1 Muitos se propuseram a escrever uma narração dos acontecimentos que se cumpriram entre nós. 2 Usaram os relatos que nos foram transmitidos por aqueles que, desde o princípio, foram testemunhas oculares e servos da palavra. 3 Depois de investigar tudo detalhadamente desde o início, também decidi escrever-lhe um relato preciso, excelentíssimo Teófilo, 4 para que tenha plena certeza de tudo que lhe foi ensinado.

5 Quando Herodes era rei da Judeia, havia um sacerdote chamado Zacarias, que fazia parte do grupo sacerdotal de Abias. Sua esposa, Isabel, também pertencia à linhagem sacerdotal de Arão. 6 Zacarias e Isabel eram justos aos olhos de Deus e obedeciam cuidadosamente a todos os mandamentos e estatutos do Senhor. 7 Não tinham filhos, pois Isabel era estéril, e ambos já estavam bem velhos.

8 Certo dia, Zacarias estava servindo diante de Deus no templo, pois seu grupo realizava o trabalho sacerdotal, conforme a escala. 9 Foi escolhido por sorteio, como era costume dos sacerdotes, para entrar no santuário do Senhor e queimar incenso. 10 Enquanto o incenso era queimado, uma grande multidão orava do lado de fora.

11 Então um anjo do Senhor lhe apareceu, à direita do altar de incenso. 12 Ao vê-lo, Zacarias ficou muito abalado e assustado. 13 O anjo, porém, lhe disse: "Não tenha medo, Zacarias! Sua oração foi ouvida. Isabel, sua esposa, lhe dará um filho, e você o chamará João. 14 Você terá grande satisfação e alegria, e muitos se alegrarão com o nascimento do menino, 15 pois ele será grande aos olhos do Senhor. Nunca tomará vinho nem outra bebida forte. Será cheio do Espírito Santo, antes mesmo de nascer. 16 Fará muitos israelitas voltarem ao Senhor, seu Deus. 17 Será um homem com o espírito e o poder de Elias, e preparará o povo para a vinda do Senhor. Fará o coração dos pais voltar para seus filhos e levará os rebeldes a aceitarem a sabedoria dos justos".

18 Zacarias disse ao anjo: "Como posso ter certeza de que isso acontecerá? Já sou velho, e minha mulher também é de idade avançada".

19 O anjo respondeu: "Sou Gabriel, e estou sempre na presença de Deus. Foi ele quem me enviou para lhe trazer estas boas-novas. 20 Agora, porém, você ficará mudo até os dias em que essas coisas acontecerão, pois não acreditou em minhas palavras, que se cumprirão no devido tempo".

21 Enquanto isso, o povo esperava Zacarias sair do santuário e se perguntava por que ele demorava tanto. 22 Quando finalmente saiu, não conseguia falar com eles, e perceberam por seus gestos e seu silêncio que ele havia tido uma visão no santuário.

23 Ao fim de seus dias de serviço no templo, Zacarias voltou para casa. 24 Pouco tempo depois, sua esposa, Isabel, engravidou e não saiu de casa por cinco meses. 25 "Como o Senhor foi bom para mim em minha velhice!", exclamou ela. "Tirou de mim a humilhação pública de não ter filhos!"

26 No sexto mês da gestação de Isabel, Deus enviou o anjo Gabriel a Nazaré, uma cidade da Galileia, 27 a uma virgem de nome Maria. Ela estava prometida em casamento a um homem chamado José, descendente do rei Davi. 28 Gabriel apareceu a ela e lhe disse: "Alegre-se, mulher favorecida! O Senhor está com você!".

29 Confusa, Maria tentou imaginar o que o anjo quis dizer. 30 "Não tenha medo, Maria", disse o anjo, "pois você encontrou favor diante de Deus. 31 Ficará grávida e dará à luz um filho, e o chamará Jesus. 32 Ele será grande, e será chamado Filho do Altíssimo. O Senhor Deus lhe dará o trono de seu antepassado Davi, 33 e ele reinará sobre Israel para sempre; seu reino jamais terá fim!"

34 Maria perguntou ao anjo: "Como isso acontecerá? Eu sou virgem!".

35 O anjo respondeu: "O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Altíssimo a cobrirá com sua sombra. Portanto, o bebê que vai nascer será santo, e será chamado Filho de Deus. 36 Além disso, sua parenta, Isabel, ficou grávida em idade avançada. As pessoas diziam que ela era estéril, mas ela concebeu um filho e está no sexto mês de gestação. 37 Pois nada é impossível para Deus".

