1 İsa oradan kalkıp Yahudiye bölgesine ve Şeria Irmağıʼnın öte tarafına gitti. Yine Oʼnun etrafına kalabalıklar toplandı ve her zamanki gibi İsa onlara vaaz etti.

2 Bazı Ferisiler gelip İsaʼyı denemek için şunu sordular: "Erkeğin karısını boşaması Tevratʼa uygun mudur?"

3 İsa onlara şu soruyla cevap verdi: "Musa size neyi emretti?"

4 Onlar da "Musa, erkeğin bir boşanma kâğıdı yazıp karısını boşamasına izin verdi" dediler.

5 Ama İsa onlara şöyle dedi: "Musa size bu buyruğu inatçılığınız yüzünden verdi. 6 Daha dünyanın başında, ‘Allah onları erkek ve kadın olarak yarattı.’*10:6 Yaratılış 1:27 7 ‘Bunun için adam annesini ve babasını bırakacak, karısına bağlanacak 8 ve ikisi bir beden olacak.’*10:8 Yaratılış 2:24 Böylece, onlar artık iki değil, bir bedendirler. 9 Bu sebeple, Allahʼın birleştirdiğini insan ayırmasın."

10 Evdeyken, İsaʼnın öğrencileri Oʼna bu konuyu tekrar sordular. 11 O da onlara şöyle dedi: "Kim karısını boşayıp başka kadınla evlenirse, karısına karşı zina işlemiş olur. 12 Kadın kocasını boşayıp başka erkeğe varırsa, o da zina işlemiş olur."

13 Bazıları İsaʼya çocuklarını getirdiler. Onlara dokunup bereket dilemesini istediler. Ama öğrenciler çocukları getirenleri azarladılar. 14 İsa bunu görünce kızdı. Onlara şöyle dedi: "Bırakın, çocuklar bana gelsin. Onlara engel olmayın. Çünkü Allahʼın Krallığı çocuklar gibi olanlarındır. 15 Size doğrusunu söylüyorum: Kim Allahʼın Krallığıʼnı bir çocuk gibi kabul etmezse, oraya asla girmeyecek." 16 Sonra çocukları kucakladı, elleriyle onlara dokunup bereket diledi.

17 İsa yolculuğa çıkarken, bir adam koşarak Oʼna geldi ve önünde diz çöküp şunu sordu: "İyi Öğretmen! Sonsuz yaşama kavuşmak için ne yapmalıyım?"

18 İsa adama şöyle dedi: "Neden bana ‘iyi’ diyorsun? Allahʼtan başka iyi olan yoktur. 19 Oʼnun buyruklarını biliyorsun: Adam öldürmeyin, zina etmeyin, çalmayın, yalan yere şahitlik etmeyin, kimsenin hakkını yemeyin, annenize ve babanıza saygı gösterin."*10:19 Çıkış 20:12-16; Yasanın Tekrarı 5:16-20

20 Adam da İsaʼya şöyle cevap verdi: "Öğretmenim, bütün bunları zaten gençliğimden beri yerine getiriyorum."

21 İsa adamın gözlerinin içine baktı ve onu sevdi. "Bir eksiğin var" dedi. "Git, bütün malını sat ve parasını fakirlere dağıt. İşte o zaman gökte hazinen olacak. Sonra gel, benim peşime düş."

22 Adam bunu duyunca suratını astı ve üzüntü içinde ayrıldı, çünkü malı mülkü çoktu.

23 İsa etrafına bakıp öğrencilerine şöyle dedi: "Mal mülk sahipleri için Allahʼın Krallığıʼna girmek ne kadar zordur!"

24 Öğrencileri bu sözlere şaşırıp kaldılar. İsa sözüne devam edip onlara şöyle dedi: "Çocuklar, Allahʼın Krallığıʼna girmek ne kadar zordur. 25 Devenin iğne deliğinden geçmesi, zenginin Allahʼın Krallığıʼna girmesinden daha kolaydır."

26 Öğrencileri daha da fazla hayret ettiler. Birbirlerine, "Öyleyse, kim kurtulabilir?" diye sordular.

27 İsa onlara dikkatle bakıp şöyle dedi: "İnsan için bu imkansız, ama Allah için değil. Allah için her şey mümkün."

28 Petrus İsaʼya, "Bak" dedi. "Biz her şeyi bıraktık, senin peşine düştük."

29,30 İsa da şunları söyledi: "Size doğrusunu söylüyorum: benim için ve Müjde için evini, kardeşlerini, kız kardeşlerini, annesini, babasını, çocuklarını ya da tarlalarını bırakmış olan herkes bunların yüz katını alacak. Şimdi bu dünyada, çekeceği eziyetlerle birlikte, evler, kardeşler, kız kardeşler, anneler, çocuklar ve tarlalara kavuşacak. Hem de gelecek dünyada sonsuz yaşama sahip olacak. 31 Ne var ki, şimdi birinci olan birçokları sonuncu olacak, sonuncular da birinci olacaklar."

