1 Şimdiye kadar söylediklerimizin özeti şudur: Böyle bir başrahibimiz var. O göklerde yüce Allahʼın tahtının sağına oturdu.*8:1 Allahʼın tahtının sağına oturdu. Allahʼın yanında en şerefli yere kavuştu. 2 En kutsal yerde, asıl tapınma çadırında hizmet ediyor. O tapınağı insanlar kurmadı, Rab kurdu.

3 Her başrahip Allahʼa adaklar ve kurbanlar getirmek için görevlendirilir. Onun için başrahibimiz İsaʼnın da kurban edecek bir şeyi olması lazımdı. 4 İsa şimdi yeryüzünde yaşıyor olsaydı, rahip olamazdı. Çünkü zaten Tevratʼın istediği adakları getiren rahipler var. 5 Bu rahiplerin hizmet ettiği tapınak gökteki asıl tapınağın bir örneği ve gölgesidir. Çünkü Musa tapınma çadırını kurmaya hazırlanırken Allah ona şöyle buyurmuştu: "Her şeyi sana dağda gösterilen örneğe göre yapmaya dikkat et!"*8:5 Çıkış 25:40 6 Ama şimdi İsa daha üstün bir rahiplik görevini aldı. Çünkü daha üstün bir antlaşmanın aracısı oldu. Bu antlaşma daha üstün vaatlere dayanır.

7 Birinci antlaşma kusursuz olsaydı, ikinci bir antlaşmaya ihtiyaç duyulmazdı. 8 Oysa Rab halkını kusurlu bularak şöyle diyor:

"Bakın, öyle günler geliyor ki, ben İsrail halkıyla,

ve Yahuda halkıyla yeni bir antlaşma yapacağım.

9 Bu antlaşma, atalarıyla yaptığım antlaşmaya benzemez.

Onları ellerinden tutup Mısırʼdan çıkardım.

O zaman onlarla bir antlaşma yaptım.

Ancak benim antlaşmama sadık kalmadılar.

Bu yüzden ben de onlardan yüz çevirdim, diyor Rab.

10 O günlerden sonra, İsrail halkıyla şöyle bir antlaşma yapacağım, diyor Rab:

Kanunlarımı zihinlerine işleyeceğim,

yüreklerine yazacağım.

Ben onların Allahı olacağım,

onlar da benim halkım olacak.

11 Artık kimse yurttaşına, kardeşine,

‘Rabbi tanımalısın!’ diye akıl vermeyecek.

Çünkü küçük büyük hepsi beni tanıyacak.

12 Suçlarını bağışlayacağım.

Günahlarını bir daha hiç anmayacağım."*8:12 Yeremya 31:31-34

13 Allah "yeni antlaşma" derken, birinci antlaşmayı eskimiş saydı. Süresi geçip eskiyense artık yok olmaya hazırdır.

1 Now of the things which we have spoken this is the sum: We have such an high priest, who is set on the right hand of the throne of the Majesty in the heavens; 2 A minister of the sanctuary, and of the true tabernacle, which the Lord pitched, and not man. 3 For every high priest is ordained to offer gifts and sacrifices: wherefore it is of necessity that this man have somewhat also to offer. 4 For if he were on earth, he should not be a priest, seeing that there are priests that offer gifts according to the law: 5 Who serve unto the example and shadow of heavenly things, as Moses was admonished of God when he was about to make the tabernacle: for, See, saith he, that thou make all things according to the pattern shewed to thee in the mount. 6 But now hath he obtained a more excellent ministry, by how much also he is the mediator of a better covenant, which was established upon better promises. 7 For if that first covenant had been faultless, then should no place have been sought for the second. 8 For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: 9 Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. 10 For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people: 11 And they shall not teach every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for all shall know me, from the least to the greatest. 12 For I will be merciful to their unrighteousness, and their sins and their iniquities will I remember no more. 13 In that he saith, A new covenant, he hath made the first old. Now that which decayeth and waxeth old is ready to vanish away.