Hohelied 1

1 Das Lied der Lieder, von Salomo. 2 Er küsse mich mit seines Mundes Küssen! Denn deine Liebkosungen sind besser als Wein. 3 Lieblich duften deine Salben; dein Name ist wie ausgegossenes Öl: darum haben dich Jungfrauen lieb! 4 Ziehe mich dir nach, so laufen wir! Der König hat mich in seine Gemächer gebracht; wir wollen jauchzen und uns deiner freuen, deine Liebkosungen preisen, mehr als Wein; mit Recht haben sie dich lieb! 5 Schwarz bin ich, aber lieblich, ihr Töchter Jerusalems, wie die Zelte Kedars, wie die Vorhänge Salomos. 6 Seht mich nicht an, weil ich so schwärzlich bin, weil die Sonne mich verbrannt hat! Meiner Mutter Söhne zürnten mir, sie setzten mich zur Hüterin der Weinberge; meinen eigenen Weinberg hütete ich nicht! 7 Tue mir doch kund, o du, den meine Seele liebt: Wo gehst du zur Weide? Wo hältst du Mittagsrast? Warum soll ich wie eine Vermummte bei den Herden deiner Genossen sein? 8 Ist es dir nicht bekannt, du Schönste unter den Weibern, so gehe nur hinaus, den Spuren der Schafe nach, und weide deine Zicklein bei den Wohnungen der Hirten! 9 Meiner Stute an den Wagen des Pharao vergleiche ich dich, meine Freundin! 10 Deine Wangen sind lieblich in den Ketten, dein Hals in den Perlenschnüren! 11 Wir wollen dir goldene Ketten machen mit silbernen Punkten! 12 Solange der König an seiner Tafel war, gab meine Narde ihren Geruch. 13 Mein Freund ist mir ein Myrrhenbüschel, das zwischen meinen Brüsten ruht. 14 Mein Freund ist mir eine Cypertraube aus den Weinbergen von Engedi! 15 Siehe, du bist schön, meine Freundin, siehe, du bist schön, deine Augen sind Tauben! 16 Siehe, du bist schön, mein Freund, so gar lieblich! 17 Ja, unser Lager ist grün. Zedern sind unsres Hauses Balken, Zypressen unser Getäfel.

1 Το πιο όμορφο από του Σολομώντα τα τραγούδια.

«Γίνε βασιλιάς μου»

ΕΚΕΙΝΗ:

2 Ας με γεμίσουνε τα χείλη σου φιλιά

γιατί η αγάπη σου κι απ’ το κρασί καλύτερη.

3 Τα μύρα σου ευωδιάζουνε γλυκά

και τ’ όνομά σου μύρο που σκορπιέται,

γι’ αυτό κι οι νιες κοπέλες σ’ αγαπούν.

4 Πάνω στα βήματά σου

σύρε με κι ας τρέξουμε.

Στα δώματά σου, βασιλιά μου,

πέρασέ με.

Μαζί ας χαρούμε

κι ας γιορτάσουμε.

Πιότερο από κρασί,

από έρωτα ας μεθύσουμε.

Διόλου παράξενο που όλες σ’ αγαπούν!

Η όμορφη χωριατοπούλα

ΕΚΕΙΝΗ:

5 Μαυριδερή είμαι κι όμως είμαι όμορφη,

κοπέλες της Ιερουσαλήμ·

σαν τις σκηνές των Βεδουίνων του Κηδάρ,

σαν τα παραπετάσματα στου Σολομώντα το παλάτι.

6 Μην το πολυπροσέχετε αν είμαι μαυρισμένη,

του ήλιου η λαύρα μ’ άρπαξε.

Της μάνας μου οι γιοι σκληρά μού φέρθηκαν.

Μ’ έβαλαν να φυλάω τ’ αμπέλια,

μα το δικό μου αμπέλι δεν το φύλαξα.

Η βοσκοπούλα

ΕΚΕΙΝΗ:

7 Για πες μου εσύ που τόσο σ’ αγαπώ,

πού βόσκεις το κοπάδι σου;

το μεσημέρι πού το ξαποσταίνεις;

Για να μην τριγυρνώ και σε γυρεύω

μες στα κοπάδια των συντρόφων σου.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

8 Ετούτο αν δεν το ξέρεις,

εσύ μες στις γυναίκες η ομορφότερη,

βγες κι ακολούθησε του κοπαδιού τ’ αχνάρια

και βόσκησε τα γίδια σου

κοντά στις στάνες των βοσκών.

Διάλογος των δύο αγαπημένων

ΕΚΕΙΝΟΣ:

9 Σε παρομοιάζω, αγαπημένη μου,

μ’ ωραία φοραδοπούλα

ζεμένη στ’ άρματα του Φαραώ.

10 Τι όμορφα που ’ναι τα μάγουλά σου

στα σκουλαρίκια ανάμεσα,

κι ο τράχηλός σου μέσα στα γιορντάνια!

11 Στολίδια θα σου φτιάξουμε χρυσά

μ’ ασημοκόλλητα πετράδια.

ΕΚΕΙΝΗ:

12 Καθώς ο βασιλιάς κάθεται στο τραπέζι του

η νάρδος μου σκορπά την ευωδιά της.

13 Θήκη με σμύρνα είναι για με ο αγαπημένος μου,

που ανάμεσα στα δυο μου στήθη ξαποσταίνει.

14 Αγριοστάφυλο για με ο αγαπημένος μου,

στ’ αμπέλια που φυτρώνει του Εν-Γεδί.*Εν-Γεδί. Ή: Νεροπηγή αλόγων. Όαση στη δυτική όχθη της Νεκράς Θάλασσας.

ΕΚΕΙΝΟΣ:

15 Τι όμορφη που είσαι, αγαπημένη μου,

τι όμορφη που είσαι!

Περιστέρια τα μάτια σου.

ΕΚΕΙΝΗ:

16 Τι όμορφος που είσαι, αγαπημένε μου,

και ζηλευτός!

Γρασίδι θαλερό είναι το κλινάρι μας.

17 Κέδροι του σπιτικού μας τα δοκάρια,

και τα φατνώματά του κυπαρίσσια.