1 โยบจึงโต้ตอบว่า
2 "จริงอยู่ ข้ารู้ว่าเป็นอย่างนั้นจริง
แต่มนุษย์จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนต่อหน้าพระเจ้าได้อย่างไร
3 แม้พวกเขาปรารถนาจะโต้แย้งกับพระเจ้า
แต่ไม่สามารถตอบพระองค์ได้ แม้สักครั้งเดียวจากพันครั้ง
4 เพราะสติปัญญาของพระเจ้าลึกซึ้ง และฤทธิ์เดชมหาศาล
มีใครบ้างต่อต้านพระองค์ แล้วออกมารอดปลอดภัย
5 พระองค์เคลื่อนภูเขาโดยพวกมันไม่รู้ตัว
และคว่ำพวกมันด้วยความโกรธ
6 พระองค์เขย่าโลกให้ออกจากที่
ทำให้เสาหลักของมันสั่นคลอน
7 เมื่อพระองค์สั่ง ดวงอาทิตย์ก็ไม่ส่องแสง
พระองค์ผนึกแสงของดวงดาวไว้
8 พระองค์ผู้เดียวที่กางฟ้าสวรรค์ออก
และย่ำบนคลื่นทะเล
9 พระองค์คือผู้สร้างหมู่ดาวหมีใหญ่และดาวไถ
ดาวลูกไก่และหมู่ดาวทิศใต้
10 พระองค์ทำการอัศจรรย์อันเกินจะหยั่งรู้
และปาฏิหาริย์ที่ไม่อาจนับได้
11 เมื่อพระองค์ผ่านมา ข้าไม่เห็นพระองค์
เมื่อพระองค์ผ่านไป ข้าก็ไม่หยั่งรู้
12 ถ้าพระองค์คว้าไป ใครจะหยุดพระองค์ได้
ใครจะกล้าถามพระองค์ว่า ‘พระองค์ทำอะไรนั่น’
13 พระเจ้าไม่ยับยั้งความโกรธของพระองค์
แม้แต่กองกำลังของราหับก็หมอบแทบเท้าพระองค์
14 แล้วข้าจะกล้าโต้แย้งกับพระเจ้าหรือ
จะหาคำไหนมาโต้เถียงกับพระองค์
15 แม้ข้าไม่ผิด ข้าก็ไม่อาจโต้ตอบพระองค์
ได้แต่วอนขอความเมตตาจากองค์ตุลาการ
16 ถึงแม้ว่าข้าร้องเรียก และพระองค์ขานตอบ
ข้าก็ไม่เชื่อว่าพระองค์จะยอมฟัง
17 พระองค์คงจะบดขยี้ข้าด้วยพายุ
และทวีบาดแผลให้ข้าโดยไม่มีสาเหตุ
18 พระองค์จะไม่ยอมให้ข้าได้หายใจ
แต่จะเติมความทุกข์เข็ญให้ข้าจนล้นปรี่
19 ถ้าเป็นเรื่องพละกำลัง พระองค์ก็แข็งแกร่ง!
ถ้าเป็นเรื่องความยุติธรรม ใครจะท้าทายพระองค์ได้
20 แม้ข้าไร้ความผิด ปากข้าจะกล่าวโทษตัวเอง
แม้ข้าดีไม่มีที่ติ มันจะพูดว่ามีความผิด
21 แม้ว่าข้าดีไม่มีที่ติ
ข้าก็ไม่ห่วงตัวเอง
ข้าชังชีวิตของตัวเอง
22 มันก็เหมือนกันหมด ข้าจึงพูดว่า
‘พระองค์ทำลายทั้งคนดีไม่มีที่ติและคนชั่วร้าย’
23 เมื่อโทษทัณฑ์นำความตายมาฉับพลัน
พระองค์ยิ้มเยาะความสิ้นหวังของผู้ไม่มีความผิด
24 เมื่อแผ่นดินตกอยู่ในมือของคนชั่ว
พระเจ้าปิดตาบรรดาผู้พิพากษาให้มืดบอด
หากไม่ใช่พระองค์แล้วจะเป็นใคร
25 วันคืนของข้าไวกว่านักวิ่ง
โบยบินไปโดยไม่มีความชื่นใจแม้แต่น้อย
26 มันแล่นปราดไปเหมือนเรือพาไพรัส
เหมือนนกอินทรีโฉบลงมาหาเหยื่อ
27 หากพูดว่า ‘ข้าจะลืมคำพร่ำบ่นของตน
ข้าจะเปลี่ยนสีหน้าและยิ้มแย้ม’
28 ข้าก็ยังขยาดความทุกข์ทั้งสิ้นที่มี
เพราะรู้ว่าพระองค์ยังถือว่าข้ามีความผิด
29 ในเมื่อข้าถูกตัดสินแล้วว่าผิด
แล้วจะดิ้นรนให้เปล่าประโยชน์ไปทำไม
30 ถึงข้าจะล้างตัวด้วยสบู่
เอาด่างล้างมือให้สะอาด
31 พระองค์ก็จะเหวี่ยงข้าลงบ่อโคลน
แม้แต่เสื้อผ้าของข้าก็จะรังเกียจตัวข้าเอง
32 พระเจ้าไม่ใช่มนุษย์เหมือนข้า ที่ข้าจะโต้ตอบได้
ที่เราจะไปเผชิญหน้ากันในศาล
33 อยากให้มีใครสักคนเป็นคนกลางระหว่างเรา
เพื่อจะได้ช่วยไกล่เกลี่ย
34 ใครสักคนที่จะเอาไม้เรียวของพระเจ้าไปจากข้า
เพื่อว่าความน่าสะพรึงกลัวของพระองค์จะไม่ทำให้ข้าหวาดกลัวอีก
35 แล้วข้าจะพูดขึ้นได้โดยไม่ต้องกลัวพระองค์
แต่ตอนนี้ข้าทำอย่างนั้นไม่ได้"