อิสยาห์ 23

คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​ไทระ

1 คำ​พยากรณ์​กล่าวโทษ​เมือง​ไทระ​มี​ดังนี้​ว่า

จง​ร่ำไห้​เถิด พวก​เรือ​แห่ง​ทารชิช!

เพราะ​ไทระ​ล่มจม​แล้ว

ไม่​เหลือ​บ้านเรือน​และ​ท่าเรือ​อีก

มี​ข่าว​จาก​ดินแดน​ไซปรัส

มาถึง​พวก​เขา

2 จง​นิ่ง​เถิด ชาว​เกาะ

และ​พวก​พ่อค้า​แห่ง​ไซดอน

ผู้​มั่งคั่ง​จาก​เรือ​เดิน​ทะเล

3 เมล็ด​ข้าว​จาก​ชิโหร์

เดินทาง​ข้าม​มหาสมุทร​มา

ผลผลิต​แห่ง​แม่น้ำ​ไนล์*23:2,3 ฉบับ​มาโซเรติค ม้วน​หนังสือ​ทะเล​ตาย​ว่า ไซดอน ผู้​ข้าม​ทะเล​มา กอง​เรือ​ของ​เจ้า 3 อยู่​บน​ห้วง​สมุทร เมล็ด​ข้าว​ของ​ชิโหร์ ผลผลิต​ของ​แม่น้ำ​ไนล์เป็น​รายได้​ของ​ไทระ

ซึ่ง​กลาย​เป็น​ตลาด​ของ​ชนชาติ

4 จง​อับอาย​เถิด ไซดอน และ​เจ้า​ผู้​เป็น​ที่​มั่น​แห่ง​ท้องทะเล

เพราะ​ทะเล​ได้​พูด​ว่า

"เรา​ไม่​เคย​เจ็บ​ท้อง​หรือ​เคย​คลอด

ไม่​เคย​เลี้ยงดู​ลูกชาย​หรือ​ลูกสาว"

5 เมื่อ​อียิปต์​ได้ยิน​ข่าว​จาก​ไทระ

พวก​เขา​จะ​ทุกข์​โศก​นัก

6 จง​ข้าม​ไป​ทารชิช​เถิด

ชาว​เกาะ​เอ๋ย จง​ร่ำไห้

7 นี่​หรือ​นคร​แห่ง​ความ​บันเทิง

นคร​เก่าแก่

ซึ่ง​เท้า​ได้​พา​มัน​ไป

ตั้ง​รกราก​ใน​แดน​ไกล

8 ใคร​วางแผน​เล่นงาน​ไทระ

ผู้​ให้​มงกุฎ

ผู้​ซึ่ง​พ่อค้า​เป็น​เจ้านาย

ผู้​ซึ่ง​พ่อค้า​มี​ชื่อเสียง​ใน​โลก

9 พระยาห์เวห์​ผู้​มี​ฤทธิ์​ได้​วางแผน​ไว้

เพื่อ​ลด​ความ​เย่อหยิ่ง​ใน​ความ​สง่า​งาม​ของ​เธอ

และ​ทำ​ให้​ทุก​คน​ที่​มี​ชื่อเสียง​ของ​โลก​ถ่อม​ลง

10 จง​พรวน*23:10 ม้วน​หนังสือ​ทะเล​ตาย และ​ฉบับ​สำเนา LXX บาง​ฉบับ ฉบับ​มาโซเรติค​ว่า จง​ไป​ทั่วที่ดิน​ของ​เจ้า​เหมือน​ที่​พวก​เขา​ทำ​ริม​แม่น้ำ​ไนล์

ธิดา​แห่ง​ทารชิช​เอ๋ย

เพราะ​เจ้า​ไม่​มี​ท่าเรือ​อีก​แล้ว

11 พระยาห์เวห์​ยื่น​มือ​ออก​เหนือ​ท้องทะเล

เขย่า​อาณาจักร​ทั้งหลาย

พระองค์​มี​คำ​สั่ง​ให้

ทลาย​ป้อม​ปราการ​ของ​ฟีนิเซีย

12 พระองค์​พูด​ว่า "ไม่​มี​ความ​บันเทิง​อีก​ต่อไป

ธิดา​พรหมจารี​แห่ง​ไซดอน ผู้​แหลก​สลาย!

ขึ้น​ไป​สิ ข้าม​ไป​ไซปรัส​สิ

แม้​ที่​นั่น​เจ้า​ก็​จะ​ไม่​ได้​พัก​สงบ"

13 จง​ดู​ดินแดน​ของ​ชาว​บาบิโลน*23:13 หรือ เคลเดีย

ชนชาติ​ซึ่ง​เดี๋ยว​นี้​ไม่​มี​ใคร​สนใจ​แล้ว!

ชาว​อัสซีเรีย​ได้​ทำ

ให้​มัน​เป็น​ที่​สิง​สถิต​ของ​สัตว์​ป่า

พวก​เขา​ก่อ​เนิน​ดิน

ทลาย​ป้อม​ปราการ

และ​ทำ​ให้​มัน​เป็น​ซาก​หัก​พัง

14 จง​คร่ำครวญ​เถิด เรือ​แห่ง​ทารชิช​เอ๋ย

ป้อม​ปราการ​ของ​เจ้า​ถูก​ทำลาย​แล้ว!

15 เวลา​นั้น ผู้​คน​จะ​ลืม​ไทระ​ไป​เจ็ด​สิบ​ปี คือ​ช่วง​ชีวิต​ของ​กษัตริย์​องค์​หนึ่ง แต่​ตอน​จบ​เจ็ด​สิบ​ปี​นั้น ไทระ​จะ​เป็น​เหมือน​ใน​เนื้อเพลง​ของ​หญิง​โสเภณี​ที่​ว่า

16 "หญิง​โสเภณี​ที่​ถูก​ลืม

หยิบ​พิณ​ขึ้น​เดิน​ไป​ทั่ว​เมือง

เล่น​พิณ​ให้​ไพเราะ ร้องเพลง​หลาย​ๆ เที่ยว

เพื่อ​คน​จะ​จำ​เจ้า​ได้"

17 เมื่อ​จบ​เจ็ดสิบ​ปี​นั้น พระยาห์เวห์​จะ​จัดการ​กับ​ไทระ เธอ​จะ​กลับ​ไป​เป็น​โสเภณี​มี​กำไร และ​ค้าขาย​กับ​อาณาจักร​ทั้งหมด​ใน​โลก 18 แต่​กำไร​และ​รายได้​ของ​ไทระ​จะ​ถูก​กัน​ไว้​เพื่อ​ถวาย​แด่​พระยาห์เวห์ เธอ​จะ​ไม่​เก็บ​หรือ​สะสม​ไว้​เอง แต่​กำไร​นั้น​จะ​เป็น​อาหาร​และ​เสื้อผ้า​ดี​ๆ แก่​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ใช้​ชีวิต​ต่อหน้า​พระยาห์เวห์