1 Tevrat kanunlarında gelecek iyi şeylerin aslı değil, sadece gölgesi vardır. Bu sebeple yıldan yıla devamlı aynı tür kurbanlar getirilir. Ama Tevrat kanunları o kurbanlarla Allahʼa yaklaşan insanları asla kusursuz hale getiremez. 2 Eğer bunu yapabilseydi, bu kurbanların getirilmesine son verilmez miydi? Çünkü o zaman Allahʼa ibadet edenler bir kere temiz kılındıktan sonra artık vicdanlarında kendilerini günahlı hissetmezlerdi. 3 Oysa her yıl getirilen bu kurbanlar insanlara günahlarını hatırlatır. 4 Çünkü boğaların ve tekelerin kanı günahları ortadan kaldıramaz. 5 Bu sebeple Mesih dünyaya gelirken Allahʼa şöyle diyor:

"Kurbanları ve adakları istemedin,

ama bana bir beden hazırladın.

6 Yakmalık kurbanlardan

ve günah adaklarından hoşlanmadın.

7 Bunun üzerine şöyle dedim:

‘Kitabʼın bir yerinde benim hakkımda yazıldığı gibi,

ey Allah, işte senin isteğini yerine getirmeye geldim.’ "*10:7 Mezmur 40:6-8 (Eski Antlaşmanın Septuaginta adlı Grekçe tercümesinden.)

8 Mesih daha önce şöyle diyor: "Kurban ve adak istemedin, yakmalık kurbanlar ve günah adakları istemedin, bunlardan hoşlanmadın." Oysa bu kurbanlar Tevratʼın emri olduğu için getirilir. 9 Sonra sözüne şunu ekliyor: "İşte senin isteğini yerine getirmeye geldim." Yani, yeni düzeni başlatmak için eski düzeni ortadan kaldırır.*10:9 Yeni düzeni başlatmak için eski düzeni ortadan kaldırır. Mesih çarmıhta kendini kusursuz kurban olarak sunduğu zaman Tevratʼın emrine göre kesilen hayvan kurbanlarını hükümsüz kıldı. 10 Allahʼın bu isteğiyle İsa Mesihʼin bedeni ilk ve son defa kurban edildi. Bu sayede Allahʼa adanmış olduk.

11 Her rahip günden güne görevini ayakta yapar ve aynı tür kurbanları tekrar tekrar getirir. Bu kurbanlar hiçbir zaman günahları ortadan kaldıramaz. 12 Ama Mesih günahlar için kendisini sonsuzlara kadar geçerli tek kurban olarak feda ettikten sonra Allahʼın sağında oturdu.*10:12 Allahʼın sağında oturdu Allahʼın yanında en şerefli yere kavuştu. 13 O zamandan beri Mesih, düşmanlarının yenilip ayaklarının altına serilmesini bekliyor. 14 Çünkü Allahʼa adadığı insanları tek bir kurbanla sonsuzlara kadar kusursuz hale getirdi. 15 Kutsal Ruh bunun hakkında bize şahitlik ediyor. Önce şunu söylüyor:

16 "Rab diyor ki, ‘O günlerden sonra,

Onlarla şöyle bir antlaşma yapacağım:

Kanunlarımı onların yüreklerine işleyeceğim,

ve zihinlerine yazacağım.’ "*10:16 Yeremya 31:33

17 Sonra şöyle diyor:

"Onların günahlarını ve suçlarını artık anmayacağım."*10:17 Yeremya 31:34

18 Günahlar bağışlandığı zaman artık günah için kurban lazım değildir.

19 Onun için kardeşler, İsaʼnın çarmıhta akıtılan kanı sayesinde en kutsal yere girmeye cesaretimiz var.*10:19 En kutsal yere girmeye cesaretimiz var. Bu söz dünyadaki tapınağı bir benzetme olarak kullanır. Biz imanlıların çekinmeden Allahʼın huzuruna yaklaşabildiğimizi anlatır. 20 Dünyadaki tapınakta en kutsal yerin önünde bir perde durur. Bu perde İsaʼnın bedenini temsil eder. İsa, bedeniyle bize hayat veren yepyeni bir yol açmıştır. 21 Allahʼın ev halkından sorumlu büyük bir rahibimiz var. 22 Bu sebeple samimi yürekle ve imanın verdiği güvenle Allahʼa yaklaşalım. Çünkü yüreklerimiz, suçlayan vicdandan kanla serpilerek temizlendi,*10:22 Kanla serpilerek temizlendi Tevratʼın kan serpme adetini anlatıyor. Bu adete göre kesilen kurbanın kanı halkın üzerine serpilir ve bu şekilde onlar din bakımından temiz sayılırlardı. Bugün ise imanlının yüreği İsa Mesihʼin çarmıhta akıtılan değerli kanıyla temizlenir. bedenlerimiz temiz suyla yıkandı. 23 Sağa sola sapmadan açıkça kabul ettiğimiz umuda sımsıkı tutunalım. Çünkü vaat eden Allah sözüne sadıktır. 24 Birbirimizi başkalarını sevmeye ve iyilik yapmaya nasıl teşvik edeceğimizi düşünelim. 25 Bazılarının alıştığı gibi topluluk olarak bir araya gelmekten vazgeçmeyelim. Tersine, birbirimize cesaret verelim. Hele Mesihʼin geleceği günün yaklaştığını gördükçe bunu daha da çok yapalım.

26 Çünkü gerçeği öğrenip kabul ettikten sonra, bile bile günah işlemeye devam edersek, artık günahlarımız için hiçbir kurban kalmaz. 27 Allahʼa karşı gelenleri Allahʼın korkunç hükmü ve kızgın ateş bekler. O ateş onları yiyip bitirecek. 28 Musaʼya verilen Tevratʼın kanunlarını hiçe sayan kişi, iki ya da üç şahidin sözüyle, merhametsizce ölüm cezasına çarptırılır. 29 Bir düşünün! Allahʼın Oğluʼnu ayaklar altına alan kişi ne kadar daha ağır bir cezaya layık sayılır! Böyle bir kişi Allahʼa adanmasını sağlayan antlaşma kanını murdar saymış ve Allahʼın lütufkâr Ruhuʼna hakaret etmiş olur. 30 Allahʼın ne dediğini biliyoruz. O şöyle dedi: "Öç benimdir. Karşılık ben vereceğim"*10:30 Yasanın Tekrarı 32:35 ve yine, "Rab kendi halkını yargılayacak."*10:30 Yasanın Tekrarı 32:36; Mezmur 135:14 31 Diri Allahʼın eline düşmek korkunç bir şeydir!

32 O eski günleri aklınıza getirin. Aydınlandıktan sonra acılarla dolu büyük bir mücadeleye sabırla katlandınız. 33 Kimi zaman halkın önünde hakarete ve eziyete uğradınız. Kimi zaman da böyle sıkıntı çeken başkalarının dertlerini paylaştınız. 34 Hapiste olanlara yakınlık gösterdiniz. Mallarınızın soyulmasını sevinçle kabul ettiniz. Çünkü daha üstün, daha kalıcı bir servete sahip olduğunuzu biliyordunuz. 35 Öyleyse cesaretinizi kaldırıp atmayın, çünkü bu cesaretin karşılığı büyüktür. 36 Dayanmanız lazım. Dayanırsanız, Allahʼın isteğini yerine getirirsiniz ve Oʼnun vaat ettiklerine kavuşursunuz.

37 Allah diyor ki,

"Elbette gelmekte olan*10:37 Gelmekte olan. Mesih demektir. pek yakında gelecek, gecikmeyecek.*10:37 Yeşaya 26:20; Habakuk 2:3

38 Doğru saydığım kişi imanı sayesinde hayat bulacak.

Ama geri çekilirse,

canım o kişiden hoşnut olmaz."*10:38 Habakuk 2:4 (Septuaginta adlı Eski Antlaşmaʼnın Grekçe tercümesinden.)

39 Bizler ise geri çekilip mahvolanlardan değiliz. İman edip canlarını koruyanlardanız.

1 A Lei, por ser apenas a sombra dos bens futuros, não sua expressão real, é de todo impotente para aperfeiçoar aqueles que assistem aos sacrifícios que se renovam indefinidamente cada ano.

2 Realmente, se os fiéis, uma vez purificados, não tivessem mais pecado algum na consciência, não teriam cessado de oferecê-los?

3 Pelo contrário, pelos sacrifícios se renova cada ano a memória dos pecados.

4 Pois é impossível que o sangue de touros e de carneiros tire pecados.

5 Eis por que, ao entrar no mundo, Cristo diz: Não quiseste sacrifício nem oblação, mas me formaste um corpo.

6 Holocaustos e sacrifícios pelo pecado não te agradam.

7 Então, eu disse: Eis que venho (porque é de mim que está escrito no rolo do livro), venho, ó Deus, para fazer a tua vontade (Sl 39,7ss).