38 Maria disse: "Sou serva do Senhor. Que aconteça comigo tudo que foi dito a meu respeito". E o anjo a deixou.

39 Alguns dias depois, Maria dirigiu-se apressadamente à região montanhosa da Judeia, à cidade 40 onde Zacarias morava. Ela entrou na casa e saudou Isabel. 41 Ao ouvir a saudação de Maria, o bebê de Isabel se agitou dentro dela, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.

42 Em alta voz, Isabel exclamou: "Você é abençoada entre as mulheres, e abençoada é a criança em seu ventre! 43 Por que tenho a grande honra de receber a visita da mãe do meu Senhor? 44 Quando ouvi sua saudação, o bebê em meu ventre se agitou de alegria. 45 Você é abençoada, pois creu no que o Senhor disse que faria!".

46 Maria respondeu:

"Minha alma exalta ao Senhor!

47 Como meu espírito se alegra em Deus, meu Salvador!

48 Pois ele observou sua humilde serva,

e, de agora em diante, todas as gerações me chamarão abençoada.

49 Pois o Poderoso é santo,

e fez grandes coisas por mim.

50 Demonstra misericórdia a todos que o temem,

geração após geração.

51 Seu braço poderoso fez coisas tremendas!

Dispersou os orgulhosos e os arrogantes.

52 Derrubou príncipes de seus tronos

e exaltou os humildes.

53 Encheu de coisas boas os famintos

e despediu de mãos vazias os ricos.

54 Ajudou seu servo Israel

e lembrou-se de ser misericordioso.

55 Pois assim prometeu a nossos antepassados,

a Abraão e a seus descendentes para sempre".

56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses, e então voltou para casa.

57 Chegado o tempo de seu bebê nascer, Isabel deu à luz um filho. 58 Vizinhos e parentes se alegraram ao tomar conhecimento de que o Senhor havia sido tão misericordioso com ela.

59 Quando o bebê estava com oito dias, eles vieram para a cerimônia de circuncisão. Queriam chamar o menino de Zacarias, como o pai, 60 mas Isabel disse: "Não! Seu nome é João!".

61 Então eles lhe disseram: "Não há ninguém em sua família com esse nome", 62 e com gestos perguntaram ao pai como queria chamar o bebê. 63 Ele pediu que lhe dessem uma tabuinha e, para surpresa de todos, escreveu: "Seu nome é João". 64 No mesmo instante, Zacarias voltou a falar e começou a louvar a Deus.

65 Toda a vizinhança se encheu de temor, e a notícia do que havia acontecido se espalhou por toda a região montanhosa da Judeia. 66 Todos que ficavam sabendo meditavam sobre esses acontecimentos e perguntavam: "O que vai ser esse menino?". Pois a mão do Senhor estava sobre ele.

67 Então seu pai, Zacarias, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou:

68 "Seja bendito o Senhor, o Deus de Israel,

pois visitou e resgatou seu povo.

69 Ele nos enviou poderosa salvação

da linhagem real de seu servo Davi,

70 como havia prometido muito tempo atrás

por meio de seus santos profetas.

71 Agora seremos salvos de nossos inimigos

e de todos que nos odeiam.

72 Ele foi misericordioso com nossos antepassados

ao lembrar-se de sua santa aliança,

73 o juramento solene

que fez com nosso antepassado Abraão.

74 Prometeu livrar-nos de nossos inimigos

para o servirmos sem medo,

75 em santidade e justiça,

enquanto vivermos.

76 "E você, meu filhinho,

será chamado profeta do Altíssimo,

pois preparará o caminho para o Senhor.

77 Dirá a seu povo como encontrar salvação

por meio do perdão de seus pecados.

78 Graças à terna misericórdia de nosso Deus,

a luz da manhã, vinda do céu,

está prestes a raiar sobre nós,

79 para iluminar aqueles que estão na escuridão

e na sombra da morte

e nos guiar ao caminho da paz".

