos? Kas verčia tave man atsakyti?4 Ir aš galėčiau taip kalbėti, jei jūs būtumėte mano vietoje. Aš galėčiau užversti jus žodžiais ir kraipyti galvą prieš jus.5 Tačiau aš stiprinčiau jus savo burna ir savo lūpų paguoda lengvinčiau jūsų kančią.6 Jei kalbu, mano skausmas nesumažėja; jei tyliu, man nelengviau.7 Bet dabar Jis vargina mane; Tu sunaikinai visą mano šeimą.8 Tu pripildei mane raukšlių, kurios liudija prieš mane, mano liesumas pakyla manyje liudyti man į veidą.9 Jis savo rūstybe parbloškė mane ir griežia dantimis prieš mane. Mano priešo akys įsmeigtos į mane.10 Jie atvėrė prieš mane savo burnas, plūsdami smogia man į veidą, jie susirinko prieš mane.11 Dievas atidavė mane bedieviams, perdavė į nedorėlių rankas.12 Aš gyvenau ramiai, bet Jis supurtė mane; nutvėręs už sprando, sutraiškė mane ir pastatė sau taikiniu.13 Jo šauliai apsupo mane ir be pasigailėjimo perveria mano inkstus, išlieja mano tulžį.14 Jis daro man žaizdą po žaizdos, puola mane kaip milžinas.15 Aš savo kūną apdengiau ašutine; savo ragą paslėpiau dulkėse.16 Mano veidas ištino nuo ašarų, mano akys­mirties šešėlis,17 nors mano rankose nėra neteisybės; mano malda yra tyra.18 Žeme, neuždenk mano kraujo, ir mano šauksmas tegul nenutyla.19 Štai dabar mano liudytojas yra danguje, Tas, kuris pažįsta mane, yra aukštybėse.20 Mano draugai tyčiojasi iš manęs, tačiau Dievas mato mano ašaras.21 O kad kas galėtų apginti žmogų prieš Dievą, kaip žmogus apgina savo artimą.22 Po kelerių metų aš nueisiu tuo keliu, kuriuo nebegrįžtama".