8 Disse primeiro: Tu não quiseste, tu não recebeste com agrado os sacrifícios nem as ofertas, nem os holocaustos, nem as vítimas pelo pecado (quer dizer, as imolações legais).

9 Em seguida, ajuntou: Eis que venho para fazer a tua vontade. Assim, aboliu o antigo regime e estabeleceu uma nova economia.

10 Foi em virtude desta vontade de Deus que temos sido santificados uma vez para sempre, pela oblação do corpo de Jesus Cristo.

11 Enquanto todo sacerdote se ocupa diariamente com o seu mi­nistério e repete inúmeras vezes os mesmos sacrifícios que, todavia, não conseguem apagar os pecados,

12 Cristo ofereceu pelos pecados um único sacrifício e logo em seguida tomou lugar para sempre à direita de Deus,

13 onde espera de ora em diante que os seus ini­migos sejam postos por escabelo dos seus pés (Sl 109,1).

14 Por uma só oblação ele realizou a perfeição definitiva daqueles que recebem a santificação.

15 É o que nos confirma o testemunho do Espírito Santo. Depois de ter dito:

16 Eis a aliança que, depois daqueles dias, farei com eles – oráculo do Senhor: imprimirei as minhas leis nos seus corações e as escreverei no seu espírito,

17 acrescenta: dos seus pecados e das suas iniquidades já não mais me lembrarei (Jr 31,33s).

18 Ora, onde houve plena remissão dos pecados não há por que oferecer sacrifício por eles.

19 Por esse motivo, irmãos, temos ampla confiança de poder entrar no santuário eterno, em virtude do sangue de Jesus,

20 pelo caminho novo e vivo que nos abriu através do véu, isto é, o caminho de seu próprio corpo.

21 E dado que temos um sumo sacerdote estabelecido sobre a casa de Deus,

22 acheguemo-nos a ele com coração sincero, com plena firmeza da fé, o mais íntimo da alma isento de toda mácula de pecado e o corpo lavado com a água purificadora (do batismo).

23 Conservemo-nos firmemente ape­gados à nossa esperança, porque é fiel aquele cuja promessa aguardamos.

24 Olhemos uns pelos outros para estímulo à caridade e às boas obras.

25 Não abandonemos a nossa assembleia, como é costume de alguns, mas admoestemo-nos mutua­mente, e tanto mais quando vedes aproximar-se o Grande Dia.

26 Depois de termos recebido e conhecido a verdade, se a abandonarmos voluntariamente, já não haverá sacrifício para expiar este pecado.

27 Só teremos que esperar um juízo tremendo e o fogo ardente que há de devorar os rebeldes.

28 Se alguém transgredir a Lei de Moisés – e isto provado com duas ou três testemu­nhas –, deverá ser morto sem miseri­córdia.

29 Quanto pior castigo julgais que merece quem calcar aos pés o Filho de Deus, profanar o sangue da aliança, em que foi santificado, e ultrajar o Espírito Santo, autor da graça!

30 Pois bem sabemos quem é que disse: Minha é a vingança; eu a exercerei (Dt 32,35). E ainda: O Senhor julgará o seu povo (Sl 134,14).

31 É horrendo cair nas mãos do Deus vivo.

32 Lembrai-vos dos dias de outrora, logo que fostes iluminados. Quão longas e dolorosas lutas sustentastes.

33 Seja tornando-vos alvo de toda espécie de opró­brios e humilha­ções, seja tomando moralmente parte nos sofrimentos daqueles que os tiveram que suportar.

34 Não só vos compadecestes dos encarcerados, mas aceitastes com alegria a confiscação dos vossos bens, pela certeza de possuirdes riquezas muito melhores e imperecíveis.

35 Não percais esta convicção a que está vinculada uma grande recompensa,

36 pois vos é necessária a perseverança para fazerdes a vontade de Deus e alcançardes os bens prometidos.

37 Ainda um pouco de tempo – sem dúvida, bem pouco –, e o que há de vir virá e não tardará.

38 Meu justo viverá da fé. Porém, se ele desfalecer, meu coração já não se agradará dele (Hab 2,3s).

39 Não somos, absolutamente, de perder o ânimo para nossa ruína; somos de manter a fé, para nossa salvação!