32 İsa ve yanındakiler yola çıkmış Yeruşalimʼe gidiyorlardı. İsa da onların önünden yürüyordu. Öğrencileri şaşkınlık içindeydi; arkadan gelenler de korkuyorlardı. İsa on iki elçisini tekrar bir kenara çekti ve yakın bir zamanda Oʼnun başına neler geleceğini onlara anlatmaya başladı: 33 "Bakın, Yeruşalimʼe gidiyoruz. İnsan Oğlu başrahiplere ve Tevrat uzmanlarına teslim edilecek. Oʼnu ölüm cezasına çarptıracaklar. Oʼnu yabancıların eline teslim edecekler. 34 Oʼnunla alay edecek, Oʼna tükürecekler. Oʼnu kamçılayacak ve öldürecekler. Ama üç gün sonra O ölümden dirilecek."

35 Sonra Zebediʼnin oğulları Yakubʼla Yuhanna, İsaʼya yaklaşıp şöyle dediler: "Öğretmenimiz, senden bir dileğimiz var: istediğimizi bizim için yapar mısın?"

36 O da, "Sizin için ne yapmamı istiyorsunuz?" diye sordu.

37 Oʼna, "İzin ver de, sen görkemli krallığına kavuşunca birimiz sağında, öbürümüz solunda otursun" dediler.

38 Ama İsa onlara, "Siz ne istediğinizi anlamıyorsunuz" dedi. "Benim içtiğim acı dolu bardaktan içebilir misiniz? Benim vaftiz olduğum gibi vaftiz olabilir misiniz?"

39 Oʼna, "Evet, bunu yapabiliriz!" dediler.

İsa onlara şöyle cevap verdi: "Gerçi benim içtiğim bardaktan içeceksiniz. Benim vaftiz olduğum gibi vaftiz olacaksınız. 40 Ama sağımda ya da solumda kimin oturacağına karar vermek bana düşmez. Bu yerler kimler için hazırlanmışsa, onlara verilecek."

41 Öbür on öğrenci bunu duyunca Yakubʼla Yuhannaʼya kızmaya başladı. 42 Ama İsa hepsini yanına çağırıp şöyle dedi: "Bildiğiniz gibi, milletlerin liderleri sayılanlar, halklarına baskı yaparlar ve devlet adamları onları ezerler. 43 Sizin aranızda böyle olmasın. Aranızda büyük olmak isteyen, diğerlerine hizmetkâr olsun. 44 Aranızda birinci olmak isteyen, herkese kul köle olsun. 45 Çünkü, İnsan Oğlu Oʼna hizmet edilsin diye gelmedi. Hayır, O hizmet etmeye ve kendi canını feda ederek birçok kişiyi günaha esirlikten kurtarmaya geldi."

46 Eriha kasabasına geldiler. İsa, öğrencileriyle ve büyük bir kalabalıkla birlikte oradan ayrıldı. O sırada Bartimay, yani Timay oğlu, adlı kör bir dilenci yol kenarında oturuyordu. 47 Yoldan geçenin Nasıralı İsa olduğunu işitince, şöyle bağırmaya başladı: "Davud Oğlu*10:47 Davud Oğlu Mesihʼe verilen adlardan biri. Peygamberler Mesihʼin Davud soyundan geleceğini bildirmişlerdi. İsa, bana acı!"

48 Birçok kişi onu susturmak için azarladı. Bu kez o daha da fazla bağırmaya başladı: "Ey Davud Oğlu, bana acı!"

49 İsa durdu. "Onu buraya çağırın!" dedi.

Kör adamı çağırıp ona şöyle dediler: "Gözün aydın! Haydi kalk. O seni çağırıyor." 50 Adam da paltosunu bir yana atıp ayağa kalktı ve İsaʼya yaklaştı.

51 İsa ona dönüp, "Senin için ne yapmamı istiyorsun?" diye sordu.

Kör adam Oʼna şöyle cevap verdi: "Öğretmenim, görmek istiyorum."

52 İsa ona şöyle dedi: "Gidebilirsin, imanın seni kurtardı." Adamın gözleri o anda açıldı. Yolda İsaʼnın peşinden gitmeye başladı.

1 And he arose from thence, and cometh into the coasts of Judæa by the farther side of Jordan: and the people resort unto him again; and, as he was wont, he taught them again.

2 And the Pharisees came to him, and asked him, Is it lawful for a man to put away his wife? tempting him. 3 And he answered and said unto them, What did Moses command you? 4 And they said, Moses suffered to write a bill of divorcement, and to put her away. 5 And Jesus answered and said unto them, For the hardness of your heart he wrote you this precept. 6 But from the beginning of the creation God made them male and female. 7 For this cause shall a man leave his father and mother, and cleave to his wife; 8 And they twain shall be one flesh: so then they are no more twain, but one flesh. 9 What therefore God hath joined together, let not man put asunder. 10 And in the house his disciples asked him again of the same matter. 11 And he saith unto them, Whosoever shall put away his wife, and marry another, committeth adultery against her. 12 And if a woman shall put away her husband, and be married to another, she committeth adultery.

