1 Naquele dia, Débora e Baraque, filho de Abinoão, entoaram este cântico:

2 "Os líderes de Israel assumiram o comando,

e o povo os seguiu de boa vontade.

Louvem a Senhor!

3 "Ouçam, reis!

Prestem atenção, governantes!

Pois eu cantarei ao Senhor;

sim, tocarei música para o Senhor, o Deus de Israel!

4 "Senhor, quando saíste de Seir

e marchaste desde os campos de Edom,

a terra tremeu,

e as nuvens do céu despejaram chuva.

5 Os montes estremeceram na presença do Senhor,

o Deus do monte Sinai,

na presença do Senhor,

o Deus de Israel.

6 "Nos dias de Sangar, filho de Anate,

e nos dias de Jael,

ninguém passava pelas estradas,

e os viajantes tomavam caminhos tortuosos.

7 Restavam poucos nos povoados de Israel,

até que Débora se levantou como mãe para Israel.

8 Quando Israel escolheu novos deuses,

a guerra chegou às portas das cidades.

Mas não se via um só escudo ou lança,

entre quarenta mil guerreiros de Israel.

9 Meu coração está com os comandantes de Israel,

com aqueles que se ofereceram para lutar.

Louvem o Senhor!

10 "Considerem estas coisas,

vocês que montam em jumentas brancas,

que se sentam em finas mantas,

vocês que caminham pela estrada.

11 Ouçam os músicos dos povoados,

reunidos junto aos bebedouros.

Ali relatam as justas vitórias do Senhor,

as justas vitórias de seus camponeses em Israel.

Então o povo do Senhor

desceu às portas da cidade.

12 "Desperte, Débora, desperte!

Desperte, desperte e entoe um cântico!

Levante-se, Baraque!

Leve embora seus cativos, filho de Abinoão!

13 "Então os sobreviventes desceram contra os poderosos;

o povo do Senhor marchou por mim contra os guerreiros.

14 Desceram de Efraim, terra que antes pertencia aos amalequitas;

seguiram você, Benjamim, com seus soldados.

De Maquir, desceram os comandantes;

de Zebulom, os que levam a vara de comando.

15 Os príncipes de Issacar estavam com Débora e Baraque;

sob suas ordens, desceram ao vale.

Mas, na tribo de Rúben,

houve grande indecisão.

16 Por que ficaram entre os currais,

ouvindo os pastores assobiarem para seus rebanhos?

Sim, na tribo de Rúben

houve grande indecisão.

17 Gileade continuou a leste do Jordão,

e por que Dã ficou junto aos navios?

Aser sentou-se inerte na praia

e permaneceu em seus portos.

18 Mas Zebulom arriscou a vida,

assim como fez Naftali,

nas regiões altas do campo.

19 "Os reis de Canaã vieram e lutaram

em Taanaque, perto das águas de Megido,

mas não levaram despojos de prata.

20 Desde o céu as estrelas lutaram;

as estrelas, em suas órbitas, lutaram contra Sísera.

21 O rio Quisom os arrastou,

o antigo ribeiro, o Quisom;

que eu marche adiante com coragem!

22 Os cascos dos cavalos martelavam o chão;

galopavam, galopavam seus poderosos cavalos de guerra.

23 ‘Amaldiçoem os habitantes de Meroz’, disse o anjo do Senhor.

‘Amaldiçoem duramente,

pois não vieram ajudar o Senhor,

ajudar o Senhor contra fortes guerreiros.’

24 "Jael, esposa de Héber, o queneu,

é a mais abençoada entre as mulheres.

Que ela seja a mais abençoada das mulheres

que vivem em tendas!

25 Sísera lhe pediu água,

e ela lhe deu leite.

Numa vasilha digna dos nobres,

trouxe-lhe coalhada.

26 Com a mão esquerda, pegou uma estaca de tenda;

com a direita, o martelo de trabalhador.

Com eles atacou Sísera e esmagou sua cabeça;

de um só golpe, rachou e atravessou seu crânio.

27 Ele se curvou, caiu e ali ficou,

estirado aos pés de Jael.

E, no lugar onde se curvou,

ali caiu e morreu.

28 "Da janela, a mãe de Sísera olhava para fora;

atrás da treliça da janela, clamava:

‘Por que seu carro de guerra demora tanto?

Por que não se ouve o som de suas carruagens?’.

29 "Suas acompanhantes mais sábias respondiam,

e ela repetia estas palavras a si mesma:

30 ‘Devem estar repartindo os despojos que tomaram;

uma ou duas moças para cada homem.

Haverá túnicas coloridas para Sísera,

túnicas coloridas e bordadas.

