1 Se eu falar as *1Co 12.10línguas dos homens e dos *cp.2Co 12.4;Ap 14.2anjos e não tiver caridade, tenho-me tornado como o bronze que soa ou como o *cp.Sl 150.5címbalo que retine. 2 Se eu tiver o dom de *At 13.1;1Co 11.4;1Co 13.8;1Co 14.1,39; cp.Mt 7.22profecia e souber todos os *1Co 14.2;15.51mistérios e *Rm 15.14toda a ciência; se tiver *1Co 12.9toda a fé, a ponto de *Mt 17.20;21.21remover montes, e não tiver caridade, nada sou. 3 Se eu *cp.Mt 6.2distribuir todos os meus bens em sustento dos pobres e *Dn 3.28se entregar o meu corpo para ser queimado, se, todavia, não tiver caridade, isso nada me aproveita. 4 A caridade *Pv 10.12;17.9;1Ts 5.14;1Pe 4.8é longânima, é benigna; a caridade *cp.At 7.9não é invejosa, não *1Co 4.6se jacta, não se ensoberbece, 5 não se porta inconvenientemente, *1Co 10.24; cp.Fp 2.21não busca os seus próprios interesses, não se irrita, *2Co 5.19não suspeita mal, 6 *cp.2Ts 2.12não se regozija com a injustiça, mas *cp.2Jo 4;3Jo 3s.regozija-se com a verdade; 7 *1Co 9.12tudo suporta, tudo crê, tudo espera, tudo sofre. 8 A caridade jamais se acaba; mas, quer haja *1Co 13.2profecias, desaparecerão; quer *1Co 13.1línguas, cessarão; quer ciência, desaparecerá. 9 Pois, *1Co 13.12;1Co 8.2em parte, conhecemos e, em parte, profetizamos; 10 mas, quando vier o que é perfeito, o que é em parte desaparecerá. 11 Quando eu era menino, falava como menino, sentia como menino, pensava como menino; desde que me tornei homem, dei de mão às coisas de menino. 12 Pois, agora, *cp.2Co 5.7;Fp 3.12;Tg 1.23vemos como por um espelho, em enigma; mas, então, *Gn 32.30;Nm 12.8;1Jo 3.2face a face; agora, conheço em parte, mas, então, conhecerei *1Co 8.3plenamente, assim como fui plenamente conhecido. 13 Mas, agora, permanecem estas três: a fé, a esperança, a caridade; porém a maior destas é a *cp.Gl 5.6caridade.

1 Se mi parolus la lingvojn de homoj kaj anĝeloj, sed ne havus amon, mi fariĝus sonanta kupro aŭ tintanta cimbalo. 2 Kaj se mi posedus la profetpovon, kaj komprenus ĉiujn misterojn kaj ĉian scion; kaj se mi havus ĉian fidon, tiel ke mi povus formovi montojn, sed ne havus amon, mi estus nenio. 3 Kaj se mi disdonus mian tutan havon por nutri la malsatulojn, kaj se mi lasus mian korpon por forbrulo, sed ne havus amon, per tio mi neniom profitus. 4 Amo longe suferas, kaj bonfaras; amo ne envias; amo ne fanfaronas, ne ŝveligas sin, 5 ne kondutas nedece, ne celas por si mem, ne koleriĝas, ne pripensas malbonon, 6 ne ĝojas pri maljusteco, sed kunĝojas kun vereco; 7 ĉion toleras, ĉion kredas, ĉion esperas, ĉion eltenas. 8 Amo neniam pereas; sed, ĉu estas profetadoj, ili neniiĝos; ĉu lingvoj, ili ĉesiĝos; ĉu estas scio, ĝi neniiĝos. 9 Ĉar ni scias laŭparte, kaj ni profetadas laŭparte; 10 sed kiam venos perfektaĵo, tiam neniiĝos tio, kio estas laŭparta. 11 Kiam mi estis infano, kiel infano mi parolis, kiel infano mi sentis, kiel infano mi pensis; nun fariĝinte plenaĝulo, mi jam forigis la infanaĵojn. 12 Ĉar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon ĉe okulo; nun mi konas laŭparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita. 13 Restas do nun fido, espero, amo, tiuj tri; kaj la plej granda el ili estas amo.