80 João cresceu e se fortaleceu em espírito. E viveu no deserto até chegar o tempo de se apresentar ao povo de Israel.

1 Kadangi daugelis rašė pasakojimą apie pas mus buvusius įvykius,2 kaip mums perdavė nuo pradžios savo akimis mačiusieji ir buvusieji žodžio tarnai,3 tai ir aš, rūpestingai viską nuo pradžios ištyręs, nusprendžiau surašyti tau, garbingasis Teofiliau, sutvarkytą pasakojimą,4 kad įsitikintum tikrumu mokymo, kurio buvai išmokytas.5 Judėjos karaliaus Erodo dienomis gyveno kunigas, vardu Zacharijas, iš Abijos skyriaus. Jis turėjo žmoną, vardu Elžbietą, iš Aarono palikuonių.6 Jie abu buvo teisūs Dievo akyse ir nepriekaištingai vykdė visus Viešpaties įsakymus bei nuostatus.7 Juodu neturėjo vaikų, nes Elžbieta buvo nevaisinga, ir abu sulaukę senyvo amžiaus.8 Kartą Zacharijas, atėjus eilei, tarnavo Dievui kaip kunigas ir, pagal paprotį,9 kunigų burtu teko jam, įėjus į Viešpaties šventyklą, smilkyti smilkalus.10 Smilkymo valandą lauke meldėsi gausi žmonių minia.11 Tada jam pasirodė Viešpaties angelas, stovintis smilkymo aukuro dešinėje.12 Pamatęs jį, Zacharijas sumišo, ir jį apėmė baimė.13 Bet angelas jam tarė: "Nebijok, Zacharijau, nes tavo malda išklausyta. Tavo žmona Elžbieta pagimdys tau sūnų, o tu jį pavadinsi Jonu.14 Tau bus džiaugsmas ir linksmybė, ir daugelis džiaugsis jo gimimu,15 nes jis bus didis Viešpaties akyse. Jis negers vyno nei stiprių gėrimų. Ir nuo pat gimimo jis bus kupinas Šventosios Dvasios,16 ir daugybę Izraelio vaikų atvers į Viešpatį, jų Dievą.17 Elijo dvasia ir jėga jis eis pirma Viešpaties, kreipdamas tėvų širdis į vaikus ir neklusniuosius į teisiųjų nusistatymą, kad parengtų Viešpačiui paruoštą tautą".18 Tada Zacharijas atsakė angelui: "Kaip tai aš patirsiu? Aš gi jau senas, ir mano žmona nebejauna".19 Angelas jam atsakė: "Aš esu Gabrielius, stovintis Dievo akivaizdoje. Esu atsiųstas kalbėti su tavimi ir pranešti tau šią linksmą žinią.20 Štai tu tapsi nebylys ir negalėsi kalbėti iki tos dienos, kurią tai įvyks, nes nepatikėjai mano žodžiais, kurie išsipildys savo metu".21 Tuo tarpu žmonės laukė Zacharijo ir stebėjosi, kad jis taip ilgai užtrunka šventykloje.22 Išėjęs jis negalėjo prakalbėti, ir jie suprato, kad jis turėjęs šventykloje regėjimą. Jis aiškinosi jiems ženklais ir pasiliko nebylys.23 Tarnavimo dienoms pasibaigus, jis grįžo namo.24 Praslinkus kiek laiko, jo žmona Elžbieta pastojo ir penkis mėnesius slėpėsi, sakydama:25 "Tai Viešpats man davė; Jis dabar teikėsi atimti mano pažeminimą žmonių akyse".26 Šeštame mėnesyje angelas Gabrielius buvo Dievo pasiųstas į Galilėjos miestą Nazaretą27 pas mergelę, sužadėtą su vyru, vardu Juozapas, iš Dovydo namų; o mergelės vardas buvo Marija.28 Atėjęs pas ją, angelas tarė: "Sveika, malonėmis apdovanotoji! Viešpats su tavimi! Palaiminta tu tarp moterų!"29 Jį pamačiusi, ji sumišo nuo jo žodžių ir galvojo, ką toks pasveikinimas reiškia.30 O angelas jai tarė: "Nebijok, Marija, tu radai malonę pas Dievą!31 Štai tu pradėsi įsčiose ir pagimdysi Sūnų, kurį pavadinsi Jėzumi.32 Jis bus didis ir vadinsis Aukščiausiojo Sūnus. Viešpats Dievas duos Jam Jo tėvo Dovydo sostą;33 Jis valdys Jokūbo namus per amžius, ir Jo karalystei nebus galo".34 Marija paklausė angelą: "Kaip tai įvyks, jeigu aš nepažįstu vyro?"35 Angelas jai atsakė, tardamas: "Šventoji Dvasia nužengs ant tavęs, ir Aukščiausiojo jėga apgaubs tave; todėl ir gimęs iš tavęs bus šventas ir vadinamas Dievo Sūnumi.36 Tavo giminaitė Elžbieta, kuri buvo