Sem dúvida, no despojo haverá

túnicas coloridas e bordadas dos dois lados’.

31 "Senhor, que todos os teus inimigos assim sejam destruídos!

Mas, aqueles que te amam, que se levantem como o sol com toda a sua força!".

Então houve paz na terra durante quarenta anos.

1 Debora ir Abinoamo sūnus Barakas tą dieną giedojo:2 "Šlovinkite Viešpatį, nes Izraelis atkeršijo, kai žmonės noriai aukojosi.3 Išgirskite, karaliai, klausykitės, kunigaikščiai! Aš giedosiu Viešpačiui ir girsiu Viešpatį, Izraelio Dievą!4 Viešpatie, Tau išeinant iš Seyro ir žygiuojant iš Edomo laukų, žemė drebėjo, dangūs verkė ir iš debesų lašėjo vanduo.5 Kalnai tirpo prieš Viešpatį, net Sinajus Viešpaties, Izraelio Dievo, akivaizdoje.6 Anato sūnaus Šamgaro ir Jaelės dienomis keliai ištuštėjo ir keliautojai pasuko aplinkiniais keliais.7 Gyventojai kaimuose nyko, kol aš, Debora, iškilau kaip motina Izraelyje.8 Jie pasirinko naujus dievus, ir kilo karas prie jų vartų. Ar buvo skydas arba ietis tarp keturiasdešimties tūkstančių izraelitų?9 Mano širdis palinkusi prie Izraelio vadovų, kurie noriai aukojasi už tautą! Girkite Viešpatį,10 kurie jojate ant baltų asilų, sėdite ant brangių kilimų ir einate keliu.11 Toli nuo šaulių balsų, prie vandens šulinių skelbkite Viešpaties teisius darbus, kuriuos Jis padarė Izraelio kaimams. Tada Viešpaties tauta nusileido prie vartų.12 Pabusk, pabusk, Debora! Pabusk, pabusk ir giedok giesmę! Pakilk, Barakai, Abinoamo sūnau, vesk savo belaisvius!13 Tam, kuris pasiliko, Jis atidavė valdyti kilniuosius tautoje. Viešpats pavedė man valdyti galinguosius.14 Būriai iš Efraimo, gyveną Amaleko krašte, atėjo paskui Benjamino būrius, taip pat Machyro valdytojai ir Zabulono raštininkai.15 Isacharo kunigaikščiai su Debora ir Baraku skubėjo į slėnį. Rubenas buvo pasidalinęs.16 Ko pasilikai tarp avių gardų ir klausai kaimenės bliovimo? Rubeno pulkuose kilo nesutarimai.17 Gileadas pasiliko anapus Jordano, Danas­prie laivų, o Ašeras liko ant jūros kranto.18 Bet Zabulono ir Neftalio vyrai statė mirties pavojun savo gyvybes aukštumose.19 Kanaano karaliai kariavo Taanache, prie Megido vandenų; sidabro grobio jie negavo.20 Ir dangaus žvaigždės kovojo su Sisera.21 Kišono upė nunešė juos. Mano siela, tu pamynei jėgą.22 Žirgams kanopos sutrupėjo nuo bėgimo, kai bėgo jų galingieji.23 Viešpaties angelas tarė: ‘Prakeikite Merozą, prakeikite jo gyventojus, nes jie neatėjo Viešpačiui į pagalbą kovoje su galiūnais’.24 Kainito Hebero žmona Jaelė palaiminta labiau už visas moteris, labiau už visas moteris savo palapinėje.25 Vandens jis prašė, bet ji davė jam pieno, brangiame dubenyje ji atnešė sviesto.26 Į savo ranką ji paėmė kuolelį, o į savo dešinę­darbininkų kūjį. Ji užmušė Siserą, sutriuškino jo galvą ir pervėrė jam smilkinius.27 Prie jos kojų jis susmuko, parkrito ir gulėjo, prie jos kojų susmuko, parkrito. Kur jis susmuko, ten parkrito negyvas.28 Pro lango groteles žiūrėjo Siseros motina, laukdama jo grįžtant: ‘Kodėl taip ilgai neparvažiuoja jo kovos vežimas? Kodėl užtrunka jo kovos vežimo ratai?’29 Jos išmintingosios moterys jai sakė, o motina pakartojo jų žodžius:30 ‘Tikrai jie dalinasi grobį: po vieną, o gal po dvi mergaites kiekvienam vyrui. Margi grobio audiniai Siserai. Iš abiejų pusių išsiuvinėti audiniai jo kaklui’.31 Sunaikink visus savo priešus, Viešpatie! Tave mylintieji tebūna kaip saulė, tekanti savo jėgoje". Kraštas ilsėjosi keturiasdešimt metų.