1 พระเยซูสอนที่ริมทะเลสาบอีกครั้ง ฝูงชนรุมล้อมพระองค์แน่นจนพระองค์ต้องลงไปนั่งในเรือ ขณะที่ฝูงชนอยู่ริมฝั่ง 2 พระองค์สอนพวกเขาหลายสิ่งด้วยอุปมาว่า 3 "จงฟัง! มีชาวนาคนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืช 4 ขณะที่หว่าน บางเมล็ดก็ตกตามทาง และนกก็มาจิกกินหมด 5 บางเมล็ดตกบนพื้นดินปนหิน ซึ่งมีเนื้อดินน้อย จึงงอกขึ้นเร็วเพราะดินตื้น 6 แต่เมื่อแดดเผาก็เหี่ยวไปเพราะไม่หยั่งรากลึก 7 บางเมล็ดตกกลางพงหนาม พงหนามก็เติบโตรัดพืชนั้น จึงไม่เกิดผล 8 แต่ยังมีเมล็ดบางส่วนตกบนดินดี งอกขึ้นมา เติบโตและเกิดผลสามสิบเท่า หกสิบเท่า หรือร้อยเท่า"
9 แล้วพระเยซูพูดว่า "ใครมีหู จงฟังเถิด"
10 เมื่ออยู่ตามลำพัง สาวกทั้งสิบสองคน กับคนที่แวดล้อมพระองค์อยู่ ก็ถามเรื่องอุปมานั้น 11 พระองค์บอกพวกเขาว่า "ความลับของอาณาจักรพระเจ้าก็ให้พวกเจ้ารู้ แต่กับคนนอกนั้นทุกอย่างกล่าวเป็นอุปมา 12 เพื่อว่า
‘พวกเขาอาจดูแล้วดูเล่าแต่ไม่มีวันเห็น
และได้ยินครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่มีวันเข้าใจ
มิฉะนั้นแล้วเขาคงหันกลับมาและได้รับการอภัย!’ "
13 แล้วพระเยซูพูดกับพวกเขาว่า "พวกเจ้าไม่เข้าใจอุปมานี้หรือ แล้วอย่างนั้นจะเข้าใจอุปมาอื่นๆ ได้อย่างไร 14 ชาวนาได้หว่านพระวจนะ 15 บางคนก็เป็นเหมือนเมล็ดที่ตกตามทาง ทันทีที่เขาได้ยิน ซาตานก็มาฉวยเอาพระวจนะที่หว่านลงในเขาไป 16 บางคนก็เหมือนเมล็ดที่หว่านลงบนพื้นหิน เมื่อได้ยินพระวจนะ แล้วรับไว้ทันทีด้วยความยินดี 17 แต่เพราะไม่หยั่งรากลึก จึงอยู่แค่ชั่วคราว เมื่อเกิดปัญหาหรือการข่มเหงเพราะพระวจนะ พวกเขาก็ละทิ้งไปอย่างรวดเร็ว 18 บางคนเหมือนเมล็ดที่หว่านกลางพงหนาม คือได้ยินพระวจนะ 19 แต่ถูกความกังวลในชีวิต ความเย้ายวนของทรัพย์สมบัติ และความอยากได้ใคร่มีในสิ่งต่างๆ เข้ามาบีบรัดพระวจนะทำให้ไม่เกิดผล 20 ส่วนบางคนเป็นเหมือนเมล็ดที่หว่านลงบนดินดี คือคนที่ได้ยินพระวจนะแล้วรับไว้ ก็เกิดผลสามสิบเท่า หกสิบเท่า หรือร้อยเท่าของที่หว่านลงไป"
