คือข้อ 40:25-32 และข้อ 41:9-34 คือข้อ 41:1-26 1 "เจ้าลากเลวีอาธานด้วยเบ็ดได้หรือ
เอาเชือกมัดลิ้นมันได้หรือเปล่า
2 เจ้าเอาเชือกสอดจูงจมูกของมัน
หรือเอาตะขอเจาะคางมันได้หรือ
3 มันจะวอนขอความเมตตาจากเจ้า
จะพูดกับเจ้าอย่างนุ่มนวลหรือ
4 มันจะตกลงยินยอม
เป็นทาสรับใช้ของเจ้าตลอดชีวิตหรือ
5 เจ้าจะเลี้ยงมันเหมือนนก
หรือผูกให้สาวๆ ในบ้านของเจ้าเล่นได้หรือ
6 พ่อค้าจะมาต่อราคาซื้อมัน
และแบ่งขายกันหรือ
7 เจ้าจะเอาฉมวกแทงผิวหนังของมัน
หรือเอาหอกแทงหัวของมันได้หรือ
8 ถ้าเจ้าลงมือจับมันสักครั้ง
เจ้าจะจดจำการต่อสู้และเข็ดขยาด ไม่กล้าทำอีก!
9 เป็นความหวังลมๆ แล้งๆ ที่คิดจะปราบมัน
แค่เห็นมันก็ใจฝ่อแล้ว
10 ไม่มีใครดุร้ายพอที่จะไปยั่วมัน
ก็แล้วใครเล่ากล้ายืนขึ้นต่อหน้าเรา
11 ใครจะมาฟ้องร้องเราซึ่งเราต้องชดใช้
ทุกสิ่งภายใต้ฟ้าสวรรค์เป็นของเรา
12 เราจะไม่งดกล่าวถึงแข้งขา
กำลังและเรือนร่างอันสง่างามของเลวีอาธาน
13 ใครสามารถถลกผิวหนังของมัน
ใครแทงเสื้อเกราะสองชั้นของมันได้
14 ใครจะกล้าเปิดปากของมัน
ซึ่งมีฟันน่ากลัวเรียงรายอยู่
15 หลังของมันมีเกล็ดเหมือนโล่
ซ้อนถี่แนบกันเป็นแถว
16 ผนึกเรียงกันแน่น
จนอากาศผ่านเข้าไม่ได้
17 มันเกาะติดกันสนิท
ยึดแน่นจนไม่อาจแยกจากกันได้
18 เวลามันจาม มีแสงแวบวาบออกมา
ดวงตาของมันดั่งแสงอรุณ
19 เปลวเพลิงพ่นออกจากปากของมัน
มีประกายไฟแลบออกมา
20 ควันพุ่งจากรูจมูกของมัน
เหมือนไอน้ำจากหม้อเดือดบนฟืนต้นกกลุกไหม้
21 ลมหายใจของมันจุดถ่านหินให้ลุกโชน
และเปลวไฟพุ่งขึ้นมาจากปากของมัน
22 พละกำลังอยู่ในคอของมัน
ความสยดสยองนำหน้ามันไป
23 เนื้อของมันเกาะติดกันแน่น
แข็งหนาและไม่ขยับเขยื้อน
24 อกของมันแข็งดั่งศิลา
แกร่งดั่งแท่นหินโม่
25 เมื่อมันลุกขึ้น คนแข็งแรงที่สุดก็ขวัญหนีดีฝ่อ
พอมันขยับตัว พวกเขาก็ถอยหนี
26 ดาบ หอก ลูกดอก หรือทวน
ก็ทำอะไรมันไม่ได้
27 สำหรับมัน เหล็กก็ไม่ต่างอะไรกับฟาง
และทองสัมฤทธิ์คือไม้ผุๆ
28 ลูกธนูทำให้มันหนีไปไม่ได้
สำหรับมัน หินสลิงก็เหมือนแกลบ
29 กระบองก็เป็นเพียงฟางเส้นหนึ่ง
มันหัวเราะเยาะเสียงหอกพุ่ง
30 ท้องของมันแหลมเหมือนเศษหม้อแตก
ทิ้งรอยไว้ในโคลนเหมือนเลื่อนนวดข้าว
31 มันทำให้ห้วงลึกปั่นป่วนเหมือนหม้อน้ำเดือด
และทำให้ทะเลพลุ่งพล่านเหมือนหม้อน้ำมันเดือด
32 มันทิ้งประกายแวววับไว้ข้างหลัง
ใครเห็นคงนึกว่าทะเลมีผมสีขาว
33 ไม่มีอะไรในโลกที่เหมือนมัน
เป็นสัตว์ซึ่งปราศจากความกลัว
34 มันดูถูกสัตว์ทั้งปวงที่เย่อหยิ่ง
เป็นราชาเหนือสรรพสิ่งที่ทรนง"