1 ครั้งนั้นมีฝูงชนมากมายมาชุมนุมกัน เนื่องจากพวกเขาไม่มีอะไรกิน พระเยซูจึงเรียกพวกสาวกมา และพูดว่า 2 "เราสงสารคนเหล่านี้ พวกเขามาอยู่กับเราสามวันแล้ว และไม่มีอะไรกิน 3 ถ้าให้กลับไปทั้งที่ยังหิว กลัวจะหมดแรงกลางทาง เพราะบางคนมาไกล"
4 พวกสาวกตอบว่า "แต่ในที่ห่างไกลแบบนี้ จะหาอาหารจากที่ไหนมาพอเลี้ยงพวกเขา"
5 พระเยซูถามว่า "พวกเจ้ามีขนมปังกี่ก้อน"
เขาตอบว่า "เจ็ดก้อน"
6 พระองค์บอกฝูงชนให้นั่งลงที่พื้น เมื่อรับขนมปังเจ็ดก้อนและขอบคุณพระเจ้าแล้ว พระองค์ก็หักขนมปังส่งให้พวกสาวกไปแจกผู้คน และพวกเขาก็ทำตามนั้น 7 พวกเขามีปลาเล็กๆ สองสามตัวด้วย พระองค์ขอบคุณพระเจ้าสำหรับปลานั้น แล้วให้สาวกนำไปแจกเช่นกัน 8 ฝูงชนได้กินจนอิ่ม หลังจากนั้นพวกสาวกเก็บเศษอาหารที่เหลือได้เจ็ดตะกร้าเต็ม 9 มีผู้ชายราวสี่พันคนที่นั่น เมื่อให้พวกเขากลับไปแล้ว 10 พระองค์ก็ลงเรือกับสาวก และไปยังเขตเมืองดาลมานูธา
11 พวกฟาริสีมาหา และเริ่มตั้งคำถามกับพระเยซู ให้พระองค์แสดงหมายสำคัญจากสวรรค์ เพื่อทดสอบพระองค์ 12 พระองค์ถอนใจยาว และพูดว่า "ทำไมคนในยุคนี้ถามหาหมายสำคัญ เราบอกความจริงกับท่านว่า คนในยุคนี้จะไม่ได้รับหมายสำคัญใดๆ" 13 จากนั้นพระองค์ก็จากพวกเขาแล้วลงเรือข้ามฟากไป
14 พวกสาวกลืมเอาขนมปังมาด้วย และในเรือก็มีขนมปังอยู่เพียงก้อนเดียว 15 พระเยซูเตือนพวกเขาว่า "จงเฝ้าระวังเชื้อของพวกฟาริสีและเฮโรด"
16 พวกเขาพูดคุยกันว่า "ที่พระองค์พูดอย่างนี้เพราะเราไม่มีขนมปัง"
17 พระเยซูรู้ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน จึงถามว่า "ทำไมเจ้าพูดกันเรื่องไม่มีขนมปัง ยังไม่เห็นหรือยังไม่เข้าใจอีกหรือ ใจเจ้าแข็งกระด้างใช่ไหม 18 หรือมีตาแต่มองไม่เห็น มีหูแต่ไม่ได้ยิน และจำไม่ได้แล้วหรือ 19 เมื่อเราหักขนมปังห้าก้อนเลี้ยงคนห้าพันคน เจ้าเก็บเศษที่เหลือได้กี่ตะกร้า"
พวกเขาตอบว่า "สิบสองตะกร้า"
20 พระองค์ถามว่า "และเมื่อเราหักขนมปังเจ็ดก้อนให้คนสี่พันคน เจ้าเก็บได้กี่ตะกร้า"
พวกเขาตอบว่า "เจ็ดตะกร้า"
21 พระองค์พูดกับพวกเขาว่า "ยังไม่เข้าใจอีกหรือ"
22 เมื่อมาถึงเมืองเบธไซดา มีคนพาชายตาบอดมาหาพระเยซู อ้อนวอนให้พระองค์แตะตัวเขา 23 พระองค์จูงมือชายตาบอดออกไปนอกหมู่บ้าน บ้วนน้ำลายลงที่ตาของคนนั้น วางมือบนตัวเขา และถามว่า "เจ้าเห็นอะไรบ้างไหม"
24 เขาเงยหน้าขึ้นมองและพูดว่า "ข้าพเจ้าเห็นคนเหมือนต้นไม้เดินไปเดินมา"
25 พระเยซูวางมือที่ตาของเขาอีกครั้ง แล้วตาของเขาก็เปิดออก สายตากลับเป็นปกติ และมองเห็นทุกอย่างชัดเจน 26 พระเยซูจึงให้เขากลับบ้าน กำชับว่า "อย่าเข้าไปในหมู่บ้าน"
27 พระเยซูกับพวกสาวกไปยังหมู่บ้านต่างๆ แถบซีซารียาฟีลิปปี ระหว่างทางพระองค์ถามพวกเขาว่า "ผู้คนพูดกันว่าเราเป็นใคร"
28 พวกสาวกตอบว่า "บางคนก็ว่าเป็นยอห์นผู้ให้บัพติศมา บ้างก็ว่าเป็นเอลียาห์ และบางคนก็ว่าเป็นผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง"
29 พระองค์ถามว่า "แล้วพวกเจ้าล่ะ พวกเจ้าว่าเราเป็นใคร"
เปโตรตอบว่า "พระองค์เป็นพระเมสสิยาห์"
30 พระเยซูเตือนพวกเขาไม่ให้บอกใคร
31 นับแต่นั้นมาพระองค์เริ่มสั่งสอนพวกสาวกว่า บุตรมนุษย์ต้องทนทุกข์หลายประการ พวกผู้อาวุโส หัวหน้าปุโรหิต กับครูสอนกฎบัญญัติจะปฏิเสธพระองค์ และพระองค์ต้องถูกประหาร แล้วหลังจากนั้นสามวันจะฟื้นขึ้นสู่ชีวิต 32 พระองค์พูดเรื่องนี้อย่างชัดเจน เปโตรพาพระองค์เลี่ยงออกไป และเริ่มท้วงติงพระองค์
33 แต่เมื่อพระเยซูหันมองดูพวกสาวก พระองค์ตำหนิเปโตรว่า "ถอยไปเจ้าซาตาน! เจ้าไม่ได้คิดอย่างพระเจ้า แต่คิดอย่างมนุษย์"
34 จากนั้นพระองค์เรียกฝูงชนกับพวกสาวกเข้ามา และพูดว่า "ถ้าใครปรารถนาจะเป็นสาวกของเรา ต้องปฏิเสธตนเอง แบกกางเขนของตน และตามเรามา 35 เพราะใครต้องการเอาชีวิตรอดจะเสียชีวิต แต่ใครสละชีวิตของตนเพื่อเราและข่าวประเสริฐจะรอดชีวิต 36 จะมีประโยชน์อะไรที่คนหนึ่งจะได้โลกนี้ทั้งใบ แต่ต้องสูญเสียจิตวิญญาณของตน 37 หรือใครจะเอาอะไรมาแลกกับจิตวิญญาณของตนได้ 38 ในยุคนี้ที่เต็มไปด้วยบาปและไม่ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้า ถ้าใครอับอายในตัวเราและถ้อยคำของเรา บุตรมนุษย์ก็จะอับอายในตัวเขา เมื่อพระองค์มาด้วยสง่าราศีของพระบิดาพร้อมกับเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้า"
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/qHG3xNP8jqR-HqIiucz0L)