1 Alles hat seine Zeit und jegliches Vornehmen unter dem Himmel seine Stunde. 2 Geborenwerden hat seine Zeit, und Sterben hat seine Zeit; Pflanzen hat seine Zeit, und Gepflanztes ausreuten hat seine Zeit; 3 Töten hat seine Zeit, und Heilen hat seine Zeit; Zerstören hat seine Zeit, und Bauen hat seine Zeit; 4 Weinen hat seine Zeit, und Lachen hat seine Zeit; Klagen hat seine Zeit, und Tanzen hat seine Zeit; 5 Steine schleudern hat seine Zeit, und Steine sammeln hat seine Zeit; Umarmen hat seine Zeit, und sich der Umarmung enthalten hat auch seine Zeit; 6 Suchen hat seine Zeit, und Verlieren hat seine Zeit; Aufbewahren hat seine Zeit, und Wegwerfen hat seine Zeit; 7 Zerreißen hat seine Zeit, und Flicken hat seine Zeit; Schweigen hat seine Zeit, und Reden hat seine Zeit; 8 Lieben hat seine Zeit, und Hassen hat seine Zeit; Krieg hat seine Zeit, und Friede hat seine Zeit. 9 Was hat nun der, welcher solches tut, für einen Gewinn bei dem, womit er sich abmüht? 10 Ich habe die Plage gesehen, welche Gott den Menschenkindern gegeben hat, sich damit abzuplagen. 11 Er hat alles schön gemacht zu seiner Zeit, auch die Ewigkeit hat er in ihr Herz gelegt, da sonst der Mensch das Werk, welches Gott getan hat, nicht von Anfang bis zu Ende herausfinden könnte. 12 Ich habe erkannt, daß es nichts Besseres gibt unter ihnen, als sich zu freuen und Gutes zu tun in seinem Leben; 13 und wenn irgend ein Mensch ißt und trinkt und Gutes genießt bei all seiner Mühe, so ist das auch eine Gabe Gottes. 14 Ich habe erkannt, daß alles, was Gott tut, für ewig ist; es ist nichts hinzuzufügen und nichts davon wegzunehmen; und Gott hat es so gemacht, daß man sich vor ihm fürchte. 15 Was ist geschehen? Was längst schon war! Und was geschehen soll, das ist längst gewesen; und Gott sucht das Vergangene wieder hervor. 16 Und weiter sah ich unter der Sonne eine Stätte des Gerichts, da herrschte Ungerechtigkeit, und eine Stätte des Rechts, da herrschte Bosheit. 17 Da sprach ich in meinem Herzen: Gott wird den Gerechten wie den Gottlosen richten; denn er hat für jegliches Vorhaben und für jegliches Werk eine Zeit festgesetzt! 18 Ich sprach in meinem Herzen: Es ist wegen der Menschenkinder, daß Gott sie prüft und damit sie einsehen, daß sie in sich selbst [dem] Vieh [gleichen]. 19 Denn das Schicksal der Menschenkinder und das Schicksal des Viehs ist ein und dasselbe: die einen sterben so gut wie die andern, und sie haben alle einerlei Odem, und der Mensch hat nichts vor dem Vieh voraus; denn es ist alles eitel. 20 Alle gehen an einen Ort: alles ist aus dem Staube geworden, und alles kehrt auch wieder zum Staub zurück. 21 Wer weiß, ob der Geist des Menschen aufwärts steigt, der Geist des Tieres aber abwärts zur Erde fährt? 22 So sah ich denn, daß es nichts Besseres gibt, als daß der Mensch sich freue an seinen Werken; denn das ist sein Teil! Denn wer will ihn dahin bringen, daß er auf das sehe, was nach ihm sein wird?
1 He tāima anō kua takoto mō ngā mea katoa, me te wā mō ngā meatanga katoa i raro i te rangi:
2 he wā e whānau ai, he wā e mate ai;
he wā e whakatō ai, he wā e hūtia ai te mea i whakatōkia;
3 he wā e patu ai, he wā e rongoā ai;
he wā e wāwāhi iho ai, he wā e hanga ake ai;
4 he wā e tangi ai, he wā e kata ai;
he wā e auē ai, he wā e kanikani ai;
5 he wā e ākiritia atu ai ngā kōhatu,
he wā e kohikohia ai ngā kōhatu,
he wā e awhi ai, he wā e kore ai e awhi;
6 he wā e rapu ai, he wā e ngaro ai;
he wā e tiaki ai, he wā e ākiri atu ai;
7 he wā e haehae ai, he wā e tuitui ai;
he wā e whakarongo puku ai, he wā e kōrero ai;
8 he wā e aroha ai, he wā e mauāhara ai;
he wā e whawhai ai, he wā e mau ai te rongo.
9 He aha te pai ki te kaimahi i tāna mea i māuiui ai ia? 10 Kua kite ahau i te raruraru e hōmai ana e te Atua ki ngā tama a te tangata hei whakararu i a rātou. 11 I hangā e ia ngā mea katoa kia ātaahua i tōna wā anō; ā, i whakanohoia e ia te ao ki ō rātou ngākau, engari kia kaua te tangata e kite i tā te Atua mahi i mahi ai, mai i te tīmatanga ā taea noatia te mutunga. 12 E mōhio ana ahau kāhore he mea pai atu mō rātou i te ngākau hari, i te mahi i te pai i a rātou e ora ana; 13 ā, he mea hoki nā te Atua kia kai ngā tāngata katoa, kia inu, kia kite anō hoki i te pai o tō rātou māuiui katoa. 14 E mōhio ana ahau ko ngā mea katoa e hangā ana e te Atua, ka mau tonu ā ake ake; e kore tētahi mea e honoa mai, e kore anō hoki tētahi wāhi e tangohia atu. I meatia hoki e te Atua kia wehi ai ngā tāngata i tōna aroaro. 15 Ko tō mua mea koia anō tēnei ināianei; nā, ko te mea e puta mai ā mua kua puta noa ake; e rapua ana anō e te Atua te mea onamata.
16 Nā, i kitea anō e ahau i raro i te rā, ko te wāhi o te whakawā i reira ia te kino, ā, ko te wāhi o te tika ko te kino i reira. 17 Ka mea ahau i roto i tōku ngākau, "Tērā e whakawākia e te Atua te tangata tika rāua ko te tangata kino; nō te mea kua takoto te wā i reira mō ngā meatanga katoa, mō ngā mahi katoa."
18 I mea ahau i roto i tōku ngākau, "Nā te mea mō ngā tama a te tangata, he mea nā te Atua hei whakaatu i a rātou, kia kite ai rātou he pērā noa iho rātou i te kararehe." 19 Ko te mea hoki e pā ana ki ngā tama a te tangata, e pā ana ki ngā kararehe; kotahi tonu te mea e pā ana ki a rātou; ko te matenga o tētahi rite tonu ki te matenga o tētahi. Āe rā, kotahi tonu anō manawa ō rātou katoa; kīhai hoki te tangata i hipa ake i te kararehe; he horihori hoki te katoa. 20 E haere ana te katoa ki te wāhi kotahi; nō te puehu nei te katoa, ka hoki anō te katoa ki te puehu. 21 Ko wai e mātau ana ki te wairua o te tangata, e haere ana rānei ki runga, ki te wairua rānei o te kararehe, mehemea rānei e heke iho ana ki raro ki te whenua?
22 Nā, ka kite ahau kāhore he pai nui atu i tēnei, arā kia koa te tangata ki āna mahi; ko te wāhi hoki tērā māna; mā wai ia e whakahoki mai, e mea kia kite i ngā mea e puta mai i muri i a ia?