1 मैत्रीहीन मनुष्य शेवटी स्वार्थ साधून घेतो

आणि सर्व यथार्थ न्यायाविरुद्ध जाऊन भांडणे सुरू करतो.

2 मूर्ख समंजसपणामध्ये संतोष मानत नाहीत;

परंतु स्वतःची मते प्रकट करण्यात आनंद करतात.

3 जेव्हा दुष्टता येते तिथे तिरस्कार येतो,

आणि निर्ल्लजपणाबरोबर निंदा येते.

4 तोंडातील शब्द खोल पाण्यासारखे आहेत;

परंतु सुज्ञतेचा झरा म्हणजे पाण्याचा उफळता प्रवाह आहे.

5 न्यायाधीशाने दुष्टावर कृपा करणे

आणि निरपराध्याला न्यायापासून वंचित करणे चुकीचे आहे.

6 मूर्खांच्या जिभा त्यांना कलहात पाडतात;

आणि त्यांचे मुख माराला आमंत्रण देते.

7 मूर्खाचे मुख त्यांच्या विनाशाचे कारण होते,

आणि त्यांच्या जिभेमुळे त्यांचे जीव सापळ्यात अडकतात.

8 अफवा स्वादिष्ट भोजनासारख्या चवदार असतात;

अंतःकरणात त्या खोलवर रुजून जातात.

9 जो त्याचे काम करण्यात आळशी आहे,

तो विध्वंस करणार्‍याचा भाऊ आहे.

10 याहवेहचे नाव बळकट दुर्ग आहे;

नीतिमान तिकडे धाव घेतात आणि सुरक्षित राहतात.

11 धनवानाचे धन त्यांचे तटबंदीचे नगर आहे;

ते कल्पना करतात की त्या उंच भिंती चढण्यास दुष्कर आहेत.

12 मनुष्याचा नाश होण्याआधी त्याचे हृदय गर्वाने भरते,

परंतु सन्मान मिळण्याआधी मनुष्यास नम्रता येते.

13 ऐकून घेण्याआधीच उत्तर देणे—

ते मूर्खपणाचे आणि लाजिरवाणे आहे.

14 मनुष्याचा आत्मा त्याला आजारी अवस्थेतही स्थिर ठेवतो,

पण तुटलेले हृदय कोण सहन करू शकतो?