laikoma nevaisinga, pradėjo sūnų senatvėje, ir šis mėnuo yra šeštas jai,37 nes Dievui nėra negalimų dalykų".38 Tada Marija atsakė: "Štai aš Viešpaties tarnaitė, tebūnie man pagal tavo žodį". Ir angelas nuo jos pasitraukė.39 Tomis dienomis Marija atsikėlusi skubiai iškeliavo į Judėjos kalnyno miestą.40 Ji nuėjo į Zacharijo namus ir pasveikino Elžbietą.41 Vos tik Elžbieta išgirdo Marijos sveikinimą, suspurdėjo kūdikis jos įsčiose, o pati Elžbieta tapo kupina Šventosios Dvasios.42 Ji balsiai sušuko ir tarė: "Palaiminta tu tarp moterų, ir palaimintas tavo įsčių vaisius!43 Iš kur man tai, kad mano Viešpaties motina aplanko mane?!44 Štai vos tik tavo pasveikinimas pasiekė mano ausis, suspurdėjo iš džiaugsmo kūdikis mano įsčiose.45 Laiminga patikėjusi, nes išsipildys, kas Viešpaties jai pasakyta".46 O Marija prabilo: "Mano siela šlovina Viešpatį,47 ir mano dvasia džiaugiasi Dievu, savo Gelbėtoju,48 nes Jis pažvelgė į nuolankią savo tarnaitę. Štai nuo dabar palaiminta mane vadins visos kartos,49 nes didžių dalykų padarė man Galingasis, ir šventas yra Jo vardas!50 Jis gailestingas iš kartos į kartą tiems, kurie Jo bijosi.51 Jis parodė savo rankos galybę ir išsklaidė išdidžios širdies žmones.52 Jis numėtė galiūnus nuo sostų ir išaukštino žemuosius.53 Alkstančius gėrybėmis apdovanojo, turtuolius tuščiomis paleido.54 Jis padėjo savo tarnui Izraeliui, prisimindamas gailestingumą,55 kaip buvo žadėjęs mūsų protėviams­Abraomui ir jo palikuonims per amžius".56 Marija išbuvo su Elžbieta apie tris mėnesius ir sugrįžo į savo namus.57 Elžbietai atėjo metas gimdyti, ir ji susilaukė sūnaus.58 Jos kaimynai ir giminės, išgirdę, kokį didį gailestingumą parodė jai Viešpats, džiaugėsi kartu su ja.59 Aštuntą dieną jie susirinko berniuko apipjaustyti ir norėjo jį pavadinti tėvo vardu­Zachariju.60 Atsakydama jo motina tarė: "O, ne! Jis vadinsis Jonas".61 Jie jai sakė: "Bet niekas tavo giminėje neturi šito vardo".62 Jie ženklais paklausė tėvą, kaip jis norėtų pavadinti kūdikį.63 Šis, pareikalavęs rašomosios lentelės, užrašė: "Jo vardas­Jonas". Ir visi stebėjosi.64 Tuoj pat atsivėrė jo lūpos, atsirišo liežuvis, ir jis kalbėjo, šlovindamas Dievą.65 Visus kaimynus apėmė baimė, ir po visą Judėjos kalnyną sklido kalbos apie šiuos įvykius.66 Visi girdėjusieji dėjosi tai į širdį ir klausinėjo: "Kas gi bus iš to vaiko?" Ir Viešpaties ranka buvo su juo.67 Kūdikio tėvas Zacharijas tapo pilnas Šventosios Dvasios ir pranašavo:68 "Tebūna palaimintas Viešpats, Izraelio Dievas, kad aplankė savo tautą ir atnešė jai išvadavimą.69 Jis iškėlė mums išgelbėjimo ragą savo tarno Dovydo namuose,70 kaip nuo senų senovės buvo skelbęs savo šventųjų pranašų lūpomis,71 jog mus išgelbės nuo priešų ir iš rankos tų, kurie mūsų nekenčia,72 tuo parodydamas mūsų protėviams gailestingumą ir atsimindamas savo šventąją sandorą,73 priesaiką, duotą mūsų tėvui Abraomui, jog leis mums,74 išvaduotiems iš priešų, be baimės Jam tarnauti75 per visas mūsų gyvenimo dienas šventumu ir teisumu Jo akyse.­76 O tu, vaikeli, būsi vadinamas Aukščiausiojo pranašu, nes eisi pirma Viešpaties veido Jam kelio paruošti;77 tu mokysi Jo žmones pažinti išgelbėjimą per jų nuodėmių atleidimą78 ir širdingiausią mūsų Dievo gailestingumą, su kuriuo aplankė mus aušra iš aukštybių,79 kad apšviestų esančius tamsoje ir mirties šešėlyje, kad pakreiptų mūsų žingsnius į ramybės kelią".80 Kūdikis augo ir tvirtėjo dvasia. Jis gyveno dykumoje iki pat savo viešo pasirodymo Izraeliui dienos.