1 Portanto, irmãos santos que participam do chamado celestial, considerem atentamente a Jesus, que declaramos ser Apóstolo e Sumo Sacerdote. 2 Pois ele foi fiel àquele que o designou, assim como Moisés serviu fielmente quando lhe foi confiada toda a casa de Deus.

3 Jesus, no entanto, é digno de muito mais honra que Moisés, assim como a pessoa que constrói uma casa merece mais elogios que a casa em si. 4 Pois toda casa tem um construtor, mas Deus é o construtor de todas as coisas.

5 Por certo, Moisés foi fiel como servo na casa de Deus, e seu trabalho ilustrou verdades que seriam mais tarde reveladas. 6 Mas Cristo, como Filho, é responsável por toda a casa de Deus; e nós somos a casa de Deus, se nos mantivermos corajosos e firmes em nossa esperança gloriosa.

7 Por isso o Espírito Santo diz:

"Hoje, se ouvirem sua voz,

8 não endureçam o coração

como eles fizeram na rebelião,

quando me puseram à prova no deserto.

9 Ali seus antepassados me tentaram e me puseram à prova,

apesar de terem visto meus feitos

durante quarenta anos.

10 Por isso fiquei irado com aquela geração e disse:

‘Seu coração sempre se desvia de mim;

vocês se recusam a andar em meus caminhos’.

11 Assim, jurei em minha ira:

‘Jamais entrarão em meu descanso’".

12 Portanto, irmãos, cuidem para que nenhum de vocês tenha coração perverso e incrédulo que os desvie do Deus vivo. 13 Advirtam uns aos outros todos os dias, enquanto ainda é "hoje", para que nenhum de vocês seja enganado pelo pecado e fique endurecido. 14 Porque nos tornaremos participantes de Cristo, se de fato mantivermos firme até o fim a confiança que nele depositamos no início. 15 Lembrem-se do que foi dito:

"Hoje, se ouvirem sua voz,

não endureçam o coração

como eles fizeram na rebelião".

16 E quem foram os que se rebelaram mesmo depois de terem ouvido? Não foram aqueles que saíram do Egito conduzidos por Moisés? 17 E quem deixou Deus irado durante quarenta anos? Não foi o povo que pecou e cujos corpos ficaram no deserto? 18 E a quem Deus se dirigiu quando jurou que jamais entrariam em seu descanso? Não foi ao povo que lhe desobedeceu? 19 Vemos, portanto, que não puderam entrar no descanso por causa de sua incredulidade.

1 Todėl, šventieji broliai, dangiškojo pašaukimo dalininkai, įsižiūrėkite mūsų išpažinimo Apaštalą ir vyriausiąjį Kunigą Jėzų Kristų,2 kuris buvo ištikimas Jį paskyrusiam, kaip ir Mozė visuose Jo namuose.3 Juk Jis yra pripažintas vertu didesnės šlovės už Mozę, kaip didesnės pagarbos vertas statytojas už namą.4 Mat kiekvienas namas kažkieno pastatytas, o viską pastatęs yra Dievas.5 Ir Mozė buvo ištikimas visuose Jo namuose kaip tarnas, kad paliudytų tai, kas ateity turėjo būti pasakyta.6 O Kristus kaip Sūnus viešpatauja Jo namuose, ir tie namai esame mes, jei pasitikėjimą ir tvirtą vilties pasigyrimą išsaugosime iki galo.7 Todėl, kaip Šventoji Dvasia sako: "Jei šiandien išgirsite Jo balsą,8 neužkietinkite savo širdžių, kaip per maištą, gundymo dieną dykumoje,9 kur jūsų tėvai gundė mane, mėgino ir matė mano darbus per keturiasdešimt metų.10 Todėl Aš užpykau ant tos kartos ir pasakiau: ‘Visada jie klysta savo širdyje ir nepažino mano kelių’.11 Taigi Aš prisiekiau savo rūstybėje: ‘Jie neįeis į mano poilsį!’ "12 Žiūrėkite, broliai, kad kuris iš jūsų nebūtų piktos, netikinčios širdies, atitolusios nuo gyvojo Dievo.13 Verčiau raginkite vieni kitus kasdien,­kol dar sakoma "šiandien",­kad kurio iš jūsų neužkietintų nuodėmės klasta.14 Juk mes esame tapę Kristaus dalininkais,­jei tik išlaikysime tvirtą pradinį pasitikėjimą iki galo,15 kol yra sakoma: "Šiandien, jei išgirsite Jo balsą, neužkietinkite savo širdžių kaip per maištą".16 Kas gi buvo tie, kurie išgirdę maištavo? Ar ne visi Mozės išvestieji iš Egipto?17 Ant ko Jis buvo užpykęs per keturiasdešimt metų? Ar ne ant nusidėjusių, kurių lavonai krito dykumoje?18 O kam prisiekė, jog neįeis į Jo poilsį, jei ne tiems, kurie nepakluso?19 Taigi matome, kad jie negalėjo įeiti dėl netikėjimo.