21 พระองค์พูดกับพวกเขาว่า "เจ้าจะเอาตะเกียงมา แล้วเอาฝาครอบหรือวางไว้ใต้เตียงไหม แต่เจ้าย่อมตั้งไว้บนเชิงตะเกียงไม่ใช่หรือ 22 เพราะสิ่งใดที่ซ่อนเร้นจะต้องถูกเปิดเผย และสิ่งใดที่ปิดบังไว้จะต้องถูกเปิดโปง 23 ใครมีหู จงฟังเถิด"
24 พระองค์พูดอีกว่า "จงคิดสิ่งที่เจ้าได้ยินอย่างถี่ถ้วน ท่านใช้ถ้วยอันใดก็จะใช้ถ้วยตวงอันเดียวกันนั้นตวงแก่ท่าน และได้รับมากยิ่งกว่านั้นอีก 25 ใครมีอยู่แล้วก็จะได้รับเพิ่ม ส่วนใครไม่มี แม้ที่มีอยู่ก็จะถูกริบไปจากเขา"
26 พระองค์พูดด้วยว่า "อาณาจักรของพระเจ้าเป็นเหมือนคนหนึ่งหว่านเมล็ดพืชลงในดิน 27 ทั้งวันทั้งคืนไม่ว่าจะหลับหรือตื่น เมล็ดพืชก็งอกและเติบโตขึ้น แม้เขาไม่รู้ว่ามันงอกขึ้นได้อย่างไร 28 ดินทำให้มันงอกเป็นต้นอ่อนแล้วออกรวง จากนั้นมีเมล็ดข้าวเต็มรวง 29 เมื่อรวงข้าวสุกแล้ว เขาก็ใช้เคียวเกี่ยวเพราะถึงฤดูเก็บเกี่ยว"
30 พระองค์พูดอีกว่า "พวกเราจะเปรียบอาณาจักรของพระเจ้ากับอะไรดี หรือจะยกอุปมาใดมาอธิบาย 31 อาณาจักรของพระเจ้านั้นก็เหมือนเมล็ดมัสตาร์ด ซึ่งเป็นเมล็ดที่เล็กที่สุดในโลก แต่เมื่อเพาะลงในดิน 32 ก็เติบโตขึ้นเป็นต้นใหญ่ที่สุดในสวน แผ่กิ่งก้านสาขาจนนกมาเกาะกิ่งอาศัยร่มเงาได้"
33 พระเยซูกล่าวอุปมาเช่นนี้หลายเรื่อง เพื่ออธิบายพระวจนะแก่ผู้คน ในลักษณะที่พวกเขาเข้าใจได้ 34 พระองค์ไม่ได้กล่าวสิ่งใดกับพวกเขาโดยไม่ใช้อุปมาเลย แต่เมื่ออยู่กับพวกสาวกตามลำพัง พระองค์ก็อธิบายทุกสิ่ง
35 เย็นวันนั้นพระองค์พูดกับพวกสาวกของพระองค์ว่า "ให้เราข้ามไปอีกฟากหนึ่งกันเถอะ" 36 พวกเขาละฝูงชน แล้วลงเรือที่พระองค์นั่งอยู่นั้นไป มีเรืออื่นหลายลำตามไปด้วย 37 เกิดพายุรุนแรง คลื่นซัดท่วมจนเรือจวนจะจมแล้ว 38 พระเยซูนอนหนุนหมอนหลับอยู่ท้ายเรือ พวกสาวกมาปลุกพระองค์ และพูดว่า "อาจารย์ พระองค์ไม่ห่วงหรือว่าเราจะจมน้ำตาย"
39 พระองค์ก็ลุกขึ้นห้ามลมและคลื่นว่า "จงเงียบสงบ!" แล้วลมก็หยุดพัด ทุกอย่างก็นิ่งสนิท
40 พระองค์ถามพวกสาวกว่า "ทำไมจึงกลัวนัก พวกเจ้ายังไม่มีความเชื่ออีกหรือ"
41 พวกสาวกแตกตื่นตกใจและถามกันว่า "ผู้นี้เป็นใครกัน แม้แต่ลมและคลื่นก็ยังเชื่อฟังท่าน"
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/qHG3xNP8jqR-HqIiucz0L)