13 And they brought young children to him, that he should touch them: and his disciples rebuked those that brought them. 14 But when Jesus saw it, he was much displeased, and said unto them, Suffer the little children to come unto me, and forbid them not: for of such is the kingdom of God. 15 Verily I say unto you, Whosoever shall not receive the kingdom of God as a little child, he shall not enter therein. 16 And he took them up in his arms, put his hands upon them, and blessed them.

17 And when he was gone forth into the way, there came one running, and kneeled to him, and asked him, Good Master, what shall I do that I may inherit eternal life? 18 And Jesus said unto him, Why callest thou me good? there is none good but one, that is, God. 19 Thou knowest the commandments, Do not commit adultery, Do not kill, Do not steal, Do not bear false witness, Defraud not, Honour thy father and mother. 20 And he answered and said unto him, Master, all these have I observed from my youth. 21 Then Jesus beholding him loved him, and said unto him, One thing thou lackest: go thy way, sell whatsoever thou hast, and give to the poor, and thou shalt have treasure in heaven: and come, take up the cross, and follow me. 22 And he was sad at that saying, and went away grieved: for he had great possessions.

23 And Jesus looked round about, and saith unto his disciples, How hardly shall they that have riches enter into the kingdom of God! 24 And the disciples were astonished at his words. But Jesus answereth again, and saith unto them, Children, how hard is it for them that trust in riches to enter into the kingdom of God! 25 It is easier for a camel to go through the eye of a needle, than for a rich man to enter into the kingdom of God. 26 And they were astonished out of measure, saying among themselves, Who then can be saved? 27 And Jesus looking upon them saith, With men it is impossible, but not with God: for with God all things are possible.

28 Then Peter began to say unto him, Lo, we have left all, and have followed thee. 29 And Jesus answered and said, Verily I say unto you, There is no man that hath left house, or brethren, or sisters, or father, or mother, or wife, or children, or lands, for my sake, and the gospel’s, 30 But he shall receive an hundredfold now in this time, houses, and brethren, and sisters, and mothers, and children, and lands, with persecutions; and in the world to come eternal life. 31 But many that are first shall be last; and the last first.

32 And they were in the way going up to Jerusalem; and Jesus went before them: and they were amazed; and as they followed, they were afraid. And he took again the twelve, and began to tell them what things should happen unto him, 33 Saying, Behold, we go up to Jerusalem; and the Son of man shall be delivered unto the chief priests, and unto the scribes; and they shall condemn him to death, and shall deliver him to the Gentiles: 34 And they shall mock him, and shall scourge him, and shall spit upon him, and shall kill him: and the third day he shall rise again.

35 And James and John, the sons of Zebedee, come unto him, saying, Master, we would that thou shouldest do for us whatsoever we shall desire. 36 And he said unto them, What would ye that I should do for you? 37 They said unto him, Grant unto us that we may sit, one on thy right hand, and the other on thy left hand, in thy glory. 38 But Jesus said unto them, Ye know not what ye ask: can ye drink of the cup that I drink of? and be baptized with the baptism that I am baptized with? 39 And they said unto him, We can. And Jesus said unto them, Ye shall indeed drink of the cup that I drink of; and with the baptism that I am baptized withal shall ye be baptized: 40 But to sit on my right hand and on my left hand is not mine to give; but it shall be given to them for whom it is prepared. 41 And when the ten heard it, they began to be much displeased with James and John. 42 But Jesus called them to him, and saith unto them, Ye know that they which are accounted to rule over the Gentiles exercise lordship over them; and their great ones exercise authority upon them. 43 But so shall it not be among you: but whosoever will be great among you, shall be your minister: 44 And whosoever of you will be the chiefest, shall be servant of all. 45 For even the Son of man came not to be ministered unto, but to minister, and to give his life a ransom for many.

46 And they came to Jericho: and as he went out of Jericho with his disciples and a great number of people, blind Bartimæus, the son of Timæus, sat by the highway side begging. 47 And when he heard that it was Jesus of Nazareth, he began to cry out, and say, Jesus, thou Son of David, have mercy on me. 48 And many charged him that he should hold his peace: but he cried the more a great deal, Thou Son of David, have mercy on me. 49 And Jesus stood still, and commanded him to be called. And they call the blind man, saying unto him, Be of good comfort, rise; he calleth thee. 50 And he, casting away his garment, rose, and came to Jesus. 51 And Jesus answered and said unto him, What wilt thou that I should do unto thee? The blind man said unto him, Lord, that I might receive my sight. 52 And Jesus said unto him, Go thy way; thy faith hath made thee whole. And immediately he received his sight, and followed Jesus in the way.