1 แต่โยนาห์เห็นว่าเรื่องนี้ผิด และเขาโกรธมาก 2 เขาอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า "พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าก็บอกตั้งแต่ยังอยู่ที่บ้านไม่ใช่หรือ นี่คือสิ่งที่ข้าพเจ้าพยายามขัดขวางด้วยการหนีไปเมืองทารชิช ข้าพเจ้ารู้อยู่ว่า พระองค์เป็นพระเจ้าผู้เปี่ยมด้วยพระคุณและความสงสาร เป็นพระเจ้าผู้โกรธช้าและเปี่ยมด้วยความรัก พระเจ้าอดใจไว้ไม่ลงโทษ 3 พระยาห์เวห์ ตอนนี้ขอเอาชีวิตข้าพเจ้าไปเถิด ข้าพเจ้าตายเสียดีกว่าอยู่"
4 แต่พระยาห์เวห์ตอบว่า "สมควรที่เจ้าจะโกรธหรือ"
5 โยนาห์ก็ออกไปนั่งอยู่นอกเมืองทางทิศตะวันออก เขาสร้างเพิงขึ้นหลังหนึ่ง แล้วนั่งในร่มเพิง และคอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเมืองนั้น 6 แล้วพระเจ้าพระยาห์เวห์ก็ให้ต้นไม้ใบดก,9 และ 10ต้นหนึ่งงอกขึ้นเหนือโยนาห์ เพื่อเป็นร่มเงาให้ศีรษะ บรรเทาความร้อนใจของเขา โยนาห์ก็ดีใจที่มีต้นไม้นี้มาก 7 แต่เช้าวันรุ่งขึ้น พระเจ้าให้มีหนอนกัดกินต้นไม้นั้น จนแห้งเหี่ยว 8 เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น พระเจ้าให้มีลมตะวันออกร้อนระอุพัดมา แดดก็แผดเปรี้ยงเหนือศีรษะของโยนาห์จนเขาแทบเป็นลม โยนาห์อยากตายและตัดพ้อว่า "ข้าพเจ้าตายเสียก็ดีกว่าอยู่"
9 แต่พระเจ้าพูดกับโยนาห์ว่า "สมควรที่เจ้าจะโกรธเรื่องต้นไม้นี้หรือ"
โยนาห์ตอบว่า "ใช่และข้าพเจ้าโกรธมากจนอยากจะตาย"
10 แต่พระยาห์เวห์พูดว่า "เจ้าเสียดายต้นไม้นี้ ทั้งที่เจ้าไม่ได้ดูแลหรือทำให้มันโต มันงอกขึ้นในชั่วข้ามคืนและตายในชั่วข้ามคืน 11 แล้วเราไม่ควรห่วงเมืองนีนะเวห์อันใหญ่โต ซึ่งมีคนกว่า 120,000 คน ที่ไม่รู้ประสา แยกมือซ้ายจากมือขวาไม่ได้ ทั้งยังมีสัตว์มากมายหลายชนิด"
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/-h5KPk8ct3kLpCpYm9-g6)